wole guzkowate
Wole guzkowate to stan powiększenia tarczycy charakteryzujący się obecnością jednego lub wielu guzków w obrębie gruczołu tarczowego. Schorzenie to może być spowodowane różnymi czynnikami, w tym niedoborem jodu, autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy, ekspozycją na promieniowanie czy predyspozycjami genetycznymi.
Klinicznie wole guzkowate może przebiegać bezobjawowo lub powodować dyskomfort w obrębie szyi, trudności w połykaniu, chrypkę lub duszność, szczególnie gdy guzki osiągają znaczne rozmiary i uciskają na okoliczne struktury. Większość guzków tarczycy ma charakter łagodny, jednak około 5-15% z nich może być zmianami złośliwymi, co wymaga odpowiedniej diagnostyki.
Diagnostyka wola guzkowatego obejmuje badanie fizykalne, oznaczenie stężenia hormonów tarczycy (TSH, fT4, fT3), badanie ultrasonograficzne oraz biopsję aspiracyjną cienkoigłową (BAC) zmian podejrzanych o złośliwy charakter. Leczenie zależy od charakteru guzków, stanu czynnościowego tarczycy i objawów uciskowych, a może obejmować obserwację, farmakoterapię lub interwencję chirurgiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Jodid 100
Przed rozpoczęciem terapii preparatami Jodid 100 lub Jodid 200, zawierającymi jodek potasu, konieczna jest szczegółowa ocena funkcji tarczycy pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem wykluczenia aktualnej lub przebytej nadczynności tarczycy oraz obecności wola guzkowatego. Diagnostyka powinna obejmować wykluczenie rozlanego lub ogniskowego autonomicznego wydzielania hormonów tarczycy, gdyż suplementacja jodem w takich przypadkach może indukować niekontrolowaną nadczynność. Szczególną ostrożność należy zachować przy dawkach jodu ≥150 µg/dobę, co dotyczy zwłaszcza preparatu Jodid 200 zawierającego 200 µg jodu. Ponadto, stosowanie stabilnego jodu może zaburzać diagnostykę scyntygraficzną oraz obniżać skuteczność terapii radiojodem, dlatego preparaty te powinny być odstawione przed badaniami i leczeniem radioizotopowym.
autonomiczne wydzielanie hormonów tarczycy, diagnostyka radioizotopowa, dziedziczna nietolerancja galaktozy, funkcja tarczycy, hormony tarczycy, jod radioaktywny, jodek potasu, laktoza jednowodna, leczenie radiojodem, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, preparat jodu, scyntygrafia tarczycy, terapia radiojodem, wole guzkowate, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Jodid 200
Przed rozpoczęciem terapii preparatem Jodid 200, zawierającym 200 mikrogramów jodu w postaci jodku potasu, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej diagnostyki funkcji tarczycy w celu wykluczenia nadczynności tarczycy oraz wola guzkowatego. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność autonomicznego wydzielania hormonów tarczycy, gdyż podawanie jodu w dawkach przekraczających 150 mikrogramów na dobę u takich pacjentów może indukować tyreotoksykozę. Ponadto, stosowanie preparatu może prowadzić do wysycenia tarczycy jodem, co utrudnia późniejsze wykorzystanie radioaktywnego jodu w diagnostyce (np. scyntygrafia) lub terapii (radioizotopowa). Z tego względu preparatu Jodid 200 nie należy stosować przed planowanymi procedurami z użyciem izotopów jodu.
autonomiczne wydzielanie hormonów tarczycy, izotop jodu, jodek potasu, laktoza jednowodna, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, scyntygrafia tarczycy, terapia radioizotopowa, tyreotoksykoza, wole guzkowate, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy