niewydolność serca zdekompensowana

Niewydolność serca zdekompensowana (ostra dekompensacja niewydolności serca) to stan kliniczny charakteryzujący się nagłym lub stopniowym nasileniem objawów niewydolności serca, wymagający pilnej interwencji medycznej. Jest to poważne zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca, w którym mechanizmy kompensacyjne organizmu przestają być wystarczające do utrzymania prawidłowej perfuzji tkankowej.

Stan ten objawia się nasileniem duszności (często spoczynkowej lub nocnej), obrzękami obwodowymi, zastojem w krążeniu płucnym, zwiększeniem masy ciała, osłabieniem, nietolerancją wysiłku oraz pogorszeniem funkcji nerek. U pacjentów może wystąpić także obrzęk płuc, poszerzenie żył szyjnych, trzeci ton serca (S3) oraz szmery osłuchowe.

Przyczyny dekompensacji są różnorodne i obejmują: niedostateczne przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, nadmierne spożycie soli i płynów, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, infekcje (szczególnie układu oddechowego), zaburzenia rytmu serca (np. migotanie przedsionków), ostre zespoły wieńcowe, zatorowość płucną, oraz stosowanie leków pogarszających funkcję serca (NLPZ, niektóre leki przeciwarytmiczne).

Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (peptydy natriuretyczne, troponiny, parametry nerkowe), EKG, RTG klatki piersiowej oraz echokardiografię. W terapii stosuje się diuretyki dożylne, wazodylatatory, leki inotropowe, tlenoterapię oraz w ciężkich przypadkach – metody wspomagania krążenia. Leczenie przyczynowe ukierunkowane jest na czynnik wyzwalający dekompensację.

Właściwe postępowanie w ostrej fazie oraz optymalizacja leczenia przewlekłego po stabilizacji stanu pacjenta są kluczowe dla rokowania. Śmiertelność wewnątrzszpitalna w przebiegu dekompensacji niewydolności serca wynosi 4-7%, a śmiertelność roczna po hospitalizacji sięga 20-30%, co podkreśla wagę odpowiedniego postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl