rumień trwały polekowy

Rumień trwały polekowy (ang. fixed drug eruption, FDE) to specyficzna reakcja skórna na określony lek, charakteryzująca się pojawieniem się ostro odgraniczonych, rumieniowych lub sino-czerwonych plam, które mogą przekształcać się w pęcherze. Zmiany skórne występują zawsze w tym samym miejscu po ponownym podaniu wywołującego je leku.

Patogeneza rumienia trwałego polekowego wiąże się z reakcją immunologiczną typu IV według klasyfikacji Gella i Coombsa, w której uczestniczą limfocyty T CD8+ pamięci rezydujące w skórze. Najczęstszymi lekami wywołującymi to schorzenie są: sulfonamidy, tetracykliny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, barbituranty oraz niektóre leki przeciwpadaczkowe.

Klinicznie rumień trwały polekowy objawia się jako pojedyncza lub mnogie zmiany skórne, najczęściej zlokalizowane na narządach płciowych, kończynach, twarzy i tułowiu. Po ustąpieniu ostrej fazy pozostaje przebarwienie, które może utrzymywać się przez miesiące lub lata. Rozpoznanie opiera się na wywiadzie, obrazie klinicznym oraz próbie prowokacji, choć ta ostatnia powinna być przeprowadzana ostrożnie.

Leczenie polega przede wszystkim na identyfikacji i eliminacji leku wywołującego. W fazie ostrej stosuje się miejscowe glikokortykosteroidy, doustne leki przeciwhistaminowe oraz leki przeciwzapalne. W ciężkich przypadkach z rozległymi zmianami pęcherzowymi może być konieczne zastosowanie ogólnych glikokortykosteroidów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl