zaburzenia gospodarki wapniowej

Zaburzenia gospodarki wapniowej obejmują szereg stanów, w których dochodzi do nieprawidłowości w stężeniach wapnia w organizmie. Do najczęstszych należą hiperkalcemia (podwyższone stężenie wapnia w surowicy >10,5 mg/dl) oraz hipokalcemia (obniżone stężenie wapnia <8,5 mg/dl).

Hiperkalcemia może być spowodowana pierwotną nadczynnością przytarczyc, nowotworami (szczególnie rakiem płuc, piersi, szpiczakiem mnogim), przedawkowaniem witaminy D, stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych czy długotrwałym unieruchomieniem. Objawia się zmęczeniem, osłabieniem mięśniowym, zaparciami, nudnościami, wielomoczem, odwodnieniem, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i śpiączki hiperkalcemicznej.

Hipokalcemia najczęściej występuje w przebiegu niedoczynności przytarczyc, niedoboru witaminy D, niewydolności nerek, ostrej hipomagnezemii czy zespołu głodowych kości. Charakterystyczne objawy to tężyczka, parestezje, skurcze mięśni, objaw Chvostka, objaw Trousseau, a w cięższych przypadkach drgawki i zaburzenia rytmu serca.

Diagnostyka zaburzeń gospodarki wapniowej obejmuje oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego w surowicy, stężenia PTH, witaminy D, fosforanów oraz ocenę funkcji nerek. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zaburzeń – w przypadku hiperkalcemii stosuje się nawodnienie, bisfosfoniany, kalcytoninę, a w hipokalcemii suplementację wapnia i witaminy D.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl