owrzodzenie pierwotne
Owrzodzenie pierwotne stanowi zmianę skórną lub śluzówkową powstającą de novo, a nie w wyniku ewolucji innej zmiany chorobowej. Jest to defekt tkanki obejmujący naskórek lub nabłonek oraz warstwę skóry właściwej lub błony podśluzowej, powstający w wyniku procesów patologicznych.
Etiologia owrzodzeń pierwotnych może być różnorodna, obejmując czynniki infekcyjne (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), naczyniowe, autoimmunologiczne czy nowotworowe. Klasycznym przykładem jest wrzód kiłowy (objaw pierwotny kiły) czy owrzodzenie w leiszmanijozie skórnej. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić również chorobę Behçeta, pierwotne owrzodzenia aftowe, a także niektóre rzadkie zespoły chorobowe.
Diagnostyka owrzodzenia pierwotnego obejmuje dokładny wywiad kliniczny, badanie fizykalne oraz często badania dodatkowe, w tym mikrobiologiczne, histopatologiczne i serologiczne. Szczególnie istotna jest ocena morfologii zmiany, jej brzegów, dna, obecności wysięku oraz tkanek otaczających.
Leczenie owrzodzeń pierwotnych jest ukierunkowane na ich przyczynę. Obejmuje ono terapię przeciwinfekcyjną, immunomodulującą, przeciwzapalną lub interwencję chirurgiczną, w zależności od etiologii. Niezwykle ważne jest również właściwe miejscowe zaopatrzenie rany z wykorzystaniem nowoczesnych opatrunków specjalistycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Objawy
Kiła (syphilis) jest wieloetapową infekcją bakteryjną wywołaną przez Treponema pallidum, charakteryzującą się różnorodnością objawów klinicznych i potencjałem do zajęcia niemal wszystkich narządów. Pierwotnym objawem jest bezbolesne owrzodzenie (chancre) o średnicy 0,3-3 cm, pojawiające się średnio po 3 tygodniach od zakażenia, najczęściej na narządach płciowych, odbycie lub błonach śluzowych. W stadium wtórnym, występującym 4-10 tygodni po pierwotnym, obserwuje się uogólnioną wysypkę grudkowo-plamkową, szczególnie na dłoniach i podeszwach, powiększenie węzłów chłonnych, objawy grypopodobne oraz zmiany błon śluzowych (condyloma latum). Stadium utajone dzieli się na wczesne (<2 lata) i późne (>2 lata), z możliwością nawrotów i utrzymującą się zakaźnością w fazie wczesnej. U 15-40% nieleczonych pacjentów rozwija się kiła trzeciorzędowa, obejmująca formy gumowate, sercowo-naczyniowe (tętniaki aorty, niedomykalność zastawek) oraz neurokiłę, która może manifestować się wczesnymi i późnymi objawami neurologicznymi, takimi jak tabes dorsalis czy porażenie postępujące.
badania serologiczne, kiła trzeciorzędowa, kiła układu sercowo-naczyniowego, kiła utajona, kiła wrodzona, kłykciny płaskie, krętek blady, limfadenopatia, łysienie plackowate, neurokiła, neuropatia nerwu wzrokowego, niedomykalność zastawki aortalnej, owrzodzenie, owrzodzenie pierwotne, szumy uszne, szyjka macicy, tętniak aorty, Treponema pallidum, wiąd rdzenia, wysypka, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby