okres półtrwania wchłaniania

Okres półtrwania wchłaniania to parametr farmakokinetyczny określający czas, po którym stężenie leku w miejscu wchłaniania zmniejsza się o połowę. Jest to ważny wskaźnik szybkości, z jaką substancja czynna przechodzi z miejsca podania (np. przewodu pokarmowego, tkanki podskórnej) do krwioobiegu.

W praktyce klinicznej znajomość okresu półtrwania wchłaniania pozwala na optymalne planowanie dawkowania leków. Długi okres półtrwania wchłaniania oznacza powolne, stopniowe uwalnianie substancji czynnej, co często przekłada się na przedłużone działanie leku i mniejszą częstość dawkowania. Z kolei krótki okres półtrwania wchłaniania wskazuje na szybkie przechodzenie leku do krążenia systemowego.

Na wartość tego parametru wpływają różne czynniki, m.in. postać farmaceutyczna leku (tabletki o przedłużonym uwalnianiu mają dłuższy okres półtrwania wchłaniania niż roztwory), miejsce podania (wchłanianie z przewodu pokarmowego jest zazwyczaj wolniejsze niż z tkanki podskórnej), a także indywidualne cechy pacjenta, jak przepływ krwi w miejscu wchłaniania czy pH środowiska.

Okres półtrwania wchłaniania jest szczególnie istotny przy projektowaniu preparatów o modyfikowanym uwalnianiu oraz przy indywidualizacji farmakoterapii u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lorazepam TZF 2 mg/ml

Lorazepam TZF, dostępny w roztworze do wstrzykiwań o stężeniach 2 mg/ml i 4 mg/ml, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym i domięśniowym, z okresem półtrwania wchłaniania wynoszącym 10,8-40,4 min (doustnie) oraz 12,1-40 min (domięśniowo). Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu domięśniowym osiąga około 14 ng/ml na 1 mg lorazepamu po 60-90 minutach, natomiast po podaniu dożylnym stężenie przekracza 30 ng/ml na 1 mg i jest obserwowane natychmiastowo, z początkiem działania w ciągu 0,5-5 minut. Objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi około 1,3 l/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 92% przy stężeniu 160 ng/ml. Lorazepam ulega jednoetapowej biotransformacji do farmakologicznie nieaktywnego glukuronidu, którego okres półtrwania wynosi około 3,8 godziny, a całkowity klirens lorazepamu po podaniu dożylnym to 1,0-1,2 ml/min/kg. Okres półtrwania eliminacji lorazepamu wynosi 12-16 godzin, a ponad 80% dawki jest wydalane z moczem w postaci glukuronidu.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białko osocza, biotransformacja, diureza wymuszona, dyfuzja bierna, dysfagia, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka populacyjna, faza eliminacji, glukuronid lorazepamu, glukuronidacja, hemodializa, klirens lorazepamu, Lorazepam TZF, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania wchłaniania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, populacja pediatryczna, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie, zaburzenie czynności nerek, zamartwica, zapalenie wątroby, zatrucie lorazepamem
Leksykon substancji czynnych
Kofeina – Właściwości farmakokinetyczne

Kofeina charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) rzędu 9-10 μg/ml po 30-40 minutach od podania dawki 5 mg/kg masy ciała. Biodostępność wynosi prawie 100%, a objętość dystrybucji to 0,4-0,6 l/kg m.c., co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg, łożysko oraz do mleka kobiet karmiących. Kofeina wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (10-36%, najczęściej 25-35%). Metabolizm kofeiny odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P-450, z wytworzeniem głównych metabolitów: 1-metyloksantyny, 7-metyloksantyny, paraksantyny oraz kwasu 1-metylomoczowego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi średnio 3-7 godzin (zakres 1,9-12,2 h), natomiast u noworodków i dzieci jest znacznie wydłużony (odpowiednio 80-100 h i 36-144 h).
acetylacja, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, CYP1A2, cytochrom P-450, demetylacja, faza eliminacji, interakcja farmakokinetyczna, klirens, kumulacja leku, kwas metylomoczowy, lek przeciwmigrenowy, marskość wątroby, metyloksantyna, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania wchłaniania, oksydacja, paraksantyna, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, różnice międzyosobnicze, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dormicum 7,5 mg

Midazolam, podawany doustnie w dawkach 7,5-20 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, jednak z efektem pierwszego przejścia skutkującym biodostępnością na poziomie 30-70%. Maksymalne stężenie w osoczu (70-120 ng/mL) osiągane jest około 1 godziny po podaniu dawki 15 mg. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w tym zakresie dawek. Objętość dystrybucji wynosi 0,7-1,2 L/kg, a midazolam wiąże się w 96-98% z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, z wytworzeniem aktywnego metabolitu α-hydroksymidazolamu, który odpowiada za około 34% działania farmakologicznego. Okres półtrwania midazolamu wynosi 1,5-2,5 godziny, a metabolit α-hydroksymidazolam eliminuje się szybciej (<1 godzina). Mniej niż 1% dawki wydalane jest z moczem w formie niezmienionej, natomiast 60-80% w postaci sprzężonego metabolitu. Midazolam nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących lek.
bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, biodostępność leku, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka, glukuronid, hydroksylacja, hydroksymidazolam, izoenzym, klirens, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania wchłaniania, osocze, płyn mózgowo-rdzeniowy, przenikalność leku, sedacja, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Właściwości farmakokinetyczne

Sylibina, główny składnik sylimaryny, wykazuje charakterystyczne właściwości farmakokinetyczne, które obejmują wchłanianie z przewodu pokarmowego oraz dominujące wydalanie żółciowe, stanowiące ponad 80% wchłoniętej dawki. Metabolity sylibiny, głównie glukuronidy i siarczany, są obecne w żółci, co wskazuje na intensywny metabolizm wątrobowy. Mechanizm krążenia wątrobowo-jelitowego, potwierdzony na modelach zwierzęcych, wydłuża czas działania sylibiny, z okresem półtrwania wchłaniania wynoszącym 2,2 godziny oraz okresem półtrwania wydalania 6,3 godziny. Niskie stężenia sylibiny we krwi i niskie wydalanie nerkowe podkreślają dominującą rolę eliminacji żółciowej. Brak kumulacji sylibiny przy dawkowaniu wielokrotnym (150 mg sylimaryny dwa razy na dobę) potwierdza stabilność farmakokinetyczną i efektywność eliminacji.
dawkowanie wielokrotne, flawonolignany, glukuronid, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, kumulacja sylibiny, okres półtrwania wchłaniania, okres półtrwania wydalania, ostropestu plamisty, podanie doustne, siarczan, sylibina, sylimaryna, szlak farmakokinetyczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wyciąg z ostropestu plamistego, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, wydalanie żółciowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kopiryna – tabletki od bólu głowy 400 mg + 50 mg

Produkt leczniczy Kopiryna zawiera kwas acetylosalicylowy (400 mg) oraz kofeinę (50 mg). Kwas acetylosalicylowy jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 10-20 minutach, natomiast jego główny metabolit – kwas salicylowy – po 0,3-2 godzinach. Oba związki silnie wiążą się z białkami osocza i dystrybuują się szeroko w organizmie, z przenikaniem kwasu salicylowego przez łożysko i do mleka. Metabolizm kwasu salicylowego zachodzi głównie w wątrobie, z powstawaniem kwasu salicylurowego, fenylosalicylanów glukuronidu oraz kwasu gentyzynowego. Okres półtrwania eliminacji kwasu salicylowego jest dawkozależny: 2-3 godziny przy dawkach do 325 mg/dobę oraz około 15 godzin przy dawkach powyżej 3 g/dobę. Eliminacja następuje głównie przez nerki.
bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność kofeiny, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, enzym wątrobowy, kinetyka eliminacji, kofeina, kwas acetylosalicylowy, kwas dimetylomoczowy, kwas gentyzynowy, kwas metylomoczowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, maksymalne stężenie leku, metyloksantyna, okres półtrwania wchłaniania, przenikanie przez łożysko, przewód pokarmowy, stężenie kwasu acetylosalicylowego, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, zatrucie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lagosa 150 mg

Lagosa, zawierająca 150 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibinę) w formie suchego wyciągu z ostropestu plamistego, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po podaniu doustnym sylibina ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z okresem półtrwania wchłaniania wynoszącym 2,2 godziny. W organizmie sylibina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do metabolitów glukuronidu i siarczanu, które są wydalane głównie z żółcią (>80% dawki). Okres półtrwania eliminacji sylibiny wynosi 6,3 godziny, a wydalanie nerkowe oraz stężenia we krwi pozostają niskie, co podkreśla dominującą rolę drogi żółciowej w eliminacji substancji czynnej.
biotransformacja wątrobowa, Cardui mariae, glukuronidacja, krążenie wątrobowo-jelitowe, kumulacja sylibiny, okres półtrwania wchłaniania, okres półtrwania wydalania, ostropest plamisty, stężenie w żółci, sylibina, sylimaryna, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią
Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Właściwości farmakokinetyczne

Sylimaryna, z głównym składnikiem aktywnym sylibininą, charakteryzuje się ograniczoną biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą od 20% do 50%, z istotnymi różnicami zależnymi od postaci farmaceutycznej (np. Sylifar: 20-40%). Po absorpcji sylibinina jest w ponad 80% wydalana z żółcią, a jej stężenie w żółci może być nawet 100-krotnie wyższe niż w osoczu (dane dla preparatu Silimax). W krążeniu występuje głównie w formie sprzężonej z kwasem glukuronowym i siarkowym (do 80%), a około 10% podlega krążeniu wątrobowo-jelitowemu z wychwytem zwrotnym w jelicie. Metabolity sylibininy to glukuronidy i siarczany, które są wydalane z żółcią, a proces metabolizmu może prowadzić do rozprzężenia i uwolnienia toksyn, co jest istotne z punktu widzenia mechanizmu działania leku.
biodostępność, czas półtrwania, glikozyd kwasu glukuronowego, glukuronid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krążenie wewnątrzwątrobowe, krwiobieg, kumulacja w organizmie, okres półtrwania wchłaniania, okres półtrwania wydalania, preparat Lagosa, przewód pokarmowy, siarczan, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sylibinina, sylimaryna, wychwyt zwrotny, wydalanie z organizmu, wydalanie z żółcią

okres półtrwania wchłaniania

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Lorazepam TZF 2 mg/ml

Kofeina – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Dormicum 7,5 mg

Sylibina – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Kopiryna – tabletki od bólu głowy 400 mg + 50 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Lagosa 150 mg

Sylimaryna – Właściwości farmakokinetyczne