Kiła
Patofizjologia i mechanizm
Kiła (syphilis) jest przewlekłą, wieloetapową infekcją wywoływaną przez krętka bladego (Treponema pallidum subsp. pallidum), charakteryzującą się unikalną patogenezą, w tym zdolnością do unikania odpowiedzi immunologicznej gospodarza poprzez ograniczoną ekspresję białek powierzchniowych i zmienność antygenową (np. białko TprK). Krętek blady, o średnicy 0,1-0,18 μm i długości 6-20 μm, przenika do organizmu przez mikrouszkodzenia skóry lub błony śluzowe, szybko rozprzestrzeniając się do układu limfatycznego i krwioobiegu. Patologia kiły opiera się na zapaleniu błony wewnętrznej naczyń (endarteritis obliterans) i naciekach komórkowych, co prowadzi do niedokrwienia tkanek i powstawania guzków kiłowych (gummas) w kile trzeciorzędowej. Kiła przebiega przez cztery fazy: pierwotną (owrzodzenie chancre po 3-6 tygodniach), wtórną (rozsiane zmiany zapalne i wysiew krętków), utajoną (bezobjawową, z wykrywalnym zakażeniem serologicznym) oraz trzeciorzędową (destrukcyjne zmiany narządowe, w tym neurokiła i kiła sercowo-naczyniowa). Neurokiła może wystąpić na każdym etapie, a kiła wrodzona jest wynikiem transmisji hematogennej od matki, z ryzykiem poważnych powikłań okołoporodowych. W kile wątroby obserwuje się podwyższone wartości ALT, AST i bilirubiny oraz obniżenie albuminy, które poprawiają się po leczeniu penicyliną.
- Patogeneza kiły – ogólna charakterystyka
- Odpowiedź immunologiczna w kile
- Stadia kliniczne kiły a mechanizmy patogenezy
- Neurokiła – patogeneza zajęcia układu nerwowego
- Kiła układu sercowo-naczyniowego
- Kiła wrodzona – mechanizmy transmisji wertykalnej
- Kiła wątroby (Hepatitis syphilitica)
- Współistnienie kiły i HIV
- Leczenie i jego znaczenie kliniczne
- Przyszłość badań nad kiłą
Patogeneza kiły – ogólna charakterystyka
Kiła (syphilis) jest przewlekłym, wieloetapowym zakażeniem przenoszonym drogą płciową, wywoływanym przez krętka bladego (Treponema pallidum subsp. pallidum). Ta spiralna bakteria charakteryzuje się unikalnymi cechami biologicznymi, które pozwalają jej na skuteczne zakażanie i unikanie odpowiedzi immunologicznej gospodarza. Zrozumienie patogenezy kiły jest nadal niekompletne z powodu niemożności hodowli T. pallidum w warunkach laboratoryjnych oraz braku zwierzęcego modelu w pełni odzwierciedlającego przebieg choroby u człowieka.123
Krętek blady jest cienkią (0,1-0,18 μm średnicy), spiralną bakterią o długości 6-20 μm, która nie jest widoczna w standardowej mikroskopii świetlnej, lecz może być obserwowana w mikroskopii ciemnego pola lub mikroskopii fazowej. Charakteryzuje się powolnym tempem replikacji, z czasem podwojenia wynoszącym około 30-33 godziny.456
Krętek blady wykazuje kilka cech, które czynią go wyjątkowym patogenem. Mimo że ma strukturę przypominającą bakterie Gram-ujemne, z błoną zewnętrzną i wewnętrzną oraz przestrzenią peryplazmatyczną, nie posiada lipopolisacharydu (LPS), który jest charakterystyczny dla bakterii Gram-ujemnych. Dodatkowo, ma ograniczone zdolności biosyntetyczne i metaboliczne, co sprawia, że jest zależny od gospodarza w zakresie wielu składników odżywczych.678
Mechanizmy zakażenia i inwazji tkanek
Treponema pallidum wnika do organizmu przez mikroskopijne uszkodzenia skóry lub przez nienaruszone błony śluzowe. Wykorzystuje swoją ruchliwość i zdolność do przylegania do różnych typów komórek i białek macierzy zewnątrzkomórkowej. Krętek stymuluje także produkcję metaloproteinaz macierzy zewnątrzkomórkowej w komórkach gospodarza, co ułatwia penetrację tkanek.910
Po wniknięciu do organizmu, T. pallidum szybko dociera do układu limfatycznego i krwioobiegu, powodując zakażenie ogólnoustrojowe. Badania na królikach wykazały, że krętki mogą być wykryte w układzie limfatycznym już 30 minut po pierwotnym zakażeniu, co sugeruje, że kiła jest chorobą ogólnoustrojową od samego początku.4
Do inwazji tkanek T. pallidum wykorzystuje kilka białek adhezyjnych, w tym TP0155 i TP0483, które wiążą się z fibronektyną macierzy i formami rozpuszczalnymi fibronektyny. Przyłączanie się krętków do komórek śródbłonka naczyń jest zapośredniczone przez cząsteczki fibronektyny gospodarza związane z powierzchnią krętków.1112
T. pallidum jest jednym z niewielu patogenów zdolnych do przekraczania wyspecjalizowanych barier śródbłonkowych, takich jak bariera krew-mózg, bariera łożyskowa i bariera siatkówkowa, co ma kluczowe znaczenie w patogenezie kiły neurologicznej i wrodzonej.13
Zapalenie naczyniowe jako kluczowy element patogenezy
Histopatologicznie, podstawową zmianą w kile jest zapalenie błony wewnętrznej naczyń (endarteritis) oraz naciek bogaty w komórki plazmatyczne. Zapalenie naczyń jest wynikiem wiązania się krętków z komórkami śródbłonka, co prowadzi do aktywacji komórek śródbłonka i inicjacji kaskady zapalnej.1214
Powstające w wyniku tego procesu zapalenie naczyń obliteracyjne (endarteritis obliterans) charakteryzuje się przerostem i proliferacją komórek śródbłonka, co prowadzi do zwężenia światła naczyń, zmniejszenia przepływu krwi i niedokrwienia tkanek zaopatrywanych przez te naczynia. To właśnie ten mechanizm jest odpowiedzialny za wiele objawów klinicznych kiły, zwłaszcza w późnych stadiach choroby.1015
Naciek zapalny odzwierciedla odpowiedź nadwrażliwości typu opóźnionego na T. pallidum, a u niektórych osób z kiłą trzeciorzędową ta odpowiedź przez uczulone limfocyty T i makrofagi prowadzi do powstania guzków kiłowych (gummas) z owrzodzeniami i martwicą.12
Odpowiedź immunologiczna w kile
Interakcja między T. pallidum a układem immunologicznym gospodarza jest złożona i nie jest jeszcze w pełni poznana. Mimo wywoływania silnej odpowiedzi immunologicznej, krętek blady posiada zdolność do unikania eliminacji przez układ immunologiczny, co pozwala na przetrwanie zakażenia.3
Odpowiedź komórkowa i humoralna
Odpowiedź immunologiczna na zakażenie T. pallidum obejmuje zarówno elementy odpowiedzi komórkowej, jak i humoralnej. W pierwotnej kile odpowiedź jest ograniczona głównie do typu Th1, z niewielkim udziałem odpowiedzi przeciwciał. W kile wtórnej następuje prawdopodobnie przesunięcie z odpowiedzi Th1 do Th2.15
Interakcja białka TpN47 z receptorem TLR2 na powierzchni makrofagów indukuje produkcję IL-12, co jest ważnym elementem odpowiedzi immunologicznej.16
Odpowiedź humoralna prowadzi do wytworzenia przeciwciał, które działają poprzez opsonizację i zależne od dopełniacza unieruchomienie lub neutralizację krętków. Jednak w modelu króliczym, pomimo obecności funkcjonalnych przeciwciał, bierna immunizacja surowicą odpornościową nie zapewnia ochronnej odporności przeciwko zakażeniu T. pallidum, co wskazuje, że do ochrony wymagana jest również odporność komórkowa.16
W kile trzeciorzędowej za utrzymywanie się zakażenia i uszkodzenia tkanek odpowiedzialne są głównie cytotoksyczne limfocyty T i niekompletna odpowiedź humoralna. Nieefektywna reakcja nadwrażliwości typu opóźnionego, zawierająca makrofagi i uczulone limfocyty T, jest głównie odpowiedzialna za tworzenie się guzków kiłowych (gumma) w różnych narządach.15
Unikanie odpowiedzi immunologicznej
Treponema pallidum posiada kilka mechanizmów pozwalających mu na unikanie odpowiedzi immunologicznej gospodarza. Jednym z najważniejszych jest niezwykle mała liczba białek powierzchniowych, co ogranicza rozpoznawanie przez przeciwciała.717
Zmienność antygenowa poprzez konwersję genową jest prawdopodobnie jednym z mechanizmów unikania nadzoru immunologicznego, co pozwala na długotrwałe zakażenie i przetrwanie w obecności silnej odpowiedzi gospodarza. Badania molekularne białka TprK pokazują, że nowe warianty powstają poprzez segmentową konwersję genową, z nowymi sekwencjami pochodzącymi z dużego repertuaru miejsc dawcy zlokalizowanych w innych miejscach chromosomu. Wynikające z tego zmiany w eksponowanych zmiennych regionach TprK umożliwiają organizmowi uniknięcie wiązania przeciwciał i opsonofagocytozy.181319
Zmienność antygenowa jest dobrze opisana u pokrewnych krętków powodujących gorączkę nawrotową i boreliozę, z których każdy ma również wieloetapowy przebieg kliniczny.19
Stadia kliniczne kiły a mechanizmy patogenezy
Kiła przebiega w czterech etapach: pierwotnym, wtórnym, utajonym i trzeciorzędowym. Każdy etap charakteryzuje się specyficznymi zmianami patologicznymi i odpowiedzią immunologiczną.20
Kiła pierwotna
Kiła pierwotna charakteryzuje się rozwojem niebolesnego owrzodzenia (chancre) w miejscu wniknięcia patogenu, po okresie inkubacji trwającym 3-6 tygodni. W tym czasie T. pallidum namnaża się w miejscu pierwotnego zakażenia, wywołując lokalną odpowiedź zapalną.2122
Mimo że T. pallidum ma strukturalne podobieństwa do klasycznych bakterii Gram-ujemnych, nie wytwarza lipopolisacharydu (LPS), silnego proinflammacyjnego glikolipidu, ani żadnych znanych białek toksycznych. Dlatego większość objawów i uszkodzeń tkanek związanych z kiłą wynika z aktywacji reakcji zapalnych i immunologicznych gospodarza.11
Owrzodzenie pierwotne zawsze goi się samoistnie, ale organizmy kontynuują rozprzestrzenianie się po tkankach, lokalizując się w naczyniach krwionośnych i rozprzestrzeniając się do skóry, wątroby, stawów, mięśni i mózgu.23
Kiła wtórna
Kiła wtórna rozwija się około 4-10 tygodni po pojawieniu się zmiany pierwotnej. W tym stadium krętki namnażają się i rozprzestrzeniają po całym organizmie.21
Manifestacje kliniczne kiły wtórnej są wynikiem lokalnej odpowiedzi zapalnej wywołanej przez krętki namnażające się w tkankach. T. pallidum wywołuje intensywną odpowiedź zapalną w skórze, z obecnością różnych cytokin (IFN-γ i TNF-α), chemokin (CCL2 i CXCL10), markerów aktywacji makrofagów i komórek dendrytycznych (CD40 i CD86), receptorów fagocytozy zależnych od Fc (FcγRI i FcγR3) oraz IFN-β i cząsteczek efektorowych związanych z cytotoksycznymi odpowiedziami komórek CD8 i NK.24
Pomimo jawnego zapalenia, komórki immunologiczne są nieskuteczne w fagocytozie krętków. Immunoewoliwność T. pallidum jest również demonstrowana przez fakt, że jego zakażenie nie prowadzi do odporności na ponowne zakażenie, a powtarzające się epizody kiły mogą wystąpić.24
Zmiany w kile wtórnej ustępują samoistnie i pacjent wchodzi w fazę utajoną wczesną lub późną, w której nie ma objawów klinicznych. Zakażenie na tym etapie można wykryć tylko za pomocą testów serologicznych.20
Kiła utajona
W kile utajonej T. pallidum nadal utrzymuje się w tkankach, ale bez wywoływania objawów klinicznych. W tym stadium krętki obecne w tkankach wykazują niewielką lub żadną replikację. Ten okres spokoju wynika z względnej równowagi między aktywnością krętków a odpowiedzią gospodarza, która nie wywołuje ostrej choroby. Osłabienie odpowiedzi immunologicznej gospodarza może przerwać tę równowagę i prowadzić do zwiększonej aktywności krętków w kile trzeciorzędowej.2516
Kiła trzeciorzędowa
Kiła trzeciorzędowa rozwija się u około 15-40% nieleczonych pacjentów, z początkiem objawów między 3 a 30 lat od pierwotnego zakażenia. Jest to powoli postępująca, destrukcyjna, zapalna choroba, która może dotknąć praktycznie każdy narząd. Trzy najczęstsze formy to kiła nerwowa, kiła układu sercowo-naczyniowego i kiła guzowata.2627
Patogeneza kiły trzeciorzędowej charakteryzuje się zapalną inwazją krętków w głównych narządach, takich jak mózg, serce, oczy i skóra, oraz aktywacją odpowiedzi nadwrażliwości typu opóźnionego. Zmiany w kile trzeciorzędowej są wynikiem długotrwałego zapalenia naczyń (endarteritis) prowadzącego do niedokrwienia i ostatecznie do całkowitej okluzji tętnic.2520
Kiła guzowata charakteryzuje się zmianami ziarniniakopodobnymi, zwanymi guzkami kiłowymi (gummas), które cechują się centralną martwicą, komórkami zapalnymi, takimi jak limfocyty, makrofagi, komórki plazmatyczne i fibroblasty.28
Neurokiła – patogeneza zajęcia układu nerwowego
Neurokiła może wystąpić na każdym etapie zakażenia. Inwazja ośrodkowego układu nerwowego (OUN) przez T. pallidum oraz neurokiła występują w ciągu dni lub tygodni od zakażenia. Jest to charakterystyczny aspekt choroby u człowieka, który jest powszechny podczas wczesnej kiły i, u nieleczonych osób, stwarza warunki do późniejszego rozwoju powikłań neurologicznych.1629
Neurokiła zaczyna się od inwazji płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), procesu, który prawdopodobnie występuje wkrótce po nabyciu zakażenia T. pallidum. Organizm można zidentyfikować w PMR u około jednej czwartej nieleczonych pacjentów z wczesną kiłą. Konkretne szczepy T. pallidum mogą być bardziej skłonne do wywoływania neurokiły.30
W przeciwieństwie do innych bakterii, które mogą zakażać PMR, inwazja PMR przez T. pallidum nie zawsze prowadzi do przetrwałego zakażenia, ponieważ w niektórych przypadkach może wystąpić samoistne ustąpienie bez odpowiedzi zapalnej. W innych przypadkach może wystąpić samoistne ustąpienie po przejściowym zapaleniu opon mózgowych.30
Neurokiła ma kilka form, w tym bezobjawową neurokiłę, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych kiłowe, kiłę oponowo-naczyniową, kiłę miąższową i wiąd rdzenia.31
Kiła oponowo-naczyniowa powstaje w wyniku uszkodzenia naczyń krwionośnych opon mózgowych, mózgu i rdzenia kręgowego, prowadząc do zawałów powodujących szerokie spektrum zaburzeń neurologicznych.32
Większość pacjentów z wiądem rdzenia jest szczupła i ma charakterystyczne smutne rysy twarzy i źrenice Argyll Robertsona (źrenice, które dostosowują się do widzenia z bliska, ale nie reagują na światło).31
Kiła układu sercowo-naczyniowego
Kiła układu sercowo-naczyniowego jest jednym z głównych objawów kiły trzeciorzędowej i wynika z guzowatych zmian w środkowej warstwie aorty i utraty elastyczności.33
Najbardziej charakterystyczną zmianą w późnej kile sercowo-naczyniowej jest rozwój tętniaka wstępującego i poprzecznego odcinka łuku aorty. Ten tętniak może prowadzić do niewydolności zastawki aortalnej, martwicy uciskowej struktur przylegających do aorty lub pęknięcia aorty.33
Zmiany te są wynikiem zapalenia naczyń wywołanego przez krętki w vasa vasorum dużych naczyń (szczególnie aorty), co prowadzi do atrofii ściany naczynia, a tym samym do tworzenia się tętniaków.34
Kiła wrodzona – mechanizmy transmisji wertykalnej
Kiła wrodzona powstaje w wyniku hematogennego rozprzestrzeniania się zakażenia od zakażonej matki, chociaż transmisja w momencie porodu może wynikać z bezpośredniego kontaktu z zakaźnymi zmianami genitalnymi matki.35
Rozprzestrzenianie się hematogenne zależy od wystąpienia spirochetemii u matki. Ponieważ wczesne stadium kiły charakteryzuje się spirochetemią, prawdopodobieństwo transmisji do płodu wynosi prawie 100%, jeśli matka ma wczesną kiłę. Głównymi czynnikami, które determinują prawdopodobieństwo transmisji płodowej, są stadium kiły matczynej i czas ekspozycji w macicy.36
Zakażona kobieta może przenieść T. pallidum na płód po 3 miesiącu ciąży. Transmisja wewnątrzmaciczna może prowadzić do narodzin bezobjawowego niemowlęcia lub do poronienia, porodu martwego płodu lub śmierci płodu.23
W ciąży intensywne odpowiedzi zapalne i prostaglandyny wywołane zakażeniem płodu mogą być odpowiedzialne za śmierć płodu lub przedwczesny poród oraz poważne opóźnienie wzrostu lub inne objawy kiły wrodzonej.1837
Podobnie jak u dorosłych, patogeneza kiły wrodzonej wynika z obliteracyjnego zapalenia błony wewnętrznej naczyń, charakteryzującego się okołonaczyniowymi naciekami z komórek jednojądrzastych i komórek plazmatycznych, hiperplazją błony wewnętrznej oraz obrzękniętymi, hiperplastycznymi komórkami śródbłonka. Zarówno lipoproteiny krętków, jak i nieuszkodzone, ruchome organizmy aktywują śródbłonek naczyniowy.35
Aby zmniejszyć śmiertelność okołoporodową o 70%, wszystkie ciężarne kobiety z kiłą muszą być leczone przed 21 tygodniem ciąży.38
Kiła wątroby (Hepatitis syphilitica)
Kiła wątroby jest uszkodzeniem wątroby spowodowanym przez Treponema pallidum, występującym głównie w późnej kile. Specyficzne przyczyny zapalenia wątroby u niemowląt obejmują infekcyjność, odporność, dziedziczność i metabolizm, a także trucizny lub leki. Kiła jest przyczyną infekcyjną zapalenia wątroby u niemowląt, stanowiącą około 1,2%.39
Patogeneza kiły wątroby nie została w pełni wyjaśniona. Ridruejo i wsp. stwierdzili, że biopsje wątroby pacjentów z kiłową hepatitis wykazywały naciek limfocytarny w obszarze wrotnym, martwicę hepatocytów, nieserowaciejący ziarniniak oraz zapalenie wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych. Dlatego bazowy mechanizm może polegać na tym, że odpowiedź autoimmunologiczna zapośredniczona przez Treponema pallidum lub powiązane kompleksy immunologiczne bezpośrednio uszkadza układ żyły wrotnej, komórki wątroby i wewnątrzwątrobowy układ dróg żółciowych, prowadząc do wystąpienia zapalenia wątroby.39
Badania funkcji wątroby u dzieci z kiłową hepatitis przed leczeniem wykazały, że uszkodzenie wątroby spowodowane zakażeniem kiłą często wiąże się ze wzrostem ALT, AST i bilirubiny oraz zmniejszeniem stężenia białek, zwłaszcza albuminy. Po diagnozie kiły dzieci poddawano standardowemu leczeniu penicyliną, które w wielu przypadkach miało znaczące efekty terapeutyczne, z szybką poprawą objawów i wyraźnym powrotem funkcji wątroby, przejawiającym się wyraźną poprawą w zakresie aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, albuminy i bilirubiny.40
Współistnienie kiły i HIV
Wskaźnik współzakażenia HIV i kiłą jest wysoki. Ponad 50% mężczyzn mających seks z mężczyznami (MSM) z kiłą jest również zakażonych HIV, a liczba ta wzrasta z każdym nawrotem.32
Kiła jest związana ze zwiększoną transmisją HIV. Podstawowy mechanizm może być związany z akumulacją komórek dendrytycznych zawierających koreceptory CCR5 w miejscu zakażenia, tj. takich samych receptorów, do których wiąże się HIV.28
Chorzy na kiłę mają znacząco zwiększone ryzyko zakażenia HIV. Owrzodzenia kiły na narządach płciowych zwiększają ryzyko zarażenia lub rozprzestrzeniania HIV poprzez kontakt seksualny. Owrzodzenie kiły może łatwo krwawić, co zapewnia łatwą drogę wniknięcia HIV do krwiobiegu podczas stosunku płciowego.41
Czy zakażenie HIV zmienia naturalny przebieg kiły, czy też odwrotnie, pozostaje kwestią kontrowersyjną.13
Leczenie i jego znaczenie kliniczne
Penicylina G jest skuteczna we wszystkich stadiach choroby. Pojedyncze wstrzyknięcie może wyeliminować T. pallidum i wyleczyć wczesną kiłę. Nie zaobserwowano oporności na penicylinę.42
Pojedyncza dawka domięśniowa penicyliny benzatynowej G jest preferowaną opcją leczenia kiły. Zakładano, że istnieją inne beta-laktamy o podobnej lub większej skuteczności przeciwko T. pallidum w stosunku do penicyliny benzatynowej G, ale jeszcze nie zostały odkryte.43
Skuteczność określonego typu beta-laktamu w leczeniu zakażenia bakteryjnego opiera się w dużej mierze na przenikaniu przez błonę zewnętrzną i powinowactwie do jednego lub więcej niezbędnych PBP (białek wiążących penicylinę) w syntezie peptydoglikanu.44
PBP, cel beta-laktamów, katalizują reakcje transglikozylazy i transpeptydazy wymagane odpowiednio do wydłużania i podziału komórek.45
Pojawienie się klinicznie istotnej oporności na azytromycynę u Treponema pallidum subsp. pallidum doprowadziło do niepowodzeń leczenia, wykluczając rutynowe stosowanie tego leku drugiego rzutu.46
Podczas 2002-2003 zaobserwowano niepowodzenia leczenia u ośmiu pacjentów w San Francisco, Kalifornia. Oporny na makrolidy T. pallidum z mutacją A2058G jest obecnie obecny w kilku obszarach USA, Kanady, Europy i Chin, a ostatnio został zgłoszony w Sydney, Australia.47
W przypadku neurokiły, kiły ocznej lub usznej zaleca się jedno z następujących: wodna penicylina 3 do 4 milionów jednostek dożylnie co 4 godziny (najlepiej przenika do ośrodkowego układu nerwowego, ale może być niepraktyczna).31
Leczenie może wyleczyć kiłę, ale nie ma sposobu na naprawę narządów uszkodzonych przez kiłę.48
Przyszłość badań nad kiłą
Mimo że kiła jest bardzo starą chorobą, jej patogeneza nie jest w pełni poznana, diagnoza może być trudna, a ponadto obecnie dostępnych jest niewiele opcji terapeutycznych lub profilaktycznych.13
Potrzebne są silne rzecznictwo i zaangażowanie społeczności, aby zapewnić, że kiła ma wysoki priorytet w globalnej agendzie zdrowotnej. Potrzebne są większe inwestycje w badania nad interakcją między HIV a kiłą u MSM, a także w ulepszenie diagnostyki, lepszy test na wyleczenie, wzmocnione działania w zakresie zdrowia publicznego i, ostatecznie, szczepionkę.49
Pomimo trudności w pracy z T. pallidum, wiele dowiedzieliśmy się o molekularnych podstawach patogenezy kiły. Jednakże, lepsze zrozumienie biologii T. pallidum i patogenezy kiły pomogłoby opracować lepsze strategie kontroli tej infekcji.5051
Niedawno opracowano protokół transformacji, który umożliwił zastąpienie określonego regionu genomu T. pallidum zawierającego pseudogen (tj. niefunkcjonalny gen) przez stabilnie zintegrowany gen oporności na kanamycynę. To odkrycie otwiera liczne możliwości, w tym klasyczne badania genetyczne tego patogenu, długo oczekiwane zastosowanie technik genomiki funkcjonalnej, a nawet możliwość ukierunkowania czynników wirulencji odpowiedzialnych za unikanie odpowiedzi immunologicznej i przetrwanie w celu uzyskania osłabionego szczepu do opracowania szczepionki.5152
Wysoka częstość występowania kiły na całym świecie i powtarzające się globalne niedobory penicyliny benzatynowej G podkreślają konieczność wprowadzenia nowych środków do kontroli transmisji kiły. Badacze poszukują szczepionki podjednostkowej zdolnej do zapewnienia niemal pełnego poziomu ochrony w eksperymentach na zwierzętach.53
Badania nad biologią T. pallidum rozwinęły się i skupiły na składzie antygenowym błony zewnętrznej T. pallidum oraz roli białek błony zewnętrznej (OMP) w patogenezie kiły. Biorąc pod uwagę, że usuwanie T. pallidum podczas zakażenia jest zapośredniczone przez fagocytozę opsonizowanych komórek patogenu przez aktywowane makrofagi, OMP krętka kiły są uznawane za główne cele w wysiłkach rozwoju szczepionki.53
Możliwe cechy skutecznej szczepionki przeciwko kile obejmują zdolność do indukcji przeciwciał opsonizujących i silnych odpowiedzi komórkowych na szczepionkę, w szczególności przez komórki odpowiedzi T-helper 1.54
Biologia T. pallidum stanowi również unikalny wyzwanie dla rozwoju szczepionki. Z powodu niewielkiej liczby eksponowanych antygenów powierzchniowych, wiele epitopów OMP musi być celem, aby ułatwić rozpoznawanie patogenu, szczególnie w przypadku antygenów, których ekspresja nie jest konstytutywna i może być regulowana lub zmieniana poprzez zmienność fazową na poziomie transkrypcyjnym lub translacyjnym lub przez inne, wciąż nieznane mechanizmy.54
Dogłębna eksploracja celów antygenowych i ich wariantów w OMP T. pallidum w skali globalnej dostarczy cennych informacji o immunogenach zdolnych do wywołania przeciwciał opsonizujących i pomoże informować przyszłe badania potencjalnie ochronnych mechanizmów dla rozwoju szczepionki.55
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.