Fusobacterium necrophorum
Fusobacterium necrophorum to beztlenowa, Gram-ujemna bakteria będąca częścią normalnej flory jelitowej i jamy ustnej u ludzi oraz zwierząt. Stanowi jeden z głównych czynników etiologicznych zespołu Lemierrego – groźnej, potencjalnie śmiertelnej infekcji charakteryzującej się zakrzepowym zapaleniem żyły szyjnej wewnętrznej i przerzutowymi ropniami, najczęściej do płuc.
Bakteria ta jest najczęściej odpowiedzialna za ropne infekcje gardła i migdałków, które mogą prowadzić do poważnych powikłań ogólnoustrojowych. F. necrophorum wytwarza szereg czynników wirulencji, w tym endotoksyny, hemolizynę, leukotoksynę oraz enzymy proteolityczne, które umożliwiają inwazję tkanek i rozprzestrzenianie się zakażenia.
Diagnostyka opiera się na badaniach mikrobiologicznych (posiewy beztlenowe) oraz metodach molekularnych (PCR). Leczenie zakażeń wywołanych przez F. necrophorum wymaga długotrwałej antybiotykoterapii, najczęściej z zastosowaniem penicyliny, klindamycyny lub metronidazolu. W przypadku powikłań, takich jak ropnie czy zakrzepica, konieczne może być leczenie chirurgiczne oraz przeciwzakrzepowe.
W ostatnich latach obserwuje się wzrost częstości występowania infekcji wywołanych przez F. necrophorum, szczególnie wśród młodych, zdrowych dorosłych. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia mają kluczowe znaczenie dla pomyślnego rokowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Angina – Epidemiologia
Angina, będąca zapaleniem migdałków, stanowi około 1,3% wszystkich wizyt ambulatoryjnych globalnie, z najwyższą zapadalnością w grupach wiekowych 5-15 lat, 15-25 lat oraz u dorosłych do 40 roku życia. Etiologia różni się wiekowo: u dzieci poniżej 5 lat dominują zakażenia wirusowe, natomiast u dzieci w wieku 5-15 lat i młodych dorosłych 15-25 lat od 15% do 30% przypadków wywołują paciorkowce β-hemolizujące grupy A (GABHS). Angina wykazuje sezonowość, z największą częstością występowania zimą i wczesną wiosną, kiedy to dominują zakażenia paciorkowcowe, podczas gdy latem przeważają infekcje enterowirusowe. Powikłania takie jak ropień okołomigdałkowy (PTA) występują z zapadalnością 10-37/100 000 osób, najczęściej u osób w wieku 20-40 lat, z przewagą u mężczyzn i palaczy. Rzadkim, ale ciężkim powikłaniem jest zespół Lemierre’a, charakteryzujący się zakrzepicą żyły szyjnej wewnętrznej i septycznymi zatorami płucnymi.
angina paciorkowcowa, biofilm, ból gardła, droga kropelkowa, etiologia wirusowa, Fusobacterium necrophorum, nadzór epidemiologiczny, nawracająca angina, oporność na antybiotyki, paciorkowiec beta-hemolizujący grupy A, przewlekłe zapalenie migdałków, ropień okołomigdałkowy, Streptococcus pyogenes, szybki test antygenowy, telemedycyna, tonsilektomia, zaburzenia oddychania podczas snu, zakażenie enterowirusowe, zakażenie paciorkowcem grupy A, zakażenie paciorkowcowe, zakrzepica żyły szyjnej wewnętrznej, zapalenie migdałków, zespół Lemierre’a