biegunka pasożytnicza

Biegunka pasożytnicza to zaburzenie czynności przewodu pokarmowego wywołane przez pasożyty jelitowe, które prowadzi do zwiększonej częstotliwości wypróżnień i zmiany konsystencji stolca na luźny lub płynny. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są pierwotniaki (Giardia lamblia, Entamoeba histolytica, Cryptosporidium parvum) oraz robaki jelitowe.

W patomechanizmie biegunki pasożytniczej kluczową rolę odgrywa bezpośrednie uszkodzenie nabłonka jelitowego, zaburzenia wchłaniania wody i elektrolitów, a także indukcja reakcji zapalnej w ścianie jelita. Objawy kliniczne obejmują wodnistą biegunkę, często z domieszką śluzu lub krwi, bóle brzucha, nudności, wzdęcia oraz utratę masy ciała przy przedłużającym się przebiegu.

Diagnostyka biegunki pasożytniczej opiera się na badaniach parazytologicznych kału (badanie mikroskopowe, testy immunoenzymatyczne, PCR), które należy wykonać w serii 3 próbek z uwagi na nieregularne wydalanie form diagnostycznych pasożytów. W przypadkach inwazji o ciężkim przebiegu może być konieczne wykonanie badań endoskopowych z pobraniem wycinków.

Leczenie biegunki pasożytniczej zależy od czynnika etiologicznego. W zakażeniach pierwotniaczych stosuje się metronidazol, tynidazol lub nitazoksanid, natomiast w infestacjach robakami – albendazol, mebendazol lub prazykwantel. U pacjentów z immunosupresją biegunka pasożytnicza może mieć ciężki, przewlekły przebieg i wymagać dłuższej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl