chemioterapia umiarkowanego ryzyka wymiotów
Chemioterapia umiarkowanego ryzyka wymiotów (ang. moderate emetogenic chemotherapy, MEC) odnosi się do protokołów leczenia przeciwnowotworowego, które wywołują nudności i wymioty u 30-90% pacjentów, jeśli nie zastosuje się odpowiedniej profilaktyki przeciwwymiotnej. Do tej kategorii zalicza się m.in. karboplatynę, cyklofosfamid w dawkach >500 mg/m², doksorubicynę, oksaliplatynę oraz irynotekan.
Zgodnie z aktualnymi wytycznymi (ASCO, ESMO, NCCN), standardowa profilaktyka przeciwwymiotna u pacjentów otrzymujących chemioterapię umiarkowanego ryzyka obejmuje trójlekowy schemat składający się z antagonisty receptora NK1, antagonisty receptora 5-HT3 oraz deksametazonu. Takie postępowanie znacząco zmniejsza ryzyko wystąpienia wymiotów zarówno w fazie ostrej (pierwsze 24 godziny), jak i opóźnionej (2-5 dni po chemioterapii).
Ocena ryzyka wymiotów i odpowiednia profilaktyka przeciwwymiotna mają kluczowe znaczenie dla komfortu pacjenta, jego jakości życia oraz przestrzegania zalecanego schematu leczenia onkologicznego. Warto zaznaczyć, że indywidualne czynniki ryzyka, takie jak płeć żeńska, młodszy wiek, wcześniejsze epizody wymiotów czy choroba lokomocyjna, mogą zwiększać ryzyko nudności i wymiotów u konkretnego pacjenta, co należy uwzględnić przy planowaniu profilaktyki przeciwwymiotnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg
Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony u około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych, głównie w kontekście profilaktyki nudności i wymiotów związanych z chemioterapią o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku. U dorosłych z HEC najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak czkawka (4,6% vs 2,9%), podwyższenie aktywności AlAT (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcia (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W populacji MEC najczęściej zgłaszano zmęczenie (1,4% vs 0,9%), a u dzieci czkawkę (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Monitorowanie enzymów wątrobowych, liczby neutrofili oraz stężenia sodu jest kluczowe podczas terapii aprepitantem.
aminotransferaza alaninowa, bradykardia, chemioterapia umiarkowanego ryzyka wymiotów, chemioterapia wysokiego ryzyka wymiotów, częstomocz, dyspepsja, fosfataza zasadowa, fotowrażliwość, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, infekcja gronkowcowa, jadłowstręt, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, obrzęk, perforacja wrzodu dwunastnicy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia poznawcze, zakażenie drożdżakowe, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga