dapagliflozyna 3-O-glukuronid
Dapagliflozyna 3-O-glukuronid to główny metabolit dapagliflozyny, leku przeciwcukrzycowego z grupy inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT-2). Powstaje w wyniku procesu glukuronidacji dapagliflozyny, głównie przez enzym UGT1A9 w wątrobie i nerkach.
W przeciwieństwie do substancji macierzystej, dapagliflozyna 3-O-glukuronid wykazuje znacznie niższą aktywność farmakologiczną – jego zdolność do hamowania SGLT-2 jest około 2500 razy słabsza niż dapagliflozyny. Z tego powodu metabolit ten ma minimalny wpływ na efekt terapeutyczny leku.
Dapagliflozyna 3-O-glukuronid jest wydalany głównie przez nerki. Jego okres półtrwania wynosi około 16-17 godzin, co jest porównywalne z okresem półtrwania dapagliflozyny. Monitorowanie stężenia tego metabolitu może mieć znaczenie w ocenie farmakokinetyki leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Dagrafors w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 158 ng/ml w ciągu 2 godzin na czczo. Biodostępność wynosi 78%, a lek wiąże się w 91% z białkami osocza, co nie jest zaburzone przez niewydolność nerek czy wątroby. Objętość dystrybucji wynosi 118 litrów, a okres półtrwania (t1/2) to 12,9 godziny. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (enzym UGT1A9) do nieaktywnego metabolitu dapagliflozyny 3-O-glukuronidu. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (75% dawki) i kałem (21%), z mniej niż 2% leku wydalanym w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek od 0,1 do 500 mg, a ekspozycja nie ulega zmianie po długotrwałym stosowaniu do 24 tygodni.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca typu 2, cytochrom P450, dapagliflozyna, dapagliflozyna 3-O-glukuronid, farmakokinetyka, farmakokinetyka populacyjna, glukozuria, hemodializa, klirens układowy, łagodna niewydolność nerek, liniowa farmakokinetyka, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, tabletki powlekane, UGT1A9, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywnym węglem -
Leksykon leków
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Diaflix, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 158 ng/ml w ciągu 2 godzin oraz AUCτ na poziomie 628 ng·h/ml przy dawce 10 mg raz na dobę. Biodostępność wynosi 78%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zmniejsza Cmax o 50% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając jednak na AUC, co nie jest klinicznie istotne. Dapagliflozyna wiąże się z białkami osocza w 91%, a jej objętość dystrybucji wynosi 118 litrów. Metabolizowana jest głównie do nieaktywnego 3-O-glukuronidu przez enzym UGT1A9, z minimalnym udziałem układu CYP450. Okres półtrwania wynosi średnio 12,9 godziny, a klirens całkowity 207 ml/min. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (75% dawki), z mniej niż 2% leku w postaci niezmienionej, oraz w mniejszym stopniu z kałem (21%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,1-500 mg i stabilna przy stosowaniu przez 24 tygodnie.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, cukrzyca typu 2, cytochrom P450, dapagliflozyna, dapagliflozyna 3-O-glukuronid, ekspozycja układowa, enzym UGT1A9, glukozuria, klirens, łagodna niewydolność nerek, metabolit nieaktywny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przewlekła choroba nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Diaflix, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 158 ng/ml w ciągu 2 godzin po dawce 10 mg. Całkowita biodostępność wynosi 78%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zmniejsza Cmax o 50% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę, bez wpływu na AUC (628 ng·h/ml). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~91%) i dobrą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji 118 l). Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (enzym UGT1A9), a okres półtrwania wynosi średnio 12,9 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z mniej niż 2% substancji wydalanej w postaci niezmienionej. Ekspozycja na dapagliflozynę wzrasta proporcjonalnie do dawki w zakresie 0,1–500 mg i pozostaje stabilna przy długotrwałym stosowaniu do 24 tygodni.
badania przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, biodostępność, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, dapagliflozyna 3-O-glukuronid, filtracja kłębuszkowa, glukozuria, inhibitor SGLT2, kanalik proksymalny nerki, maksymalne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osmoza diuretyczna, przewlekła choroba nerek, reabsorpcja sodu, rozszerzenie kanalików nerkowych, skala Child-Pugh, stężenie kwasu moczowego, toksyczność dawek, transporter glukozy, wskaźnik HOMA beta-cell, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Dapagliflozyna wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 158 ng/ml w ciągu 2 godzin po dawce 10 mg. Całkowita biodostępność wynosi 78%, a podanie leku z wysokotłuszczowym posiłkiem zmniejsza Cmax o 50% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając jednak na AUC (628 ng·h/ml), co nie jest klinicznie istotne. Substancja wiąże się z białkami osocza w 91%, a jej objętość dystrybucji wynosi 118 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez UGT1A9 do nieaktywnego 3-O-glukuronidu, z minimalnym udziałem enzymów CYP. Okres półtrwania wynosi średnio 12,9 godziny, a klirens układowy 207 ml/min. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (75% dawki w moczu, <2% w postaci niezmienionej) oraz częściowo przez kał (21%, z czego 15% niezmienionej substancji). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,1-500 mg i stabilna przy stosowaniu przewlekłym do 24 tygodni.
AUC, biodostępność, cytochrom P450, dapagliflozyna 3-O-glukuronid, farmakokinetyka liniowa, glukozuria, hemodializa, klirens leku, maksymalne stężenie, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba nerek, skala Child-Pugh, UDP-glukuronylotransferaza, UGT1A9, wchłanianie doustne -
Leksykon leków
Dapagliflozyna, substancja czynna leku Dagrafors, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 158 ng/ml w ciągu 2 godzin po dawce 10 mg. Całkowita biodostępność wynosi 78%, a lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 0,1–500 mg. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku zmniejsza Cmax o 50% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę, jednak nie wpływa na AUC, co nie jest klinicznie istotne. Dapagliflozyna wiąże się z białkami osocza w 91%, ma objętość dystrybucji około 118 l i jest metabolizowana głównie do nieaktywnego 3-O-glukuronidu przez enzym UGT1A9. Okres półtrwania wynosi średnio 12,9 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z mniej niż 2% leku wydalanym w postaci niezmienionej, a całkowity odzysk dawki wynosi 96% (75% w moczu, 21% w kale).
biodostępność, cukrzyca typu 2, cytochrom P450, dapagliflozyna 3-O-glukuronid, efekt hipoglikemizujący, ekspozycja układowa, farmakodynamika, farmakokinetyka liniowa, glukozuria, hemodializa, klirens układowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, UGT1A9, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wysokotłuszczowy posiłek
