oporna na leczenie niewydolność serca

Oporna na leczenie niewydolność serca (ang. refractory heart failure) to stan kliniczny, w którym objawy niewydolności serca utrzymują się lub nasilają mimo zastosowania optymalnej terapii farmakologicznej zgodnej z aktualnymi wytycznymi. Pacjenci z tą postacią choroby nie osiągają odpowiedniej poprawy klinicznej pomimo stosowania maksymalnych tolerowanych dawek leków z grup inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEi) lub antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), beta-adrenolityków, antagonistów receptora mineralokortykoidowego oraz diuretyków.

Patofizjologia opornej na leczenie niewydolności serca obejmuje złożone mechanizmy, takie jak postępująca przebudowa mięśnia sercowego, nadmierna aktywacja układu renina-angiotensyna-aldosteron, przewlekła aktywacja układu współczulnego oraz zaburzenia w gospodarce wodno-elektrolitowej. U tych pacjentów często występuje znaczne upośledzenie funkcji nerek (zespół sercowo-nerkowy), co dodatkowo komplikuje leczenie i pogarsza rokowanie.

Postępowanie w opornej na leczenie niewydolności serca wymaga podejścia wielodyscyplinarnego. Oprócz optymalizacji leczenia farmakologicznego należy rozważyć zaawansowane metody terapeutyczne, takie jak terapia resynchronizująca serca (CRT), implantacja kardiowertera-defibrylatora (ICD), mechaniczne wspomaganie krążenia (VAD) czy kwalifikacja do transplantacji serca. Coraz większą rolę odgrywają również nowe grupy leków, jak inhibitory neprylizyny i receptora angiotensyny (ARNI), inhibitory SGLT2 oraz leki inotropowe nowej generacji.

Rokowanie w opornej na leczenie niewydolności serca pozostaje niekorzystne, z wysokimi wskaźnikami śmiertelności rocznej sięgającymi 50% w najbardziej zaawansowanych przypadkach. Kluczowe znaczenie ma wczesna identyfikacja pacjentów nieodpowiadających na standardowe leczenie i skierowanie ich do ośrodków specjalistycznych oferujących zaawansowane metody terapeutyczne.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl