Lamblioza
Epidemiologia
Giardioza, wywoływana przez pierwotniaka Giardia duodenalis, jest najczęstszą na świecie jelitową infekcją pasożytniczą, dotykającą około 2% dorosłych i 8% dzieci w krajach rozwiniętych oraz nawet do 33% populacji w krajach rozwijających się. W USA roczna liczba przypadków wynosi około 1,2 miliona, z 14 887 zgłoszonymi w 2019 roku (częstość od 2,0 do 14,4 na 100 000 mieszkańców w zależności od stanu). Giardioza charakteryzuje się sezonowością, ze szczytem zachorowań w okresie letnim i wczesnej jesieni, co koreluje z aktywnością w wodach otwartych. Do grup wysokiego ryzyka należą dzieci poniżej 10 roku życia, osoby z upośledzoną odpornością, podróżni, osoby pracujące w placówkach opieki dziennej oraz mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami (aOR 45,7). Transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, przez spożycie skażonej wody lub żywności, a także kontakty seksualne i środowiskowe. Cysty Giardia są wysoce zakaźne, a infekcje mogą trwać miesiącami bez leczenia.
- Giardiasis: Globalne rozpowszechnienie i występowanie
- Grupy wysokiego ryzyka zakażenia Giardia
- Drogi przenoszenia giardiozy
- Międzynarodowy nadzór nad giardiozą
- Metody nadzoru i zgłaszanie giardiozy
- Wyzwania w nadzorze nad giardiozą
- Implikacje dla zdrowia publicznego
- Epidemiologia molekularna giardiozy
- Przyszłe kierunki badań
Giardiasis: Globalne rozpowszechnienie i występowanie
Giardioza jest najczęstszą jelitową infekcją wywoływaną przez pierwotniaki na świecie, dotykającą około 2% dorosłych i 8% dzieci w krajach rozwiniętych. W krajach rozwijających się około 33% populacji zostało zainfekowanych tą chorobą. Giardioza występuje zarówno w regionach umiarkowanych, jak i tropikalnych, z poziomem rozpowszechnienia od 4% do 42% w zależności od lokalizacji. W krajach uprzemysłowionych wskaźniki rozpowszechnienia wynoszą od 2% do 5%1.
Giardia duodenalis (znana również jako Giardia lamblia lub Giardia intestinalis) jest najczęściej identyfikowanym pasożytem jelitowym u ludzi w Stanach Zjednoczonych oraz ważną przyczyną chorób przenoszonych przez wodę i żywność, ognisk zakażeń w placówkach opieki dziennej oraz chorób u podróżujących międzynarodowo23. Pasożyt ten jest szeroko rozpowszechniony, a jego zakażenia występują na całym świecie, będąc najczęstszą przyczyną biegunki pasożytniczej45.
W krajach rozwijających się giardioza stanowi istotną przyczynę epidemicznej biegunki wśród dzieci, z rozpowszechnieniem sięgającym 15-20% u osób poniżej 10 roku życia1. Na całym świecie G. lamblia jest powszechnym czynnikiem biegunki u dzieci poniżej 5 roku życia (po rotawirusach i Cryptosporidium spp.), z ponad 300 milionami zgłaszanych przypadków rocznie3.
Nadzór epidemiologiczny nad giardiozą w Stanach Zjednoczonych
Szacunkowe rozpowszechnienie giardiozy w USA wynosi około 1,2 miliona przypadków, chociaż większość z nich pozostaje niezauważona, ponieważ nosiciele pozostają bezobjawowi. Według danych z Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC), w 2012 roku zgłoszono 15 223 przypadki1. W latach 1995-2016 średnia liczba zgłaszanych przypadków wynosiła 19 781 rocznie (zakres od 14 623 do 27 778 przypadków)6.
Giardioza jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania w USA. Pierwszy pełny rok raportowania miał miejsce w 1993 roku. Dane krajowe są zbierane poprzez bierny nadzór. Pracownicy służby zdrowia i laboratoria, które diagnozują potwierdzone przypadki giardiozy, zgłaszają je do lokalnych lub stanowych departamentów zdrowia. Departamenty zdrowia stanów i terytoriów, Dystryktu Kolumbii (DC) oraz departament zdrowia miasta Nowy Jork z kolei dobrowolnie powiadamiają CDC o przypadkach za pośrednictwem Krajowego Systemu Nadzoru Chorób Podlegających Zgłaszaniu (NNDSS)7.
W 2019 roku zgłoszono 14 887 przypadków giardiozy w Stanach Zjednoczonych (96,6% potwierdzonych i 3,4% niepotwierdzonych). W podziale na jurysdykcje, częstość występowania giardiozy wahała się od 2,0 na 100 000 mieszkańców w Arizonie do 14,4 na 100 000 mieszkańców w Nowym Jorku. Według regionów, częstość zgłaszanych przypadków giardiozy wahała się od 4,4 przypadków na 100 000 mieszkańców na Południu do 7,6 przypadków na 100 000 mieszkańców na Północnym Wschodzie7.
Giardioza występuje powszechnie na terenie całych Stanów Zjednoczonych. Mimo że wskaźniki zachorowalności wydają się konsekwentnie wyższe w stanach północnych, różnice te mogą odzwierciedlać różnice w czynnikach ryzyka lub drogach przenoszenia Giardia, wielkości ognisk choroby lub zdolności czy wymogach dotyczących wykrywania, badania i zgłaszania przypadków7.
Warto zauważyć, że Yoder i wsp. zaobserwowali, że rozpowszechnienie w stanach północnych może być związane z różnicami w systemach nadzoru na poziomie stanowym i może nie odzwierciedlać wyższej częstości występowania18.
Trendy i wzorce występowania giardiozy
Giardioza wykazuje szczytową częstość występowania w późnym lecie i wczesnej jesieni, co koreluje ze zwiększoną aktywnością w wodach odkrytych1. W 46 stanach zgłaszających giardiozę, średnia liczba przypadków na 100 000 populacji różni się w zależności od stanu, z zakresem od 0,1 do 23,5 przypadków. Większość przypadków jest zgłaszana między czerwcem a październikiem i wiąże się z letnim sezonem rekreacyjnego korzystania z wody oraz kempingami9.
Analiza danych z National Notifiable Diseases Surveillance System (NNDSS) za lata 1995-2016 pokazuje, że roczna zapadalność na zgłaszaną giardiozę w Stanach Zjednoczonych zmniejszyła się we wszystkich grupach wiekowych. Ten spadek różni się w zależności od grupy wiekowej i płci i może odzwierciedlać zmiany w metodach nadzoru (np. zmiany definicji przypadków lub praktyk zgłaszania) lub zmiany w ekspozycji. Wskaźniki zapadalności u mężczyzn i starszych grup wiekowych nie zmniejszyły się w takim samym stopniu jak wskaźniki u kobiet i dzieci6.
Trendy sugerują, że różnice w ekspozycji według płci i grupy wiekowej są ważne dla epidemiologii giardiozy. Dalsze badania czynników ryzyka w populacjach o wyższych wskaźnikach giardiozy będą wspierać wysiłki w zakresie zapobiegania i kontroli6.
Grupy wysokiego ryzyka zakażenia Giardia
Giardia duodenalis występuje na całym świecie. Do grup wysokiego ryzyka należą niemowlęta, małe dzieci, osoby adoptowane międzynarodowo, podróżni, osoby z upośledzoną odpornością oraz pacjenci z mukowiscydozą23.
W Stanach Zjednoczonych populacje zagrożone obejmują podróżujących międzynarodowo, miłośników dzikiej przyrody, pracowników placówek opieki dziennej, niektórych mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami oraz specjalistów mających kontakt z ludzkimi odchodami1.
Jedno badanie kliniczno-kontrolne w Stanach Zjednoczonych zidentyfikowało następujące czynniki ryzyka sporadycznej giardiozy:
- Zachowania seksualne między mężczyznami (skorygowany iloraz szans [aOR] 45,7)
- Podróże międzynarodowe (aOR 13,9)
- Picie wody z rzeki, jeziora, strumienia lub źródła (aOR 6,5)
- Pływanie w naturalnym zbiorniku wodnym (aOR 3,3)
- Kontakt z dziećmi w pieluchach (aOR 1,6)
- Stosowanie antybiotyków (aOR 2,5)
- Obecność przewlekłego schorzenia żołądkowo-jelitowego (aOR 1,8)23
Giardioza jest szczególnie powszechna na obszarach o złych warunkach sanitarnych i ograniczonych obiektach uzdatniania wody. Dzieci poniżej 10 roku życia mają wyższe wskaźniki giardiozy niż starsze osoby. Na niektórych obszarach o złych warunkach sanitarnych rozpowszechnienie giardiozy było zgłaszane na poziomie nawet 20-40%; w takich warunkach wskaźnik zakażeń jest najwyższy wśród dzieci poniżej 5 roku życia23.
Giardia pozostaje najczęściej identyfikowanym pasożytem w próbkach kału, powodując około 1,2 miliona epizodów choroby rocznie. Większość ognisk giardiozy przenoszonych przez wodę w Stanach Zjednoczonych wystąpiła w zachodnich regionach górskich (np. Góry Skaliste, Sierra Nevada, Kaskady), gdzie giardioza jest uważana za endemiczną8.
Częstość występowania giardiozy jest wysoka wśród osób, które biwakują i wędrują w górskich stanach zachodnich. Inne grupy o zwiększonym ryzyku zakażenia obejmują dzieci, mężczyzn homoseksualnych oraz osoby z niedoborami immunoglobulin (wrodzonymi lub nabytymi)8.
Wskaźniki nosicielstwa sięgające 30-60% udokumentowano wśród dzieci w ośrodkach opieki dziennej, instytucjach i rezerwatach dla rdzennych Amerykanów. Wskaźnik bezobjawowego nosicielstwa u dzieci może wynosić nawet 20% w regionach południowych i u dzieci poniżej 36 miesięcy, które uczęszczają do ośrodków opieki dziennej9.
Drogi przenoszenia giardiozy
Pierwotniaki są przenoszone drogą fekalno-oralną, głównie poprzez spożywanie skażonej wody lub żywności1. Giardia duodenalis jest najczęstszym patogenem pasożytniczym powodującym przewlekłą biegunkę10.
Transmisja giardiozy może odbywać się na kilka sposobów:
- Transmisja przez wodę – uznawana jest za najczęstszą drogę przenoszenia, z licznymi udokumentowanymi ogniskami na całym świecie. W latach 1964-1984 G. lamblia spowodowała co najmniej 90 ognisk biegunki przenoszonych przez wodę, dotykając ponad 23 000 osób. W latach 2012-2017 odnotowano 111 ognisk811.
- Transmisja przez żywność – jest znacznie mniej powszechna niż transmisja przez wodę, ale istnieje wiele sposobów, w jakie żywność może zostać zanieczyszczona kałem11.
- Transmisja fekalno-oralna – jest również znaczącym mechanizmem przenoszenia i jest odpowiedzialna za ogniska w placówkach opieki dziennej i żłobkach11.
- Transmisja seksualna – giardiozy jest dobrze opisaną formą transmisji oralno-analnej i fekalno-oralnej wśród mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami11.
Cysty Giardia są ogólnie wysoce zakaźne, i już 10 cyst może wywołać infekcję u osoby12. Należy zauważyć, że infekcje Giardia duodenalis, jeśli nie są leczone, mogą trwać miesiącami, nawet u osób z prawidłową odpornością10.
Epidemiologiczne wzorce występowania giardiozy
Dane z nadzoru epidemiologicznego pokazują, że giardioza atakuje populacje z dwumodalnym rozkładem wiekowym, osiągając szczyt w wieku 0-9 lat i 45-49 lat, bez preferencji płciowych13.
Na obszarach endemicznych giardioza zwykle wykazuje sezonowy wzorzec, z większością przypadków występujących w miesiącach letnich. Jest to związane z historią picia nieoczyszczonej wody powierzchniowej i pływania w jeziorze, stawie lub jakimkolwiek naturalnym zbiorniku słodkiej wody13.
Inne czynniki ryzyka, które zostały powiązane z giardiozą na obszarach endemicznych, obejmują mieszkanie w obszarach, które używają wody z kranu z ryzykiem zakażenia lub na obszarach wiejskich13.
Międzynarodowy nadzór nad giardiozą
Giardia ma światowy zasięg, występując zarówno w regionach umiarkowanych, jak i tropikalnych5. Pozostaje najczęściej identyfikowanym ludzkim enteropatogenem pierwotniakowym5.
Giardioza w Europie
W 2022 roku w Unii Europejskiej/Europejskim Obszarze Gospodarczym (UE/EOG) zgłoszono 10 894 potwierdzonych przypadków giardiozy. Wskaźnik zgłoszeń w UE/EOG wynosił 3,9 przypadku na 100 000 mieszkańców. Najwyższe wskaźniki zgłoszeń odnotowano w Luksemburgu, Belgii i Hiszpanii. Najwyższy wskaźnik zgłoszeń na 100 000 ludności zaobserwowano w grupie wiekowej 0–4 lata (14,6 przypadków u mężczyzn i 13,3 przypadków u kobiet)14.
W 2022 roku wskaźnik zgłoszeń potwierdzonych przypadków giardiozy w UE/EOG wykazał oznaki stopniowego powrotu przypadków po pandemii COVID-1914.
W raporcie epidemiologicznym Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) zawierającym dane z 2014 r., 23 z 31 krajów będących członkami UE/EOG zgłosiło 17 278 potwierdzonych przypadków giardiozy. Niemcy zgłosiły najwyższą liczbę – 4 011 przypadków. Po Niemczech Wielka Brytania zgłosiła 3 628 potwierdzonych przypadków giardiozy. Razem stanowi to 44% wszystkich zgłoszonych przypadków15.
Giardia jest najczęstszym pasożytem jelitowym w Wielkiej Brytanii, a wskaźniki zakażeń są szczególnie wysokie w Europie Wschodniej5.
Giardioza w Kanadzie
Badanie z 2005 roku wykazało wskaźnik zakażeń Giardia na poziomie 19,6 na 100 000 mieszkańców rocznie w Kanadzie. Podczas gdy roczna częstość występowania choroby była stabilna, zaobserwowano znaczną sezonową zmienność, ze szczytem w późnym lecie do wczesnej jesieni, co koreluje ze wzorcem obserwowanym w Stanach Zjednoczonych5.
W 2016 roku w Kanadzie zgłoszono 3 818 przypadków giardiozy. Kanada wykorzystuje różne systemy nadzoru do monitorowania przypadków chorób przenoszonych przez żywność. Giardioza jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania i jest raportowana przez wszystkie prowincje i terytoria. Przypadki są zgłaszane do: prowincjonalnych lub terytorialnych departamentów zdrowia oraz do rządu federalnego, jeśli spełniają krajową definicję przypadku16.
Giardioza w innych regionach świata
Nowa Zelandia zgłasza ponad 30 przypadków giardiozy na 100 000 mieszkańców każdego roku, co jest jednym z najwyższych wskaźników wśród krajów uprzemysłowionych17. Roczny wskaźnik zgłoszeń dla cryptosporidiosis wynosił 22,0/100 000 ludności, a dla giardiozy 44,1/100 000 ludności18.
Giardioza stanowi stosunkowo niewielki odsetek biegunki podróżnych. Bardziej prawdopodobne jest, że będzie ona przyczyną biegunki, która występuje lub utrzymuje się po powrocie do domu z podróży do regionów rozwijających się na świecie, ze względu na stosunkowo długi okres inkubacji i uporczywe objawy17.
Najwyższe rozpowszechnienie G. intestinalis osiągnęło 73,4% w zachodnim Nepalu. W Bangladeszu obserwuje się dysproporcję między profilaktyką zdrowotną a wydatkami na zdrowie. W Etiopii zgłaszano rozpowszechnienie od 2,0% do 11,4%. Rozpowszechnienie G. intestinalis zostało zgłoszone na poziomie 13,9% na Wybrzeżu Kości Słoniowej17.
W Malezji giardioza jest chorobą endemiczną i wiąże się z niedożywieniem wśród dzieci na obszarach wiejskich, prowadząc do zahamowania wzrostu, wyniszczenia i niedoboru witaminy A. Rozpowszechnienie giardiozy waha się między 0,2 a 20%19.
Metody nadzoru i zgłaszanie giardiozy
Giardioza jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania w wielu krajach na całym świecie, w tym w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Irlandii i innych71620.
System nadzoru w USA
W Stanach Zjednoczonych giardioza podlega obowiązkowi zgłaszania od 1992 roku, a w 2002 roku została uznana za chorobę podlegającą obowiązkowi zgłaszania na szczeblu krajowym6. Dane są zbierane poprzez bierny nadzór, gdzie pracownicy służby zdrowia i laboratoria zgłaszają potwierdzone przypadki giardiozy do lokalnych lub stanowych departamentów zdrowia. Te z kolei dobrowolnie powiadamiają CDC o przypadkach za pośrednictwem Krajowego Systemu Nadzoru Chorób Podlegających Zgłaszaniu (NNDSS)7.
Liczba departamentów zdrowia zgłaszających może się różnić z roku na rok, w zależności od tego, które stany wyznaczyły giardiozę jako chorobę podlegającą zgłaszaniu w swoich jurysdykcjach7. Na przykład stany Illinois, Kentucky, Mississippi, Karolina Północna, Oklahoma, Tennessee, Teksas i Vermont nie powiadomiły Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom o przypadkach w 2018 roku21.
Nadzór na poziomie stanowym
Wiele stanów prowadzi własny nadzór nad giardiozą i publikuje raporty nadzoru. Na przykład w Maine giardioza jest powszechną chorobą zakaźną biegunkową zgłaszaną, która dotyka ludzi i zwierzęta domowe. Stan ten publikuje raporty nadzoru nad giardiozą od 2011 roku22.
W Minnesocie giardioza (Giardia duodenalis) musi być zgłaszana do Departamentu Zdrowia Minnesoty (MDH) w ciągu jednego dnia roboczego. O giardiozie można zgłaszać telefonicznie pod numer 651-201-5414. Lekarze (placówki opieki zdrowotnej, laboratoria medyczne, a w pewnych okolicznościach lekarze weterynarii i laboratoria weterynaryjne) są zobowiązani do zgłaszania chorób do Departamentu Zdrowia Minnesoty (MDH) zgodnie z prawem stanu Minnesota. Każda osoba odpowiedzialna za instytucję, szkołę, placówkę opieki nad dziećmi lub obóz również jest zobowiązana do zgłaszania chorób do MDH23.
W Connecticut dyrektor każdego laboratorium klinicznego musi zgłaszać laboratoryjne dowody Giardia spp zarówno do Connecticut Department of Public Health (DPH), jak i do lokalnego departamentu zdrowia (LHD). DPH jest dostępny dla LHD w celu pomocy, konsultacji i wskazówek oraz aby zapewnić podjęcie odpowiednich działań dochodzeniowych i kontrolnych24.
Międzynarodowe systemy nadzoru
W Irlandii giardioza jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania. Jest bardzo powszechna w niektórych częściach świata; w krajach rozwijających się od 2 do 7% ludzi wydala cysty. W krajach rozwiniętych (w tym w Irlandii) większość przypadków giardiozy występuje u małych dzieci. W Irlandii każdego roku zgłasza się od 60 do 70 przypadków20.
W Wielkiej Brytanii dane dotyczące Giardia za lata 2007-2016 obejmują roczne raporty laboratoryjne Giardia w Anglii i Walii, a także regionalne, wiekowe/płciowe i sezonowe rozkłady danych za rok 2016. Wiele przypadków jest związanych z podróżami zagranicznymi25.
Wyzwania w nadzorze nad giardiozą
Pomimo systemów nadzoru, dokładne monitorowanie giardiozy pozostaje wyzwaniem z kilku powodów.
Niedodiagnozowanie i niedostateczne raportowanie
Mimo że giardioza jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłaszania w USA, raportowanie jest bardzo niskie, co ogranicza ogólną świadomość epidemiologii i objawów klinicznych26. W Kalifornii w latach 2008-2010 zgłaszano rocznie od 1700 do 2000 przypadków giardiozy. Jednak prawdopodobnie każdego roku występuje znacznie więcej przypadków, które pozostają niezdiagnozowane27.
Istnieje znaczne niedodiagnozowanie giardiozy, szczególnie u dorosłych. Badania przeprowadzone w północno-zachodniej Anglii wykazały, że częstość występowania giardiozy wzrosła po wprowadzeniu czułego testu immunoenzymatycznego w listopadzie 2002 roku. W obszarze kontrolnym, częstość występowania giardiozy wynosiła cztery na 100 000 w 2005 roku. W przeciwieństwie do tego, w Central Lancashire, wskaźniki wzrosły czasowo w związku z wprowadzeniem testu immunoenzymatycznego z 10,1 na 100 000 ludności w 2002 roku do 33,6 na 100 000 w 2006 roku28.
Względne ryzyko dla trendu po wprowadzeniu testu w Central Lancashire wynosiło 1,11 (95% CI, 1,01-1,23). Sugeruje to, że wzrost giardiozy po wprowadzeniu czułego testu immunoenzymatycznego był przynajmniej częściowo spowodowany ulepszonym wykrywaniem28.
Wyzwania diagnostyczne
Zakażenia giardiozą są zwykle diagnozowane poprzez badania laboratoryjne kału, płynu jelitowego lub próbek biopsji jelita. Może być wymaganych wiele próbek kału, ponieważ wykrycie Giardia może być trudne29.
Giardioza może być leczona kilkoma lekami na receptę, w tym metronidazolem, nitazoksanidem i tynidazolem. Niektóre infekcje są samoograniczające i leczenie nie jest wymagane30.
Leczenie antybiotykowe jest zalecane dla osób, które uzyskały pozytywny wynik testu na obecność giardia, oraz dla objawowych kontaktów31.
Implikacje dla zdrowia publicznego
Giardioza ma znaczące implikacje dla zdrowia publicznego, szczególnie w krajach rozwijających się, gdzie jest związana z upośledzonym wzrostem i rozwojem u dzieci, co szczególnie wpływa na wzrost gospodarczy kraju poprzez wpływ na wskaźniki Lat Życia Skorygowanych Niepełnosprawnością (DALY)21.
Strategie zapobiegania
Można zminimalizować ryzyko zarażenia giardiozą, stosując się do następujących zaleceń:
- Myj ręce po korzystaniu z toalety i zmianie pieluch oraz przed obsługą lub jedzeniem jakiejkolwiek żywności
- Nie połykaj wody podczas pływania
- Zmniejsz ekspozycję fekalno-oralną podczas aktywności seksualnej i unikaj aktywności seksualnej z osobami, które mają biegunkę lub które niedawno wyzdrowiały z giardiozy30
Osoby z objawami giardiozy mogą zmniejszyć ryzyko zarażenia innych, stosując się do następujących zaleceń:
- Myj dokładnie i często ręce mydłem, szczególnie po korzystaniu z toalety i zmianie pieluch oraz przed obsługą lub jedzeniem jakiejkolwiek żywności
- Pozostań poza basenami, wodotryskiami i jeziorami podczas choroby
- Nie uczęszczaj ani nie pracuj w placówce opieki nad dziećmi lub przedszkolu do 24 godzin po ustąpieniu biegunki32
Epidemie giardiozy powszechnie wynikały z zanieczyszczonej wody pitnej. Długoterminowym rozwiązaniem dla ognisk przenoszonych przez wodę obejmujących miejskie systemy wodne jest zastosowanie sprzętu do filtracji wody w procesie uzdatniania wody. Ponieważ cysty G. lamblia opierają się konwencjonalnej dezynfekcji, skuteczna filtracja musi służyć jako dodatkowa bariera zapobiegająca przenoszeniu choroby. Badania wykazały, że filtracja na ziemi okrzemkowej jest skutecznym procesem usuwania cyst G. lamblia33.
Piechurzy i osoby biwakujące nie powinni pić wody bezpośrednio ze strumieni lub jezior, bez względu na to, jak czysta wydaje się woda. Cysty G. lamblia mogą przetrwać w środowisku wodnym, szczególnie w zimnych jeziorach lub strumieniach, przez miesiące i są bardziej odporne na dezynfekcję niż większość innych mikrobiologicznych czynników patogennych33.
Odpowiedź zdrowia publicznego
Dochodzenie będzie prowadzone dla każdego potwierdzonego przypadku giardiozy. Ważne jest, aby odpowiedzieć na telefon z lokalnego lub stanowego departamentu zdrowia, aby inne osoby w domu lub w pobliżu nie były również narażone na ryzyko zarażenia giardiozą29.
Dochodzenie dotyczące giardiozy u mieszkańców Iowa może być konieczne w pewnych warunkach, gdzie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia ognisk choroby (opieka nad dziećmi, domy opieki itp.). Monitorowanie indywidualnych przypadków zwykle nie jest uzasadnione34.
Celem nadzoru nad giardiozą jest:
- Ocena wielkości choroby w różnych obszarach i wśród różnych grup ryzyka
- Identyfikacja ognisk jak najszybciej
- Projektowanie i wdrażanie skutecznych metod kontroli lub zapobiegania34
Kalifornijski Departament Zdrowia Publicznego (CDPH) i lokalne departamenty zdrowia (LHD) monitorują giardiozę w Kalifornii. Jeśli zgłaszanych jest wiele przypadków, CDPH i LHD będą prowadzić dochodzenie w celu znalezienia przyczyny, naprawienia problemu i edukacji społeczeństwa27.
Epidemiologia molekularna giardiozy
Opracowano szereg testów molekularnych, aby pomóc rozwiązać złożoną epidemiologię tej infekcji. Specjalna baza danych do przechowywania i analizy danych sekwencyjnych i epidemiologicznych została niedawno opracowana i stanowi ważne narzędzie dla przyszłych badań35.
Badania molekularne wykazały, że genotypy (asamblaże podobnych typów sekwencji identyfikowanych przez wielokonusową charakterystykę molekularną) G. duodenalis u zakażonych dzieci należą do asamblaży A i B36.
Dominacja C. hominis i powszechne występowanie G. duodenalis asamblaży B i podasamblaży AII w próbkach klinicznych pokazuje ważną rolę transmisji antroponotycznej w epidemiologii choroby, chociaż nie można całkowicie wykluczyć występowania zakażeń oonicznych36.
Badania molekularne w Chinach sugerują, że transmisja antroponotyczna jest ważna w epidemiologii giardiozy. Większość (296 z 319 lub 92,8%) próbek genotypowanych i subtypowanych miała G. duodenalis podasamblaż A-II. Przewaga podasamblaży A-II, pasożyta głównie występującego u ludzi, oraz brak podasamblaży A-I, pasożyta częściej występującego u zwierząt, sugeruje, że transmisja oonotyczna może nie odgrywać ważnej roli w transmisji giardiozy w badanych miastach37.
Badania molekularne w Malezji wykazały, że zakażenie G. duodenalis wśród Orang Asli było spowodowane przez obie asamblaże, ze znacznie wyższym rozpowszechnieniem asamblaży A. Analiza regresji logistycznej potwierdziła, że osoby, które mają bliski kontakt ze zwierzętami domowymi, tj. psami i kotami, były 2,6 razy (95% CI=1,42, 4,78; P=0,002) bardziej narażone na zakażenie G. duodenalis asamblaży A w porównaniu z osobami, które nie trzymają psów i kotów jako zwierząt domowych38.
Obecne ustalenia sugerują, że ludzie są głównym źródłem asamblaży B i wskazują na możliwość, że zakażeni członkowie rodziny są źródłem zakażenia i bezpośredniej transmisji występującej w gospodarstwie domowym38.
Przyszłe kierunki badań
Niezbędne są dalsze badania, aby ocenić szeroko test immunoenzymatyczny. Test może pomóc w standaryzacji metod diagnostycznych dla giardiozy i umożliwić dokładniejsze oszacowanie obciążenia chorobą i dróg transmisji39.
Naukowcy wskazują na potrzebę większej liczby badań, które mają na celu zbadanie częstości i różnorodności molekularnej tych pasożytów u ludzi, zwierząt produkcyjnych i towarzyszących oraz gatunków dzikich. Te informacje byłyby niezwykle użyteczne dla wyjaśnienia dynamiki transmisji kryptosporydiozy i giardiozy oraz zbadania dokładnego wkładu zdarzeń oonotycznych do infekcji ludzkich40.
Ustalenia z badań molekularnych powinny być wykorzystywane przez federalne, stanowe i lokalne agencje zdrowia publicznego do prowadzenia i wdrażania ukierunkowanych strategii zapobiegania chorobom opartych na dowodach oraz priorytetów badawczych dla giardiozy41.
Potrzebne są dalsze badania, aby wyjaśnić widoczny plateau wskaźników między 2012 a 2015 rokiem, jeśli wzrost w 2016 roku będzie kontynuowany; wyższe i rosnące raportowanie u mężczyzn, szczególnie wśród niektórych grup wiekowych; zmienność w dystrybucji geograficznej; oraz jak rosnące wykorzystanie diagnostyki molekularnej wpłynie na przyszłe powiadomienia i nadzór nad giardiozą w Stanach Zjednoczonych41.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.