klasyfikacja Child
Klasyfikacja Child to system oceny stopnia niewydolności wątroby stosowany głównie u pacjentów z marskością wątroby. Została opracowana przez amerykańskich chirurgów C.G. Childa i J.G. Turcotte’a w 1964 roku, a następnie zmodyfikowana przez R.N. Pugha w 1973 roku (stąd czasem nazywana jest klasyfikacją Child-Pugh).
System ten ocenia pięć kluczowych parametrów: stężenie bilirubiny i albumin w surowicy, czas protrombinowy (lub INR), obecność wodobrzusza oraz encefalopatii wątrobowej. Na podstawie tych wskaźników pacjenci są klasyfikowani do trzech grup (A, B lub C), które odzwierciedlają nasilenie niewydolności wątroby i pomagają w prognozowaniu przeżycia.
Klasyfikacja Child ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ pomaga lekarzom w podejmowaniu decyzji dotyczących leczenia, kwalifikacji do zabiegów chirurgicznych i transplantacji wątroby. Pacjenci z klasą A mają najlepsze rokowanie (przeżycie 1-roczne >85%), pacjenci z klasą B – rokowanie pośrednie (przeżycie 1-roczne około 80%), a pacjenci z klasą C – najgorsze rokowanie (przeżycie 1-roczne około 45%).
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Pantoprazol, substancja czynna Panzolu 20 mg w formie tabletek dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) 1-1,5 µg/ml po 2,0-2,5 godzinach od podania doustnego. Biodostępność wynosi około 77%, a pokarm nie wpływa na AUC ani Cmax, choć może opóźnić początek działania. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji ~0,15 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz CYP3A4 (utlenianie). Okres półtrwania pantoprazolu u zdrowych dorosłych wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Metabolity eliminowane są głównie przez nerki (około 80%).
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, demetylacja, demetylopantoprazol, dysfagia, klasyfikacja Child, klirens, komórki okładzinowe żołądka, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent słabo metabolizujący, pantoprazol, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, tabletka dojelitowa, Tmax, wiązanie z białkami krwi, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Pantoprazol, substancja czynna Panprazox 40 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~77%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax 2-3 μg/ml) po około 2,5 godzinach od podania. Farmakokinetyka pantoprazolu jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg, a lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) i objętość dystrybucji około 0,15 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2C19 (demetylacja) i CYP3A4 (utlenianie), a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (ok. 80% metabolitów). Okres półtrwania pantoprazolu u osób zdrowych wynosi około 1 godziny, natomiast głównego metabolitu demetylopantoprazolu sprzężonego z siarczanem około 1,5 godziny. W populacji europejskiej około 3% to wolni metabolizujący CYP2C19, u których AUC jest 6-krotnie wyższe, a Cmax wzrasta o 60%, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania.
AUC, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP3A4, demetylacja, demetylopantoprazol, dysfagia, farmakokinetyka, kinetyka osoczowa, klasyfikacja Child, komórki okładzinowe, kwas solny, marskość wątroby, metabolizm pantoprazolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Panprazox, pantoprazol, pompa protonowa, stężenie w surowicy, substancja czynna, tabletki dojelitowe, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
