miedź chlorek dwuwodny

Miedź chlorek dwuwodny (CuCl2·2H2O) to związek chemiczny stosowany w medycynie i farmakologii jako substancja pomocnicza. Charakteryzuje się niebiesko-zielonym zabarwieniem i właściwościami utleniającymi.

W zastosowaniach medycznych związek ten wykorzystywany jest w diagnostyce laboratoryjnej, szczególnie w testach biochemicznych. Miedź, jako pierwiastek śladowy, odgrywa istotną rolę w wielu procesach fizjologicznych, a jej sole mogą być stosowane w suplementacji niedoborów tego mikroelementu.

Należy jednak pamiętać, że miedź chlorek dwuwodny w wyższych stężeniach wykazuje właściwości toksyczne. W praktyce klinicznej rzadko stosuje się bezpośrednio tę formę miedzi, częściej wykorzystywane są inne preparaty miedziowe o lepszym profilu bezpieczeństwa i biodostępności.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Miedź – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Miedź, jako niezbędny pierwiastek śladowy, pełni istotne funkcje fizjologiczne i jest stosowana w produktach leczniczych, suplementach diety oraz preparatach do żywienia pozajelitowego. Przedkliniczne badania bezpieczeństwa miedzi są ograniczone, jednak dostępne dane oraz wieloletnie doświadczenie kliniczne wskazują na niski potencjał toksyczny przy stosowaniu w dawkach fizjologicznych. Przykładowo, produkt Tracutil zawiera miedź(II) chlorek dwuwodny w stężeniu 204,6 µg/ml (12 µmol/ampułka, 760 µg/ampułka) i jest stosowany w terapii zastępczej, gdzie ryzyko toksyczności jest minimalne. W przypadku produktów złożonych, takich jak Pediaven G20 i Pediaven NN2, które zawierają miedzi siarczan pięciowodny, brak specyficznych badań przedklinicznych rekompensowany jest danymi literaturowymi oraz doświadczeniem klinicznym, potwierdzającymi bezpieczeństwo stosowania.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, dawka fizjologiczna, dawka maksymalna, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, karcynogenność, limfocyt, miedź chlorek dwuwodny, miedzi siarczan pięciowodny, ostra toksyczność, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, terapia zastępcza, teratogenność, test Amesa, test CHO/HPRT, test mikrojądrowy, tetrafluoroboran miedzi, toksyczność przewlekła, wymiana chromatyd siostrzanych, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Miedzi chlorek – Właściwości farmakokinetyczne

Miedzi(II) chlorek dwuwodny, obecny w preparacie Peditrace w stężeniu 521 μg/ml (odpowiadającym 20 μg/ml miedzi elementarnej lub 0,315 μmol/ml), wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do miedzi pochodzącej z diety doustnej. Po dożylnym podaniu miedź jest wychwytywana przez tkanki w zależności od ich zapotrzebowania, a jej dystrybucja jest ściśle powiązana z metabolizmem poszczególnych narządów. Eliminacja miedzi zachodzi głównie drogą żółciową, co odróżnia ją od innych pierwiastków śladowych, takich jak selen i cynk, które są wydalane głównie przez nerki. Ta charakterystyka podkreśla naturalny metabolizm miedzi niezależnie od drogi podania, co jest istotne w kontekście suplementacji dożylnej u pacjentów wymagających uzupełnienia tego mikroelementu.
droga żółciowa, eliminacja drogą nerkową, eliminacja pierwiastków śladowych, farmakokinetyka miedzi, infuzja, metabolizm tkanek, miedź chlorek, miedź chlorek dwuwodny, osmolalność, pierwiastek śladowy, pierwiastki śladowe, podanie dożylne, wydalanie drogą żółciową, wydalanie przez nerki, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Peditrace –

Produkt leczniczy Peditrace jest koncentratem do infuzji zawierającym pierwiastki śladowe niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, w tym cynk (250 μg/ml, 3,82 μmol/ml), miedź (20 μg/ml, 0,315 μmol/ml), mangan (1 μg/ml, 18,2 nmol/ml), selen (2 μg/ml, 25,3 nmol/ml), fluor (1 μg/ml, 3,00 μmol/ml) oraz jod (1 μg/ml, 7,88 nmol/ml). Preparat charakteryzuje się niskim pH 2,0 oraz osmolalnością 38 mOsm/kg wody. Ze względu na zawartość miedzi(II) chlorku dwuwodnego (57 μg/ml), Peditrace jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z chorobą Wilsona – genetycznym zaburzeniem metabolizmu miedzi prowadzącym do jej patologicznej akumulacji w wątrobie, mózgu i innych tkankach. Podawanie preparatu w tej grupie może nasilić objawy choroby, powodując progresję marskości wątroby, zaostrzenie objawów neurologicznych, pogorszenie funkcji nerek oraz ryzyko ostrej hemolizy.
choroba Wilsona, cynku chlorek, dystonia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, manganu chlorek czterowodny, marskość wątroby, miedź chlorek dwuwodny, objawy neurologiczne, ostra hemoliza, pierwiastek śladowy, potasu jodek, sodu fluorek, sodu selenin bezwodny, zaburzenie metabolizmu miedzi, zwyrodnienie wątrobowo-soczewkowe
Leksykon substancji czynnych
Miedzi chlorek – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Miedzi chlorek, jako składnik produktu leczniczego Peditrace, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami wydzielania żółci, czynności nerek oraz wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji miedzi i innych pierwiastków śladowych. Preparat zawiera 20 μg (0,315 μmol) miedzi w 1 ml koncentratu o pH 2,0 i osmolalności 38 mOsm/kg, a także jony sodu (70 μg/ml, 3,05 μmol) i potasu (0,31 μg/ml, 7,88 nmol), co ma znaczenie przy planowaniu żywienia pozajelitowego. Konieczne jest systematyczne monitorowanie stężeń pierwiastków śladowych, zwłaszcza u pacjentów z nadmiernymi stratami płynów oraz podczas długotrwałej terapii, aby zapobiec toksyczności i zaburzeniom metabolicznym. W trakcie terapii Peditrace istotne jest także monitorowanie interakcji między pierwiastkami, szczególnie manganu, którego stężenie powinno być kontrolowane po 4 tygodniach leczenia (1 μg/ml, 18,2 nmol). Dodatkowo, kontrola stężeń cynku, selenu, fluoru i jodu jest zalecana w celu optymalizacji bilansu elektrolitowego i mikroelementów. Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić dokładną ocenę funkcji nerek i wątroby oraz ryzyka cholestazy, a w przypadku zaburzeń zastosować indywidualne dawkowanie. Regularne badania laboratoryjne umożliwiają dostosowanie terapii i minimalizację ryzyka kumulacji miedzi, co jest kluczowe w opiece nad pacjentami wymagającymi długotrwałego żywienia dożylnego.
bilans elektrolitowy, cholestaza, cynk chlorek, długotrwałe żywienie dożylne, gospodarka wodna, koncentrat do sporządzania roztworu, kumulacja pierwiastków śladowych, mangan chlorek czterowodny, miedź chlorek, miedź chlorek dwuwodny, potas jodek, roztwór do infuzji, sód fluorek, sód selenin bezwodny, stężenie pierwiastków śladowych, substancja aktywna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie metabolizmu miedzi, zaburzenie wydzielania żółci, żywienie dożylne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Cynku chlorek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Ocena bezpieczeństwa stosowania cynku chlorku jako składnika aktywnego w preparacie Peditrace opiera się głównie na doświadczeniu klinicznym oraz istniejącej dokumentacji medycznej, bez standardowego zestawu badań przedklinicznych. W produkcie cynku chlorek występuje w stężeniu 521 μg/ml, co odpowiada 250 μg/ml jonów cynku (3,82 μmol/ml). Preparat jest podawany w formie koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji o osmolalności 38 mOsm/kg wody i pH 2,0. Kompleksowa ocena bezpieczeństwa uwzględniała badania toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz toksyczności reprodukcyjnej, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych.
bezpieczeństwo farmakologiczne, cynk chlorek, farmakokinetyka, genotoksyczność, jon cynku, koncentrat do sporządzania, mangan chlorek czterowodny, mechanizm toksyczności, metabolizm, miedź chlorek dwuwodny, Peditrace, potasu jodek, potencjał rakotwórczy, roztwór do infuzji, sodu fluorek, sodu selenin, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna

miedź chlorek dwuwodny

Powiązane wpisy

Miedź – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Miedzi chlorek – Właściwości farmakokinetyczne

Przeciwwskazania – Peditrace –

Miedzi chlorek – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Cynku chlorek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie