eliminacja ambazonu
Ambiazon (Ambazion, Ambazon) to przeciwkaszlowy i wykrztuśny lek zawierający związek organiczny należący do pochodnych fenolu. Został wprowadzony do lecznictwa w latach 60. XX wieku i był stosowany w leczeniu ostrego i przewlekłego zapalenia oskrzeli, krztuśca oraz innych stanów przebiegających z kaszlem i trudnościami w odkrztuszaniu wydzieliny.
Eliminacja ambazonu z organizmu odbywa się głównie drogą nerkową. Metabolizm leku zachodzi w wątrobie, gdzie ulega on przekształceniu do metabolitów, które następnie są wydalane z moczem. Okres półtrwania ambazonu w organizmie wynosi około 4-6 godzin, co determinuje częstotliwość dawkowania leku (zwykle 3-4 razy na dobę).
Ambiazon został wycofany z wielu rynków farmaceutycznych ze względu na niekorzystny stosunek korzyści do ryzyka oraz pojawienie się nowszych, bezpieczniejszych leków przeciwkaszlowych i wykrztuśnych. W większości krajów europejskich, w tym w Polsce, lek ten nie jest już dostępny, a jego miejsce zajęły inne substancje o lepszym profilu bezpieczeństwa i udowodnionej skuteczności klinicznej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Ambazon, substancja czynna preparatu Faringosept w formie tabletek do ssania, charakteryzuje się niepełną biodostępnością wynoszącą 35-45% dawki podanej doustnie, co wynika z danych uzyskanych na modelach zwierzęcych. Część substancji działa miejscowo w jamie ustnej i gardle, natomiast pozostała ulega absorpcji ogólnoustrojowej. Po wchłonięciu ambazon wykazuje wysoką zdolność przenikania do tkanek, co może przekładać się na skuteczność terapeutyczną preparatu. Brak szczegółowych badań farmakokinetycznych u ludzi oraz nieznane metabolity ambazonu wskazują na konieczność dalszych badań w celu pełnego poznania profilu farmakokinetycznego tej substancji.
absorpcja ogólnoustrojowa, ambazon, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, droga nerkowa, eliminacja ambazonu, Faringosept, metabolizm ambazonu, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, przenikanie do tkanek, skuteczność terapeutyczna, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny, tabletka do ssania, wchłanianie ambazonu, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie funkcji nerek -
Leksykon leków
Ambazon, substancja czynna produktu leczniczego Faringosept w dawce 10 mg w tabletkach do ssania, charakteryzuje się ograniczoną biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą 35-45%, co sugeruje istotne działanie miejscowe na błony śluzowe jamy ustnej i gardła. Dane farmakokinetyczne pochodzą głównie z badań na modelach zwierzęcych, gdyż brak jest pełnych badań u ludzi. Po absorpcji ambazon wykazuje szeroką dystrybucję tkankową, jednak szczegółowe parametry, takie jak objętość dystrybucji czy wiązanie z białkami osocza, nie zostały dokładnie określone. Metabolizm ambazonu pozostaje słabo poznany, bez identyfikacji konkretnych metabolitów i charakterystyki enzymatycznej przemian.
absorpcja, biodostępność, biodostępność bezwzględna, błona śluzowa jamy ustnej i gardła, dystrybucja tkankowa, działanie miejscowe, eliminacja ambazonu, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm ambazonu, okres półtrwania, proces metaboliczny, przewód pokarmowy, szlak metaboliczny, tabletka do ssania, układ moczowy, wchłanianie ambazonu, wchłanianie systemowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
