odjodowanie

Odjodowanie to proces biochemiczny polegający na usunięciu atomów jodu z cząsteczek organicznych, zazwyczaj z hormonów tarczycy lub innych związków zawierających jod. W kontekście fizjologii ludzkiej, odjodowanie jest kluczowym etapem w metabolizmie hormonów tarczycy – tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3).

Najważniejszym enzymem odpowiedzialnym za odjodowanie jest dejodynaza (występująca w trzech izoformach: D1, D2 i D3), która katalizuje usunięcie atomów jodu z pozycji pierścienia tyrozynowego w hormonach tarczycy. Dejodynaza typu 1 (D1) występuje głównie w wątrobie, nerkach i tarczycy, dejodynaza typu 2 (D2) w mózgu, przysadce mózgowej i tkance tłuszczowej brunatnej, a dejodynaza typu 3 (D3) w łożysku, mózgu i skórze.

W praktyce klinicznej zaburzenia procesu odjodowania mogą prowadzić do nieprawidłowości w stężeniach hormonów tarczycy we krwi i tkankach, co może skutkować zaburzeniami metabolicznymi. Prawidłowy przebieg odjodowania jest niezbędny dla utrzymania homeostazy hormonalnej organizmu, szczególnie w zakresie regulacji tempa metabolizmu, rozwoju układu nerwowego oraz prawidłowego funkcjonowania wielu narządów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eltroxin 100 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna Eltroxin, charakteryzuje się niecałkowitym i zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, które jest istotnie większe przy podaniu na czczo. Po absorpcji lek wiąże się niemal całkowicie z białkami osocza, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję tkankową. Metabolizm lewotyroksyny odbywa się głównie przez odjodowanie do aktywnego metabolitu – trójjodotyroniny (T3), a dalsze odjodowanie prowadzi do powstania nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania leku u osób zdrowych wynosi około 7 dni, jednak ulega skróceniu w hipertyreozie i wydłużeniu w hipotyreozie, co ma znaczenie dla schematu dawkowania. Eliminacja leku odbywa się powoli, głównie z kałem (20-40% dawki) oraz moczem (30-55% dawki).
absorpcja leku, białka osocza, biodostępność, dysfagia, eliminacja leku, Eltroxin, hipertyreoza, hormony tarczycy, lewotyroksyna sodowa, metabolit aktywny, metabolizm lewotyroksyny, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, odjodowanie, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, trójjodotyronina, wchłanianie lewotyroksyny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Althyxin 50 mcg/5 ml

Lewotyroksyna sodowa, podawana doustnie w formie roztworu Althyxin (dostępnego w stężeniach 25, 50 oraz 100 µg/5 mL), charakteryzuje się niecałkowitym i zmiennym międzyosobniczo wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po absorpcji wykazuje wysokie, niemal całkowite wiązanie z białkami osocza, głównie z globuliną wiążącą tyroksynę (TBG), przy czym tylko około 0,03% leku pozostaje w formie wolnej, biologicznie aktywnej. Lewotyroksyna ulega intensywnemu metabolizmowi w tarczycy, wątrobie, nerkach i przysadce, z kluczowym szlakiem odjodowania prowadzącym do powstania aktywnej trijodotyroniny (T3) lub nieaktywnej odwrotnej trijodotyroniny (rT3). Dodatkowe procesy metaboliczne obejmują deaminację, sprzęganie z glukuronidem lub siarczanem oraz rozszczepienie wiązania eterowego, co wpływa na hydrofilność i eliminację leku.
Althyxin, dawkowanie leku, deaminacja, dijodotyrozyna, globulina wiążąca tyroksynę, hormon tarczycy, kwas tyrooctowy, lewotyroksyna sodowa, odjodowanie, odwrotna trijodotyronina, okres półtrwania, przedni płat przysadki mózgowej, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, rozszczepienie wiązania eterowego, sprzęganie metabolitów, tetron, trijodotyronina, trójjodotyronina, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności tarczycy, zmienność międzyosobnicza
Leksykon substancji czynnych
Lewotyroksyna – Właściwości farmakokinetyczne

Lewotyroksyna (T4) wykazuje niecałkowite wchłanianie doustne, sięgające do 80% dawki, głównie w górnym odcinku jelita cienkiego, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach od podania na czczo. Wchłanianie jest istotnie ograniczone przy podaniu z posiłkiem. Objętość dystrybucji wynosi około 10-12 litrów, a lek wiąże się w 99,97% z białkami osocza, głównie z globuliną wiążącą tyroksynę (TBG) oraz prealbuminą (TBPA). Lewotyroksyna podlega intensywnemu metabolizmowi w tarczycy, wątrobie, nerkach, mięśniach i mózgu, z klirensem metabolicznym około 1,2 l osocza/dobę. Metabolizm obejmuje głównie odjodowanie do aktywnej trójjodotyroniny (T3) lub nieaktywnej odwrotnej T3, a także deaminację, sprzęganie i rozszczepienie wiązań eterowych. Okres półtrwania leku wynosi około 7 dni, ulegając skróceniu do 3-4 dni w nadczynności tarczycy i wydłużeniu do 9-10 dni w niedoczynności.
deaminacja, dializa, dijodotyrozyna, globulina wiążąca tyroksynę, hemoperfuzja, hiponatremia, klirens metaboliczny, kwas tyrooctowy, lewotyroksyna, marskość wątroby, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nośnik prealbuminowy, objętość dystrybucji, odjodowanie, odwrotna trijodotyronina, okres półtrwania, postać galenowa, przedni płat przysadki, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, schorzenie endokrynologiczne, stężenie w osoczu, trijodotyronina, trójjodotyronina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Althyxin 100 mcg/5 ml

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna leku Althyxin dostępnego w dawkach 25, 50 i 100 µg/5 mL w postaci roztworu doustnego, charakteryzuje się niecałkowitym i zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co wpływa na biodostępność i stężenia terapeutyczne. Po absorpcji lek wiąże się w około 99,97% z białkami osocza, głównie z globuliną wiążącą tyroksynę (TBG), pozostawiając jedynie około 0,03% w formie wolnej, biologicznie aktywnej. Lewotyroksyna ulega intensywnemu metabolizmowi w tarczycy, wątrobie, nerkach oraz przednim płacie przysadki mózgowej, a jej farmakokinetykę cechuje recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, wydłużająca czas działania leku.
Althyxin, dijodotyrozyna, globulina wiążąca tyroksynę, glukuronid, hormon tarczycy, kwas tyrooctowy, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, odjodowanie, odwrotna trijodotyronina, okres półtrwania, przedni płat przysadki mózgowej, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, siarczan, tarczyca, tetron, trijodotyronina, wątroba
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eltroxin 50 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna leku Eltroxin, charakteryzuje się niecałkowitym i zmiennym wchłanianiem po podaniu doustnym, które jest istotnie lepsze przy przyjmowaniu na czczo, co ma kluczowe znaczenie dla biodostępności i skuteczności terapii substytucyjnej. Lek wykazuje niemal całkowite wiązanie z białkami osocza, co wpływa na objętość dystrybucji oraz frakcję wolnego hormonu odpowiedzialnego za efekt biologiczny, a także na potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm lewotyroksyny przebiega głównie przez odjodowanie do aktywnego metabolitu – trójjodotyroniny (T3), która wykazuje silniejsze działanie na receptory tarczycy, a dalsze etapy metabolizmu prowadzą do powstania nieaktywnych metabolitów.
białka osocza, biodostępność leku, hipertyreoza, konwersja T4 do T3, lewotyroksyna sodowa, metabolizm tyroksyny, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, odjodowanie, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, terapia hormonalna, terapia substytucyjna, trójjodotyronina, tyroksyna, wydalanie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby

odjodowanie

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Eltroxin 100 mcg

Właściwości farmakokinetyczne – Althyxin 50 mcg/5 ml

Lewotyroksyna – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Althyxin 100 mcg/5 ml

Właściwości farmakokinetyczne – Eltroxin 50 mcg