pediculosis pubis
Pediculosis pubis, znana również jako wszawica łonowa lub potocznie „meszki”, jest pasożytniczą chorobą skóry wywołaną przez wesz łonową (Phthirus pubis). Ten niewielki owad bytuje głównie w owłosieniu łonowym, choć może również występować w innych obszarach owłosienia ciała, takich jak pachy, broda, brwi, rzęsy, a nawet włosy na klatce piersiowej.
Zakażenie przenosi się głównie przez bliski kontakt fizyczny, najczęściej podczas stosunku seksualnego, rzadziej przez wspólne korzystanie z pościeli, ręczników czy ubrań. Objawy obejmują intensywny świąd w okolicy łonowej, widoczne weszoły lub gnidy (jaja wszy) przyczepione do włosów oraz czasami małe, niebieskoszare plamy (maculae caeruleae) na skórze będące efektem reakcji na ślinę pasożyta.
Diagnostyka opiera się na bezpośrednim wykryciu pasożyta lub jego jaj podczas badania fizykalnego, często przy użyciu lupy. Leczenie obejmuje miejscowe preparaty przeciwpasożytnicze zawierające permetrynę, malation lub pyretryny. W przypadku zajęcia rzęs stosuje się wazelinę lub inne metody mechanicznego usuwania pasożytów. Konieczne jest również leczenie partnerów seksualnych oraz dezynfekcja odzieży i pościeli.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wszawica – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wszawica (pediculosis) to infestacja pasożytnicza wywołana przez wszy ludzkie (Pediculus humanus), obejmująca trzy główne typy: głowową (pediculosis capitis), odzieżową (pediculosis corporis) oraz łonową (pediculosis pubis). Wszy żywią się krwią, a ich cykl życiowy obejmuje jaja (gnidy), nimfy i postaci dorosłe. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, w tym inspekcji skóry głowy i włosów pod światłem oraz użyciu grzebienia przeciwwszawiczego. Objawy to przede wszystkim intensywny świąd skóry głowy, szczególnie w okolicy potylicy i za uszami, obecność dorosłych wszy (wielkości nasiona sezamu, barwa jasnobrązowa do szarobiałej) oraz gnid mocno przytwierdzonych do włosów. Powikłania obejmują wtórne zakażenia bakteryjne, liszajec zakaźny, zapalenie mieszków włosowych oraz powiększenie węzłów chłonnych.
badanie przesiewowe, cykl życiowy wszy, folliculitis, gnidy, grzebień przeciwwszawiczy, impetigo, iwermektyna, lindan, liszajec zakaźny, malathion, nadkażenie bakteryjne, naruszenie integralności skóry, pediculosis capitis, pediculosis pubis, permetryna, powiększenie węzłów chłonnych, środek ochrony osobistej, środek owadobójczy, świąd skóry głowy, wesz ludzka, wszawica głowowa, wszawica łonowa, wszawica odzieżowa, zakażenie bakteryjne wtórne, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wesz owłosieniowa (wszy owłosieniowe) – Zapobieganie i profilaktyka
Wesz owłosieniowa (Pthirus pubis) jest pasożytem hematofagicznym bytującym głównie w owłosieniu łonowym, przenoszonym przede wszystkim drogą kontaktów seksualnych, choć możliwe jest także zakażenie przez kontakt z zainfekowanymi przedmiotami osobistymi. Częstość infestacji wynosi od 1,3% do 4,6%, ze średnią globalną około 2%. Diagnostyka i leczenie powinny uwzględniać konieczność jednoczesnej terapii wszystkich partnerów seksualnych oraz eliminację źródeł zakażenia poprzez pranie odzieży, pościeli i ręczników w temperaturze 50-60°C przez minimum 20 minut lub ich izolację w szczelnych opakowaniach na 2 tygodnie. Preparaty lecznicze obejmują permetrynę, piretryny z butoksydem piperonylu, malation, iwermektynę miejscowo oraz doustną iwermektynę w przypadkach opornych. Powtórzenie terapii po 7-10 dniach jest kluczowe dla eliminacji nowo wyklutych pasożytów.
choroba przenoszona drogą płciową, dorosła wesz, drobnoustrój chorobotwórczy, działanie profilaktyczne, infekcja przenoszona drogą płciową, infestacja, iwermektyna, iwermektyna doustna, jajo pasożyta, kontakt fizyczny, malation, metoda leczenia, nawrót infestacji, partner seksualny, pediculosis pubis, permetryna, Pthirus pubis, STI, wesz łonowa, wesz owłosieniowa