krwotoczny incydent naczyniowo-mózgowy

Krwotoczny incydent naczyniowo-mózgowy to stan nagłego zagrożenia życia, charakteryzujący się wynaczynieniem krwi do tkanki mózgowej lub przestrzeni podpajęczynówkowej. Jest drugim pod względem częstości typem udaru mózgu (po udarze niedokrwiennym), stanowiąc około 10-15% wszystkich incydentów naczyniowo-mózgowych.

Patofizjologia obejmuje pęknięcie naczynia krwionośnego wewnątrz czaszki, prowadzące do utworzenia krwiaka śródmózgowego, krwotoku podpajęczynówkowego lub krwotoku do układu komorowego. Główne czynniki ryzyka to nadciśnienie tętnicze, malformacje naczyniowe (tętniaki, naczyniaki), angiopatia amyloidowa, koagulopatie oraz stosowanie leków przeciwzakrzepowych.

Objawy kliniczne rozwijają się gwałtownie i obejmują silny ból głowy, wymioty, zaburzenia świadomości, deficyty neurologiczne ogniskowe oraz objawy wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego. W odróżnieniu od udaru niedokrwiennego, krwotoczny incydent naczyniowo-mózgowy częściej manifestuje się bólem głowy i zaburzeniami świadomości.

Diagnostyka obejmuje pilne obrazowanie mózgowia (TK bez kontrastu jako badanie pierwszego wyboru, następnie MR, angiografia), badania laboratoryjne oceniające układ krzepnięcia oraz monitorowanie parametrów życiowych. Leczenie zależy od przyczyny, lokalizacji i rozległości krwawienia, obejmując zarówno postępowanie zachowawcze (kontrola ciśnienia tętniczego, wyrównywanie zaburzeń krzepnięcia, leczenie przeciwobrzękowe), jak i interwencje neurochirurgiczne (ewakuacja krwiaka, klipsowanie tętniaka).

Rokowanie w krwotocznym incydencie naczyniowo-mózgowym jest poważne, ze śmiertelnością wynoszącą 30-50% w pierwszym miesiącu. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są: wiek pacjenta, stan neurologiczny przy przyjęciu, objętość i lokalizacja krwawienia oraz obecność krwi w układzie komorowym.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl