wchłanianie gentamycyny
Wchłanianie gentamycyny stanowi ważny aspekt farmakodynamiki tego aminoglikozydowego antybiotyku o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Gentamycyna cechuje się słabym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (poniżej 1%), co wynika z jej hydrofilowych właściwości i dodatniego ładunku cząsteczki. Z tego powodu lek ten podawany jest głównie drogą pozajelitową: domięśniowo lub dożylnie.
Po podaniu domięśniowym gentamycyna wchłania się szybko i niemal całkowicie, osiągając stężenie maksymalne w osoczu po około 30-90 minutach. Biodostępność po podaniu domięśniowym wynosi 90-100%. Przy podaniu dożylnym lek natychmiast osiąga stężenie terapeutyczne w krwioobiegu. Gentamycyna nie wiąże się istotnie z białkami osocza (poniżej 30%), co ułatwia jej dystrybucję do przestrzeni pozanaczyniowej.
Wchłanianie gentamycyny przez błony śluzowe jest minimalne, dlatego preparaty miejscowe (krople do oczu, maści) wykazują głównie działanie miejscowe z niewielkim wchłanianiem ogólnoustrojowym. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu na duże powierzchnie uszkodzonej skóry lub ran, gdyż w takich przypadkach absorpcja może być zwiększona. W praktyce klinicznej monitorowanie stężeń gentamycyny w surowicy jest istotne dla optymalizacji skuteczności terapeutycznej i minimalizacji ryzyka nefrotoksyczności i ototoksyczności.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Preparat Belogent zawiera betametazonu dipropionian (0,5 mg/g) oraz gentamycynę siarczanową (1 mg/g), których farmakokinetyka jest silnie zależna od stanu skóry oraz warunków aplikacji. Betametazon wykazuje wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę na poziomie 12-14%, które jest zwiększone w przypadku uszkodzeń naskórka oraz obecności stanu zapalnego, a także przy stosowaniu okładów zamkniętych. Po wchłonięciu betametazon wiąże się z białkami osocza w około 64%, ma objętość dystrybucji 1,4 l/kg masy ciała i jest metabolizowany w wątrobie, a metabolity eliminowane są przez nerki. Gentamycyna natomiast wchłania się minimalnie przez nieuszkodzoną skórę, ale w przypadku uszkodzeń może osiągać wchłanianie do 5%, wykazuje słabe wiązanie z białkami osocza i jest eliminowana przez nerki w postaci niezmienionej, bez istotnego metabolizmu.
betametazonu dipropionian, białko osocza, biodostępność substancji, długotrwała terapia, farmakokinetyka leku, kortykosteroid, metabolizm betametazonu, naskórek, objętość dystrybucji, okład zamknięty, podłoże maści, przenikanie przez skórę, siarczan gentamycyny, stan zapalny, uszkodzenie skóry, wchłanianie gentamycyny, zapalenie skóry -
Leksykon leków
Belogent w postaci kremu zawiera betametazon dipropionian (0,5 mg/g) oraz gentamycynę siarczan (1 mg/g), których farmakokinetyka jest silnie zależna od stanu skóry oraz metody aplikacji. Wchłanianie betametazonu po podaniu miejscowym wynosi 12-14%, jest nasilane przez stany zapalne i uszkodzenia skóry oraz stosowanie okładów zamkniętych. Betametazon wiąże się z białkami osocza w około 64%, ma objętość dystrybucji 1,4 l/kg, a jego metabolizm i eliminacja zachodzą głównie w wątrobie, z wydalaniem metabolitów z moczem. Gentamycyna wykazuje minimalne wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę, natomiast w przypadku uszkodzeń absorpcja może wzrosnąć do 5%. Antybiotyk ten słabo wiąże się z białkami osocza i jest wydalany przez nerki w postaci niezmienionej, bez wcześniejszej biotransformacji.
absorpcja kortykosteroidów, absorpcja leku, absorpcja przezskórna, antybiotyk aminoglikozydowy, bariera skórna, betametazonu dipropionian, farmakokinetyka, kortykosteroid miejscowy, metabolizm betametazonu, nieuszkodzona skóra, objętość dystrybucji, okład zamknięty, podanie miejscowe, siarczan gentamycyny, stan zapalny skóry, wchłanianie gentamycyny, wchłanianie kortykosteroidów, wiązanie z białkami osocza, właściwości fizykochemiczne
