małopłytkowość zależna od nadroparyny

Małopłytkowość zależna od nadroparyny to rzadkie, lecz poważne powikłanie terapii przeciwzakrzepowej z użyciem nadroparyny wapniowej, należącej do grupy heparyn drobnocząsteczkowych (LMWH). Stanowi ona wariant małopłytkowości wywołanej heparyną (HIT), charakteryzujący się nagłym spadkiem liczby płytek krwi poniżej 150 000/μl lub redukcją o ponad 50% wartości wyjściowej.

Patofizjologia tego zaburzenia opiera się na mechanizmie immunologicznym, w którym dochodzi do tworzenia przeciwciał (najczęściej klasy IgG) przeciwko kompleksom heparyna-czynnik płytkowy 4 (PF4). Powstałe kompleksy immunologiczne aktywują płytki krwi, prowadząc do ich agregacji, konsumpcji i paradoksalnie – zwiększonego ryzyka zakrzepicy, mimo obniżonej liczby płytek.

Małopłytkowość zależna od nadroparyny zwykle rozwija się między 5. a 14. dniem terapii, choć u pacjentów wcześniej eksponowanych na heparyny może wystąpić znacznie szybciej (w ciągu 24-48 godzin). Klinicznie manifestuje się nie tylko spadkiem liczby płytek, ale często objawami zakrzepicy żylnej lub tętniczej, która może dotyczyć nietypowych lokalizacji, prowadząc do poważnych powikłań, włącznie z zatorowością płucną czy udarem niedokrwiennym mózgu.

Diagnostyka obejmuje ocenę kliniczną z użyciem skal prawdopodobieństwa (np. skala 4T), monitorowanie liczby płytek krwi oraz testy laboratoryjne wykrywające przeciwciała przeciwko kompleksom heparyna-PF4. Leczenie wymaga natychmiastowego odstawienia nadroparyny i wszystkich preparatów heparynowych oraz wdrożenia alternatywnej antykoagulacji (najczęściej z użyciem bezpośrednich inhibitorów trombiny, jak argatroban, lub inhibitorów czynnika Xa, jak fondaparynuks).

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl