ostre rozlane naciekowe choroby płuc

Ostre rozlane naciekowe choroby płuc (ARDS – Acute Respiratory Distress Syndrome) to grupa stanów patologicznych charakteryzujących się ostrym uszkodzeniem pęcherzyków płucnych i śródbłonka naczyń płucnych, prowadzącym do zwiększonej przepuszczalności naczyń i rozlanego nacieku zapalnego w miąższu płucnym.

W obrazie klinicznym ARDS dominuje narastająca niewydolność oddechowa, hipoksemia oporna na tlenoterapię, zmniejszona podatność płuc oraz obecność obustronnych nacieków w badaniach obrazowych. Rozpoznanie opiera się na kryteriach berlińskich, które uwzględniają czas wystąpienia objawów, obraz radiologiczny oraz stosunek PaO2/FiO2.

Etiologia ARDS jest różnorodna i obejmuje m.in. sepsę, ciężkie zapalenie płuc, aspirację treści żołądkowej, uraz wielonarządowy, ostre zapalenie trzustki, masywne przetoczenia krwi oraz bezpośrednie uszkodzenie płuc (np. inhalacja toksycznych substancji). Patofizjologicznie dochodzi do uszkodzenia bariery pęcherzykowo-włośniczkowej, napływu komórek zapalnych i płynu bogato-białkowego do pęcherzyków płucnych.

Leczenie ARDS opiera się głównie na postępowaniu wspomagającym, obejmującym protekcyjną wentylację mechaniczną (niskie objętości oddechowe 4-6 ml/kg należnej masy ciała, ograniczenie ciśnienia plateau poniżej 30 cmH2O), optymalną wartość PEEP, strategię otwartych płuc, wentylację w pozycji na brzuchu oraz, w wybranych przypadkach, stosowanie blokerów przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. W ciężkich przypadkach rozważa się pozaustrojowe utlenowanie krwi (ECMO).

Śmiertelność w ARDS, mimo postępów w leczeniu, pozostaje wysoka i wynosi 30-40%, szczególnie w przypadkach ciężkiej niewydolności oddechowej. Wczesne rozpoznanie, identyfikacja i leczenie przyczyny wywołującej oraz wdrożenie odpowiednich strategii wentylacyjnych są kluczowe dla poprawy rokowania.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl