źrenice Argyll Robertsona
Źrenice Argyll Robertsona to specyficzny objaw neurologiczny, który charakteryzuje się brakiem reakcji źrenic na światło przy zachowanej reakcji na akomodację (przystosowanie oka do widzenia z różnych odległości). Stan ten został po raz pierwszy opisany w 1869 roku przez szkockiego okulistę Douglasa Argyll Robertsona.
Objaw ten jest klasycznie związany z kiłą ośrodkowego układu nerwowego (neurosyfilis), szczególnie z kiłą układu nerwowego w postaci wiądu rdzenia. Jednakże może występować również w innych schorzeniach neurologicznych, takich jak cukrzyca, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona czy guzy mózgu.
Mechanizm powstawania źrenic Argyll Robertsona nie jest w pełni wyjaśniony, ale uważa się, że uszkodzenie dotyczy włókien przedwspółczulnych w okolicy śródmózgowia, oszczędzając szlaki odpowiedzialne za akomodację. Typowo źrenice są małe (mioza), nieregularne i często niesymetryczne. Diagnostyka różnicowa obejmuje inne przyczyny zaburzeń reakcji źrenic, w tym uszkodzenia nerwu wzrokowego, cukrzycę czy zatrucia.
Identyfikacja źrenic Argyll Robertsona w badaniu klinicznym ma istotne znaczenie diagnostyczne, gdyż może wskazywać na zaawansowane stadium kiły ośrodkowego układu nerwowego, która wymaga odpowiedniego leczenia przeciwbakteryjnego. W przypadku stwierdzenia tego objawu należy przeprowadzić szczegółową diagnostykę neurologiczną i serologiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kiła (syphilis) to wielostopniowa choroba zakaźna wywołana przez Treponema pallidum, przenoszona drogą płciową, która może prowadzić do poważnych powikłań obejmujących układ sercowo-naczyniowy, nerwowy, wzrokowy oraz skórę. Choroba przebiega przez stadia: pierwotne, wtórne, utajone i trzeciorzędowe, z charakterystycznymi objawami takimi jak bezbolesne owrzodzenia pierwotne (chancre), kłykciny płaskie, łysienie, wysypka plamisto-grudkowa oraz zmiany neurologiczne (np. tabes dorsalis). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, a leczenie polega na podawaniu penicyliny G – w dawce 2,4 miliona jednostek domięśniowo dla wczesnych stadiów oraz 18-24 milionów jednostek dożylnie przez 10-14 dni w przypadku kiły układu nerwowego. Monitorowanie terapii obejmuje ocenę kliniczną, badania serologiczne (miana testów niekrętkowych) oraz kontrolę powikłań, a także edukację pacjenta i jego partnerów seksualnych w zakresie profilaktyki i bezpiecznych praktyk seksualnych.
abstynencja seksualna, alergia na penicylinę, alopecja, ataksja, azytromycyna, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, benzatynowa penicylina G, ceftriakson, desensytyzacja, doksycyklina, kiła ośrodkowego układu nerwowego, kiła pierwotna, kiła trzeciorzędowa, kiła układu nerwowego, kiła utajona, kiła wtórna, kłykciny płaskie, martwica skrzepowa, niedomykalność aortalna, owrzodzenie, partner seksualny, penicylina G, reakcja Jarisha-Herxheimera, rozwarstwienie aorty, testy niekrętkowe, tętniak aorty, tetracyklina, transmisja zakażenia, Treponema pallidum, wiąd rdzenia, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie aorty, zapalenie błony wewnętrznej naczyń, zmiany śluzówkowo-skórne, źrenice Argyll Robertsona