cefalorydyna

Cefalorydyna to antybiotyk należący do grupy cefalosporyn pierwszej generacji, który charakteryzuje się działaniem bakteriobójczym poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. Jest stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na ten antybiotyk, szczególnie zakażeń układu oddechowego, moczowego oraz skóry i tkanek miękkich.

Mechanizm działania cefalorydyny polega na wiązaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do zaburzenia syntezy peptydoglikanu – kluczowego składnika ściany komórkowej bakterii. Spektrum działania obejmuje głównie bakterie Gram-dodatnie (w tym gronkowce niewytwarzające penicylinazy), a także niektóre bakterie Gram-ujemne, jak Escherichia coli, Proteus mirabilis i Klebsiella pneumoniae.

Cefalorydyna jest obecnie rzadziej stosowana w praktyce klinicznej ze względu na dostępność nowszych cefalosporyn o lepszym profilu bezpieczeństwa i szerszym spektrum działania. Warto zaznaczyć, że lek ten może wykazywać nefrotoksyczność, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek lub u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W takich przypadkach konieczne jest monitorowanie parametrów nerkowych podczas terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Netaxen 3 mg/ml + 1 mg/ml

Produkt leczniczy Netaxen, zawierający 3 mg netylmycyny i 1 mg deksametazonu na ml, nie posiada dedykowanych badań interakcji, jednak na podstawie właściwości składników aktywnych zaleca się ostrożność. Netylmycyna, aminoglikozyd, może wykazywać zwiększone ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak cisplatyna, polimyksyna B, kolistyna, inne aminoglikozydy, wankomycyna, cefalosporyny (np. cefalorydyna) oraz silnie działające diuretyki (kwas etakrynowy, furosemid). W warunkach in vitro obserwowano wzajemną inaktywację aminoglikozydów z beta-laktamami, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością nerek. Deksametazon, kortykosteroid, może wchodzić w interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. rytonawir, kobicystat), prowadząc do zwiększonego stężenia i ryzyka zespołu Cushinga lub zahamowania czynności kory nadnerczy. Ponadto, u pacjentów z predyspozycją do ostrego zamknięcia kąta przesączania, jednoczesne stosowanie deksametazonu i leków antycholinergicznych (atropina i pochodne) może zwiększać ryzyko wzrostu ciśnienia śródgałkowego.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk polipeptydowy, cefalorydyna, ciśnienie śródgałkowe, deksametazon, dysfagia, działanie nefrotoksyczne i ototoksyczne, furosemid, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakologiczna, interakcja z alkoholem, kobicystat, kolistyna, kortykosteroid, kwas etakrynowy, lek antycholinergiczny, lek przeciwnowotworowy, nefrotoksyczność, netylmycyna, niewydolność nerek, ostre zamknięcie kąta przesączania, penicylina i cefalosporyna, polimyksyna B, rytonawir, streptomycyna, wankomycyna, wiomycyna, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga, złogi rogówki, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Biodacyna

Amikacyna (Biodacyna) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, osób w podeszłym wieku oraz przy terapii długoterminowej przekraczającej 14 dni. Przed rozpoczęciem leczenia i w trakcie terapii należy oceniać czynność nerek standardowymi metodami, w tym klirens kreatyniny, oraz monitorować stężenia amikacyny w surowicy, aby uniknąć kumulacji leku. Audiogramy są zalecane przed terapią trwającą ≥7 dni u pacjentów z zaburzeniami nerek i ≥10 dni u pozostałych, a leczenie należy przerwać przy objawach ototoksyczności, takich jak szumy uszne, utrata słuchu lub zawroty głowy. Ryzyko ototoksyczności jest zwiększone u pacjentów z mutacją mitochondrialnego DNA (1555 A>G w genie rRNA 12S) oraz u osób otrzymujących wysokie dawki lub długotrwałą terapię. Nefrotoksyczność objawia się m.in. obecnością wałeczków, białkomoczem, azotemią i skąpomoczem, co wymaga modyfikacji dawkowania lub przerwania leczenia.
albuminuria, amfoterycyna B, aminoglikozyd, audiogram, azotemia, beta-laktamaza, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cisplatyna, czynność nerek, działanie niepożądane, gentamycyna, klirens kreatyniny, kolistyna, miastenia, mutacja mitochondrialna DNA, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, niewydolność nerek, ototoksyczność, parkinsonizm, polimyksyna B, porażenie oddychania, przesączanie kłębuszkowe, reakcja anafilaktyczna, skąpomocz, sodu pirosiarczyn, stężenie kreatyniny, streptomycyna, tobramycyna, wankomycyna, zawał plamki
Leksykon leków
Interakcje leku – Cisplatinum Accord 1 mg/ml

Cisplatyna charakteryzuje się znaczącym ryzykiem interakcji farmakologicznych, szczególnie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, cefalosporyny, amfoterycyna B, substancje kontrastujące), co może prowadzić do nasilenia nefrotoksyczności. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie funkcji nerek. Ponadto, cisplatyna wykazuje ototoksyczność, nasilającą się przy współpodawaniu z aminoglikozydami i diuretykami pętlowymi, zwłaszcza przy dawkach >60 mg/m² i wydalaniu moczu <1000 ml/24h. Wskazane jest regularne badanie słuchu oraz ostrożność przy stosowaniu ifosfamidu, który zwiększa ryzyko uszkodzenia narządu słuchu i nerek. Interakcje z lekami cytostatycznymi wydalanymi przez nerki (bleomycyna, metotreksat) mogą prowadzić do zmniejszenia ich eliminacji i wzrostu toksyczności, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawkowania.
allopurynol, altretamina, amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, bleomycyna, cefalorydyna, cefalosporyna, cisplatyna, cytostatyk, diuretyk pętlowy, diureza wymuszona, dna moczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenytoina, furosemid, hamowanie szpiku kostnego, heksametylomelamina, hiperurykemia, ifosfamid, klirens paklitakselu, kolchicyna, kwas moczowy, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciw dnie moczanowej, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwymiotny, metotreksat, nefrotoksyczność, ototoksyczność, paklitaksel, parametry krzepnięcia krwi, pirydoksyna, pochodna fenotiazyny, probenecyd, rak jajnika, stężenie litu, substancja kontrastująca, sulfinpirazon, wartość INR, wydalanie przez nerki
Leksykon leków
Interakcje leku – Streptomycinum TZF 1 g

Streptomycyna, jako aminoglikozyd o silnym działaniu antybiotycznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania zwiotczającego mięśnie i przedłużenie bloku nerwowo-mięśniowego w połączeniu z lekami zwiotczającymi (np. pankuronium, rokuronium) oraz anestetykami (propofol, sewofluran), co wymaga ścisłej obserwacji i monitorowania czynności oddechowej. Ponadto, jednoczesne stosowanie streptomycyny z diuretykami pętlowymi (kwas etakrynowy, furosemid) i mannitolem zwiększa ryzyko ototoksyczności, co może prowadzić do trwałego uszkodzenia słuchu. Interakcje z innymi lekami nefrotoksycznymi i neurotoksycznymi, takimi jak inne aminoglikozydy (gentamycyna, tobramycyna), cefalorydyna, polimyksyna B, kolistyna oraz cyklosporyna, wykazują synergistyczne działanie toksyczne, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania.
anestezjolog, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, badanie audiometryczne, blok nerwowo-mięśniowy, BUN, cefalorydyna, cefalosporyna I generacji, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, funkcja nerek, furosemid, gentamycyna, GFR, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, kanamycyna, kolistyna, koordynacja ruchowa, kreatynina, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek neurotoksyczny, lek zwiotczający mięśnie, mannitol, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, ototoksyczność, pankuronium, paromomycyna, polimyksyna B, propofol, rokuronium, sewofluran, tobramycyna, uszkodzenie słuchu, wentylacja mechaniczna, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Gentamycyna – Interakcje

Gentamycyna, aminoglikozydowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne zależne od drogi podania i stosowanych jednocześnie leków. Szczególnie istotne są interakcje z silnie działającymi lekami moczopędnymi (kwas etakrynowy, furosemid), które zwiększają stężenie gentamycyny w surowicy i tkankach, podnosząc ryzyko nefro- i ototoksyczności. Również leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (sukcynylocholina, tubokuraryna) nasilają blokadę nerwowo-mięśniową, co może prowadzić do porażenia mięśni oddechowych. Wysokie ryzyko toksyczności nerkowej, słuchowej i neurologicznej występuje także przy jednoczesnym stosowaniu gentamycyny z innymi aminoglikozydami, wankomycyną, polimyksynami, amfoterycyną B, cisplatyną czy cyklosporyną. U noworodków indometacyna może zwiększać stężenie gentamycyny w osoczu, a bisfosfoniany podnoszą ryzyko hipokalcemii. W przypadku preparatów miejscowych, antagonizm obserwuje się przy łączeniu gentamycyny z erytromycyną lub chloramfenikolem, a także występują niezgodności fizykochemiczne z amfoterycyną B, heparyną, sulfadiazyną i beta-laktamami, co może prowadzić do powstawania osadów w worku spojówkowym.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, betametazon, bisfosfonian, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cefalosporyna, chloramfenikol, cisplatyna, cyklosporyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, erytromycyna, furosemid, gentamycyna, heparyna, hipokalcemia, indometacyna, klindamycyna, kwas etakrynowy, lek blokujący przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, lek cholinergiczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek neurotoksyczny, nefrotoksyczność, neomycyna, neostygmina, netromycyna, niezgodność fizykochemiczna, oporność krzyżowa, ototoksyczność, piperacylina, pirydostygmina, polimyksyna B, porażenie mięśni oddechowych, streptomycyna, sukcynylocholina, sulfadiazyna, tobramycyna, toksyna botulinowa, tubokuraryna, wankomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Garamycin 2 mg/cm2

Gąbka Garamycin zawierająca gentamycynę w stężeniu 2 mg/cm² wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych mimo utrzymania bezpiecznych stężeń w surowicy. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z silnymi diuretykami (kwas etakrynowy, furosemid), które mogą nasilać ototoksyczność oraz modyfikować stężenia gentamycyny w organizmie. Równoczesne lub sekwencyjne podawanie gentamycyny z lekami o działaniu neurotoksycznym, takimi jak cisplatyna, inne aminoglikozydy (streptomycyna, kanamycyna), cefalorydyna, wiomycyna oraz polimyksyny B i E, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko synergistycznego uszkodzenia nerwów i nerek. Dodatkowo, u pacjentów stosujących środki zwiotczające mięśnie (chlorek suksametonium, tubokuraryna, dekametonium) lub poddawanych znieczuleniu ogólnemu, gentamycyna może nasilać blokadę nerwowo-mięśniową, co wymaga monitorowania funkcji oddechowej i przygotowania soli wapnia jako antidotum.
aminoglikozyd, antybiotyk, antybiotyk cefalosporynowy, antybiotyk peptydowy, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cisplatyna, cytrynian, dekametonium, furosemid, gentamycyna, kanamycyna, kwas etakrynowy, lek moczopędny, nefrotoksyczność, nerw przedsionkowo-ślimakowy, neurotoksyczność, niewydolność oddechowa, ototoksyczność, polimyksyna, sole wapnia, środek zwiotczający, streptomycyna, suksametonium, transfuzja krwi, tubokuraryna, uszkodzenie słuchu, wiomycyna, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Netylmycyna – Interakcje

Netylmycyna, aminoglikozyd stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami o potencjale nefro- i ototoksycznym. Szczególnie ryzykowne jest jednoczesne lub następcze stosowanie z cytotoksyczną cisplatyną, antybiotykami polipeptydowymi (polimyksyna B, kolistyna), innymi aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna, streptomycyna), wankomycyną, wiomycyną, cefalosporynami (zwłaszcza cefalorydyną) oraz diuretykami pętlowymi (furosemid, kwas etakrynowy). Interakcje te mogą prowadzić do nasilenia nefrotoksyczności i ototoksyczności, a także do wzajemnej inaktywacji leków beta-laktamowych i aminoglikozydów, skutkującej zmniejszeniem stężenia netylmycyny w osoczu i skróceniem jej okresu półtrwania. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie funkcji nerek (kreatynina, eGFR) i słuchu u pacjentów. W przypadku stosowania więcej niż jednego leku okulistycznego należy zachować co najmniej 5-minutową przerwę między aplikacjami, a maści do oczu aplikować jako ostatnie.
amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, cefalorydyna, cefalosporyna, cisplatyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, EGFR, farmakokinetyka leku, furosemid, gentamycyna, inaktywacja substancji czynnej, interakcja z alkoholem, kolistyna, krople do oczu, kwas etakrynowy, lek nefrotoksyczny, maść do oczu, monitorowanie funkcji nerek, netylmycyna, neurotoksyczność, ocena słuchu, okres półtrwania leku, oporność bakteryjna, penicylina, polimyksyna B, poziom kreatyniny, produkt okulistyczny, przepływ nerkowy krwi, przestrzeganie zaleceń, stężenie aminoglikozydu, stężenie leku w osoczu, streptomycyna, stres oksydacyjny, tobramycyna, uszkodzenie narządu słuchu, wankomycyna, wiomycyna
Leksykon substancji czynnych
Amikacyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Amikacyna, aminoglikozydowy antybiotyk o potencjale ototoksycznym i nefrotoksycznym, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza przy terapii przekraczającej 14 dni. Ryzyko uszkodzenia nerwu VIII oraz nerek jest zwiększone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wcześniejszymi uszkodzeniami słuchu, chorobami nerwowo-mięśniowymi, a także u osób z mutacjami mitochondrialnego DNA (np. mutacja 1555 A>G w genie rRNA 12S). Ototoksyczność objawia się utratą słyszenia dźwięków wysokiej częstotliwości, zawrotami głowy, szumami usznymi i zaburzeniami równowagi, a nefrotoksyczność manifestuje się m.in. albuminurią, obecnością wałeczków w moczu, hiperazotemią i zmniejszeniem klirensu kreatyniny. Monitorowanie funkcji nerek (m.in. BUN, kreatynina, klirens kreatyniny) oraz audiometria są kluczowe, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i tych leczonych powyżej 7-10 dni. W przypadku objawów toksycznych konieczne jest przerwanie terapii lub korekta dawki.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, audiogram, azot mocznikowy, badanie audiometryczne, badanie moczu, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cisplatyna, czynność nerek, drgawki, działanie kuraropodobne, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, klirens kreatyniny, kolistyna, miastenia, mutacje mitochondrialne DNA, nadkażenie, nadwrażliwość na siarczyny, niewydolność nerek, parkinsonizm, paromomycyna, pirosiarczyn sodu, polimyksyna B, porażenie mięśni oddechowych, Pseudomonas aeruginosa, skurcz oskrzeli, środek znieczulający, szumy uszne, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie nerek, wankomycyna, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia równowagi, zawał plamki żółtej, zawroty głowy, zespół suchego oka
Leksykon leków
Interakcje leku – Amikacin Adamed 250 mg/ml

Amikacyna, jako aminoglikozyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje zwiększające ryzyko nefro-, neuro- i ototoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych (np. bacytracyna, cisplatyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, takrolimus, cefalorydyna, paromomycyna, wiomycyna, polimyksyna B, kolistyna, wankomycyna) oraz innych aminoglikozydów. Równoczesne podawanie amikacyny z cefalosporynami zwiększa ryzyko nefrotoksyczności i może fałszywie podwyższać stężenie kreatyniny w surowicy, co utrudnia ocenę funkcji nerek. Związki platyny (np. cisplatyna) potęgują zarówno nefro-, jak i ototoksyczność. Diuretyki pętlowe, zwłaszcza furosemid i kwas etakrynowy, nasilają ototoksyczność amikacyny, co może prowadzić do nieodwracalnej utraty słuchu. U noworodków indometacyna zwiększa stężenie amikacyny w osoczu, co wymaga ostrożności. Ponadto, u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się inaktywację aminoglikozydów przez beta-laktamy, co może obniżać skuteczność terapii.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk beta-laktamowy, atrakurium, bacytracyna, beta-laktamaza, bisfosfonian, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cefalosporyna, cisplatyna, cyklosporyna, dekametonium, depresja oddechowa, diuretyk, działanie niepożądane, eter, funkcja nerek, furosemid, gentamycyna, halotan, hipokalcemia, indometacyna, karboplatyna, kolistyna, kreatynina, kwas etakrynowy, lek moczopędny, lek zwiotczający mięśnie, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, niewydolność nerek, ototoksyczność, paromomycyna, penicylina, pirosiarczan sodu, polimyksyna B, rokuronium, sól wapnia, środek znieczulający, stężenie antybiotyku, stężenie wapnia, sukcynylocholina, takrolimus, tiamina, tobramycyna, tubokuraryna, utrata słuchu, wankomycyna, wekuronium, wiomycyna, witamina B1, związek platyny
Leksykon leków
Skład i postać leku – Colistin TZF 1 000 000 j.m.

Colistin TZF to liofilizat zawierający 1 000 000 IU (około 80 mg) kolistymetatu sodowego, z 5% nadmiarem substancji czynnej w celu kompensacji utraty aktywności podczas przechowywania. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych, co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych. Produkt występuje w postaci białego lub kremowego krążka, zapewniającego stabilność przed rozpuszczeniem. Do podania dożylnego dostępne są dwie metody: infuzja (roztwór rozcieńczony do 50-100 mL 0,9% NaCl) oraz powolne wstrzyknięcie (roztwór rozcieńczony do około 10 mL 0,9% NaCl). Podanie domięśniowe wymaga rozpuszczenia w około 2 mL wody do wstrzykiwań, z możliwością rozcieńczenia do 5 mL. W przypadku inhalacji dawkę rozpuszcza się w 2-4 mL wody do wstrzykiwań lub 0,9% NaCl i podaje za pomocą inhalatora.
cefalorydyna, cefalotyna, erytromycyna, guma bromobutylowa, hydrokortyzon, infuzja dożylna, inhalator, kanamycyna, karbenicylina, klasa hydrolityczna, kolistymetat sodowy, kolistyna, linkomycyna, liofilizat, niezgodność fizykochemiczna, podanie domięśniowe, podanie wziewne, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Skład i postać leku – 10% Dekstran 40 000 Fresenius 100 mg/ml

Produkt leczniczy 10% DEKSTRAN 40 000 FRESENIUS to roztwór do infuzji o stężeniu 100 mg/ml, zawierający 100 g dekstranu o średniej masie cząsteczkowej około 40 000 oraz 9 g chlorku sodu w 1000 ml roztworu. Preparat jest przeznaczony wyłącznie do dożylnego podawania w formie wlewu kroplowego, nie dopuszcza się podawania bolusowego ani innymi drogami. Skład uzupełniają woda do wstrzykiwań oraz 2% wodorotlenek sodu do regulacji pH, a chlorek sodu zapewnia izotoniczność roztworu. Produkt dostępny jest w butelkach szklanych o pojemności 250 ml lub 500 ml, które należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, bez zamrażania, a po otwarciu butelki całość roztworu powinna być wykorzystana jednorazowo. Okres ważności wynosi 5 lat od daty produkcji przy zachowaniu odpowiednich warunków przechowywania.
ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, aseptyka, barbiturany, cefalorydyna, cefalosporyna, cefalotyna, chlorek sodu, chloropromazyna, chlorotetracyklina, dekstran, krzepnięcie krwi, kwas aminokapronowy, kwas askorbinowy, łaźnia wodna, lek nasenny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwfibrynolityczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, prometazyna, roztwór do infuzji, streptokinaza, tetracyklina, witamina K, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu
Leksykon substancji czynnych
Dekstran – Interakcje

Dekstran, stosowany w preparatach takich jak 10% Dekstran 40 000 Fresenius, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami przeciwzakrzepowymi. W przypadku jednoczesnego podawania z heparyną lub warfaryną obserwuje się nasilenie działania przeciwzakrzepowego, co zwiększa ryzyko krwawień. Zaleca się redukcję dawki heparyny o 30-70% oraz ścisłe monitorowanie INR przy stosowaniu warfaryny. Ponadto, dekstranu nie należy łączyć w roztworze z wieloma lekami (m.in. kwasem ε-aminokapronowym, ampicyliną, rozpuszczalnymi barbituranami, chloropromazyną, chlorotetracykliną, witaminami C i K, prometazyną, streptokinazą oraz cefalosporynami), ze względu na ryzyko niezgodności farmaceutycznych prowadzących do destabilizacji roztworu, wytrącania osadów lub inaktywacji substancji aktywnych. W przypadku wątpliwości co do kompatybilności preparatów, wskazana jest konsultacja z farmaceutą klinicznym.
ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, barbiturany, cefalorydyna, cefalozyna, chloropromazyna, chlorotetracyklina, dekstran 40000, dekstran 70, dysfagia, działanie przeciwzakrzepowe, heparyna, INR, kwas aminokapronowy, kwas askorbinowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwfibrynolityczny, lek przeciwzakrzepowy, niezgodność farmaceutyczna, parametry krzepnięcia, produkt leczniczy, prometazyna, ryzyko krwawienia, streptokinaza, synergizm, Tears Naturale, warfaryna, witamina K
Leksykon substancji czynnych
Streptomycyna – Interakcje

Streptomycyna, jako antybiotyk aminoglikozydowy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do nasilenia toksyczności ototoksycznej i nefrotoksycznej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie (np. suksametonium, pankuronium), środkami do znieczulenia ogólnego (propofol, etomidat), oraz diuretykami pętlowymi (kwas etakrynowy, furosemid), które mogą powodować przedłużony blok nerwowo-mięśniowy, depresję oddechową oraz znaczne nasilenie ototoksyczności. Jednoczesne stosowanie streptomycyny z innymi aminoglikozydami (gentamycyna, tobramycyna), antybiotykami polipeptydowymi (polimyksyna B, kolistyna), cefalorydyną czy cyklosporyną zwiększa ryzyko nefrotoksyczności i neurotoksyczności, co wymaga unikania takiej politerapii lub intensywnego monitorowania funkcji nerek i układu nerwowego. Zaleca się także abstynencję alkoholową ze względu na potencjalne sumowanie efektów neurotoksycznych i nefrotoksycznych.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, atrakurium, badanie audiometryczne, błędnik, blok nerwowo-mięśniowy, cefalorydyna, cefalosporyna, cyklosporyna, depresja oddechowa, diuretyk pętlowy, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, etomidat, furosemid, gentamycyna, kanamycyna, ketamina, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek neurotoksyczny, lek tiazydowy, lek zwiotczający mięśnie, mannitol, narząd równowagi, neomycyna, pankuronium, paromomycyna, polimyksyna B, propofol, suksametonium, tobramycyna, uszkodzenie komórek słuchowych, wekuronium, wentylacja mechaniczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gentamycin KRKA 40 mg/ml

Gentamycyna, jako aminoglikozyd, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko nefrotoksyczności, ototoksyczności oraz neurotoksyczności. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi lekami moczopędnymi (kwas etakrynowy, furosemid), które podnoszą stężenie gentamycyny w surowicy i tkankach, co zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek oraz narządu słuchu i równowagi. Również kojarzenie gentamycyny z lekami blokującymi przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe (sukcynylocholina, tubokuraryna) może prowadzić do nasilonej blokady nerwowo-mięśniowej i potencjalnego zahamowania czynności oddechowej, wymagając ścisłej obserwacji i ewentualnego podania wapnia oraz neostygminy. Wysokie ryzyko toksyczności występuje także przy łączeniu gentamycyny z innymi aminoglikozydami (amikacyna, tobramycyna, netromycyna, neomycyna, streptomycyna) oraz lekami o działaniu oto-, neuro- i nefrotoksycznym, takimi jak wankomycyna, cefalorydyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, metoksyfluran czy środki cieniujące stosowane w diagnostyce obrazowej.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, anestetyk, antybiotyk beta-laktamowy, bisfosfonian, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cisplatyna, cyklosporyna, dyspnea, działanie nefrotoksyczne, foskarnet, furosemid, gentamycyna, hipokalcemia, indometacyna, klindamycyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek neurotoksyczny, lek ototoksyczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, miastenia, nefrotoksyczność, neomycyna, neostygmina, netromycyna, ototoksyczność, piperacylina, pirydostygmina, polimyksyna B, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, środek cieniujący, streptomycyna, sukcynylocholina, tobramycyna, toksyna botulinowa, tubokuraryna, wankomycyna, wiomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – 10% Dekstran 40 000 Fresenius 100 mg/ml

Produkt leczniczy 10% DEKSTRAN 40 000 FRESENIUS wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na układ krzepnięcia. Dekstran działa synergistycznie z heparyną i warfaryną, nasilając ich efekt przeciwkrzepliwy, co wymaga redukcji dawki heparyny o 30-70% oraz ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia i ryzyka krwawień. Ponadto, dekstran zmniejsza adhezyjność płytek krwi, co dodatkowo potęguje działanie przeciwzakrzepowe. W przypadku jednoczesnego stosowania z warfaryną, należy zwrócić szczególną uwagę na zwiększone ryzyko krwawień. Zaleca się również unikanie spożywania alkoholu podczas terapii, ze względu na potencjalne nasilenie działania przeciwkrzepliwego i hemodynamicznego, co może prowadzić do niestabilności hemodynamicznej i zwiększonego ryzyka krwawień.
antybiotyk beta-laktamowy, barbituran, cefalorydyna, cefalozyna, chloropromazyna, chlorotetracyklina, dekstran 40 000, efekt przeciwkrzepliwy, hemodynamika, heparyna, inaktywacja substancji czynnej, interakcja z alkoholem, interakcje lekowe, kwas aminokapronowy, leki przeciwkrzepliwe, niestabilność hemodynamiczna, niezgodność farmaceutyczna, parametr krzepnięcia, prometazyna, ryzyko krwawienia, streptokinaza, układ krzepnięcia, warfaryna, witamina C, witamina K, właściwości fizykochemiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Amikacin B.Braun 10 mg/ml

Amikacyna, aminoglikozyd o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo terapii. W warunkach in vivo obserwuje się zmniejszenie aktywności amikacyny w surowicy przy jednoczesnym podawaniu innych aminoglikozydów lub penicylin, co może obniżać efektywność leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na sumowanie działań toksycznych z lekami o potencjale nefro-, oto- i neurotoksycznym, takimi jak cefalosporyny (np. cefalorydyna), wankomycyna, polimyksyny, cytostatyki platynowe (karboplatyna, cisplatyna, oksaliplatyna), immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus) oraz diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy). W przypadku diuretyków pętlowych dodatkowo dochodzi do zwiększenia stężenia aminoglikozydów w tkankach, co potęguje ryzyko ototoksyczności i nefrotoksyczności. Monitorowanie funkcji nerek, słuchu oraz stanu nawodnienia jest niezbędne podczas terapii amikacyną w połączeniu z wymienionymi lekami.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, atrakurium, audiometria, bacytracyna, bisfosfonian, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cefalosporyna, cisplatyna, cyklosporyna, dekametonium, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, furosemid, hipokalcemia, indometacyna, interakcja z alkoholem, kanamycyna, karboplatyna, kolistyna, kwas etakrynowy, lek moczopędny, metoksyfluranu, neuropatia, niewydolność nerek, oksaliplatyna, paromomycyna, penicylina, polimyksyna, polimyksyna B, porażenie mięśni oddechowych, rokuronium, środek zwiotczający mięśnie, sukcynylocholina, takrolimus, wankomycyna, wekuronium, wiomycyna, zaburzenie równowagi, związek platyny