badanie PET-CT
Badanie PET-CT (Pozytonowa Tomografia Emisyjna połączona z Tomografią Komputerową) to zaawansowana technika obrazowania diagnostycznego, która łączy funkcjonalne obrazowanie metaboliczne PET z anatomicznym obrazowaniem strukturalnym CT. Umożliwia to jednoczesną ocenę procesów metabolicznych zachodzących w tkankach oraz dokładną lokalizację anatomiczną tych zmian.
W badaniu PET-CT pacjentowi podaje się radiofarmaceutyk, najczęściej znakowaną izotopem 18F glukozę (FDG), który gromadzi się w tkankach o zwiększonym metabolizmie, charakterystycznym dla komórek nowotworowych. Następnie wykonywane jest jednocześnie badanie PET, obrazujące rozkład znacznika w organizmie, oraz badanie CT, dostarczające szczegółowych informacji anatomicznych.
Badanie PET-CT znajduje szerokie zastosowanie w onkologii do diagnozowania, określania stopnia zaawansowania i monitorowania leczenia nowotworów. Jest szczególnie wartościowe w wykrywaniu przerzutów, ocenie skuteczności chemioterapii i radioterapii oraz w planowaniu leczenia. Wykorzystywane jest również w kardiologii (do oceny żywotności mięśnia sercowego) oraz w neurologii (w diagnostyce chorób neurodegeneracyjnych i padaczki).
Do głównych wskazań klinicznych należą: diagnostyka różnicowa zmian nowotworowych, ocena zaawansowania chorób nowotworowych, wykrywanie wznowy choroby nowotworowej, monitorowanie odpowiedzi na leczenie, planowanie radioterapii oraz diagnostyka schorzeń neurologicznych i kardiologicznych. Badanie wymaga odpowiedniego przygotowania pacjenta, w tym zachowania diety niskocukrowej i pozostania na czczo przez kilka godzin przed badaniem.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Osteosarcoma – Epidemiologia
Osteosarcoma jest najczęstszym pierwotnym złośliwym nowotworem kości, wywodzącym się z mezenchymalnych komórek kościotwórczych, o częstości występowania globalnej około 3-4 przypadków na milion osób rocznie. Charakteryzuje się dwumodalnym rozkładem wiekowym z szczytami zachorowań w wieku 10-25 lat (szczególnie 10-14 lat) oraz powyżej 60 roku życia, choć nowsze dane wskazują na zmniejszenie drugiego szczytu, prawdopodobnie związanego z leczeniem choroby Pageta bisfosfonianami. Częstość występowania jest wyższa u mężczyzn (5,4/milion) niż u kobiet (4,0/milion), a także różni się w zależności od rasy – najwyższa u czarnoskórych (6,8/milion) i Hiszpanów (6,5/milion), najniższa u białych (4,6/milion). Osteosarcoma lokalizuje się głównie w długich kościach kończyn, zwłaszcza w okolicy przynasadowej płytek wzrostu: kość udowa (42%), piszczelowa (19%) i ramienna (10%). W USA diagnozuje się rocznie około 800-1100 nowych przypadków, z około 50% dotyczących dzieci i młodzieży, a standaryzowany współczynnik zachorowalności (ASIR) wzrósł w latach 2010-2019 z 0,46 do 0,66 na milion osobolat, głównie w grupie wiekowej 10-19 lat i u mężczyzn.
badanie PET-CT, bisfosfoniany, chemioterapia, choroba Pageta, drugi nowotwór złośliwy, dwumodalny rozkład wiekowy, immunoterapia, kość piszczelowa, kość ramienna, kość udowa, krążące komórki nowotworowe, mezenchymalna komórka kościotwórcza, odpowiedź histologiczna, osteosarcoma, pierwotny nowotwór złośliwy kości, płytka wzrostu, program nadzoru, przerzut do płuc, standaryzowany współczynnik zachorowalności, tomografia komputerowa klatki piersiowej, wznowa nowotworu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak mięśniakomięśniowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak mięśniakomięśniowy (RMS) jest najczęstszym mięsakiem tkanek miękkich u dzieci, stanowiąc około 3% wszystkich nowotworów złośliwych wieku dziecięcego. Ogólny 5-letni wskaźnik przeżycia u dzieci wynosi około 70%, z wyraźnym pogorszeniem rokowania u dorosłych (26,6-61%). Rokowanie zależy od wielu czynników, w tym wieku (najlepsze u dzieci 1-9 lat), lokalizacji guza (korzystne: oczodół, nieparameningealne obszary głowy i szyi, układ moczowo-płciowy z wyjątkiem nerek, pęcherza i prostaty; niekorzystne: pęcherz moczowy, prostata, kończyny, obszary parameningealne), wielkości guza (≤5 cm lepsze rokowanie), obecności fuzji genowych FOXO1 (obecność fuzji wiąże się z gorszym przeżyciem: 4-letni EFS 53%, OS 69%) oraz statusu przerzutowego i zajęcia węzłów chłonnych (około 23% pacjentów). Całkowite usunięcie guza i odpowiedź na chemioterapię są kluczowymi czynnikami prognostycznymi, a schematy chemioterapii oparte na cyklofosfamidzie i antracyklinach wykazują lepsze wyniki niż te oparte wyłącznie na antracyklinach (5-letnie PFS do 80%, OS do 78%).
antracyklina, badanie PET-CT, biomarker molekularny, chemioterapia indukcyjna, choroba nawrotowa, choroba przerzutowa, cyklofosfamid, fuzja genowa, guz lity pozaczaszkowy, ifosfamid, krążący DNA guza, mięsak tkanek miękkich, mutacja genetyczna, nomogram medyczny, nowotwór złośliwy, przeżycie wolne od zdarzeń, rak mięśniakomięśniowy, schemat chemioterapii, stratyfikacja ryzyka, wskaźnik przeżycia, wznowa choroby, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Diagnostyka i diagnoza
Nawrót raka piersi definiowany jest jako ponowne pojawienie się choroby nowotworowej po zakończonym leczeniu pierwotnym, mogący manifestować się jako wznowa miejscowa, regionalna lub przerzuty odległe. Diagnostyka nawrotu opiera się na badaniach obrazowych takich jak mammografia (wykrywająca 8-50% wznów ipsilateralnych), ultrasonografia, rezonans magnetyczny (MRI) o czułości tkankowej 99%, tomografia komputerowa (CT), PET/CT oraz scyntygrafia kości. Biopsja pozostaje złotym standardem potwierdzenia nawrotu i oceny profilu molekularnego guza, co jest kluczowe dla wyboru terapii. W diagnostyce pomocne są także markery nowotworowe (CEA, CA 27.29) oraz nowoczesne metody, takie jak biopsja płynna wykrywająca krążące DNA guza (ctDNA), umożliwiająca wykrycie nawrotu średnio 15 miesięcy przed objawami klinicznymi. Testy genomowe, np. Oncotype DX Breast Recurrence Score, pozwalają ocenić ryzyko nawrotu (wynik 26-100 wskazuje na wysokie ryzyko) i wspierają personalizację leczenia.
antygen rakowo-zarodkowy, badanie PET-CT, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja płynna, brodawka sutkowa, dół pachowy, krążące DNA guza, martwica tłuszczowa, mutacja BRCA, Oncotype DX, potrójnie ujemny rak piersi, pozytonowa tomografia emisyjna, profil molekularny guza, rak piersi nawrotowy, rak zapalny piersi, receptor hormonalny, scyntygrafia kości, tomografia komputerowa, utrata masy ciała, wysięk surowiczy, wznowa miejscowa, wznowa odległa, wznowa regionalna, zabieg oszczędzający pierś, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Diagnostyka i diagnoza
Rak piersi jest jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów złośliwych u kobiet, a wczesne wykrycie znacząco poprawia rokowanie – 99% pacjentek z wczesnym stadium przeżywa 5 lat po diagnozie. Diagnostyka obejmuje badania przesiewowe, takie jak samobadanie piersi, badanie kliniczne oraz mammografię wykonywaną co 2 lata u kobiet w wieku 40-74 lat, zgodnie z zaleceniami USPSTF z 2023 roku. W diagnostyce obrazowej stosuje się mammografię (przesiewową i diagnostyczną), ultrasonografię (USG), rezonans magnetyczny (MRI) z kontrastem oraz zaawansowane techniki jak tomosynteza 3D, PET-CT, scyntygrafię piersi i elastografię MRI. Biopsja (cienkoigłowa, gruboigłowa, chirurgiczna) pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. System TNM AJCC służy do oceny zaawansowania choroby, a badania receptorów hormonalnych (ER, PR) i HER2 oraz testy molekularne (np. Oncotype DX) umożliwiają personalizację terapii.
antygen karcinoembrionalny, badanie immunohistochemiczne, badanie kliniczne piersi, badanie obrazowe, badanie PET-CT, badanie przesiewowe, badanie skriningowe, białko HER2, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja piersi, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia, gęsta tkanka piersiowa, hybrydyzacja in situ, immunoterapia, inwazyjny rak zrazikowy, lumpektomia, mammografia, mammografia 3D, mammografia diagnostyczna, mammografia przesiewowa, marker nowotworowy, mastektomia, mikrozwapnienie, morfologia krwi, mutacja genu BRCA, nowotwór złośliwy, obrazowanie dyfuzyjne, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut nowotworowy, radioterapia, rak in situ, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor hormonalny, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, system TNM, sztuczna inteligencja w diagnostyce, terapia celowana, terapia hormonalna, test Oncotype DX, tomosynteza cyfrowa, ultrasonografia piersi, węzły chłonne pachowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba policystyczna nerek – Diagnostyka i diagnoza
Choroba policystyczna nerek (ADPKD) to dziedziczne schorzenie charakteryzujące się rozwojem licznych torbieli w nerkach, prowadzących do ich powiększenia i stopniowego upośledzenia funkcji. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniach obrazowych: ultrasonografii (USG) wykrywającej torbiele >1-1,5 cm z czułością 99% u pacjentów powyżej 20. roku życia, tomografii komputerowej (CT) wykrywającej torbiele nawet 0,5 cm oraz rezonansie magnetycznym (MRI), który jest najbardziej czułą metodą i pozwala na ocenę całkowitej objętości nerek oraz zaawansowania choroby. Kryteria Ravine’a umożliwiają rozpoznanie ADPKD na podstawie liczby torbieli i wieku pacjenta, np. u osób 15-39 lat obecność co najmniej 3 torbieli jednostronnych lub obustronnych. Badania genetyczne, choć nie są rutynowe, są wskazane w wybranych przypadkach, takich jak niepewna diagnoza obrazowa, planowanie dawstwa nerki czy wczesny początek objawów. Wywiad rodzinny pozostaje kluczowy, a badania laboratoryjne (mocz, morfologia, eGFR) wspierają ocenę funkcji nerek i wykrywanie powikłań.
ADPKD, angiografia rezonansu magnetycznego, antagonista receptora wazopresyny, badanie laboratoryjne, badanie obrazowe, badanie PET-CT, białkomocz, choroba policystyczna nerek, diagnostyka prenatalna, diagnostyka przedimplantacyjna, EGFR, krwiomocz, mikroalbuminuria, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość nerek, posiew moczu, rezonans magnetyczny, test genetyczny, tętniak wewnątrzczaszkowy, tomografia komputerowa, torbiel nerkowa, ultrasonografia, wywiad rodzinny, zakażenie torbieli, zapłodnienie in vitro - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jajnika – Diagnostyka i diagnoza
Rak jajnika charakteryzuje się wysoką śmiertelnością i niskim 5-letnim wskaźnikiem przeżycia poniżej 50%, głównie z powodu późnej diagnozy – ponad 75% pacjentek jest diagnozowanych w zaawansowanym stadium. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu ginekologicznym oraz badaniach obrazowych, takich jak USG przezpochwowe, tomografia komputerowa (CT), rezonans magnetyczny (MRI) i PET, które służą do oceny lokalizacji i zaawansowania choroby. Marker nowotworowy CA-125, choć powszechnie stosowany, ma ograniczoną czułość i specyficzność, zwłaszcza we wczesnych stadiach, dlatego nie jest rekomendowany jako test przesiewowy w populacji ogólnej. W diagnostyce wspomagającej stosuje się także markery HE4, algorytm ROMA oraz test OVA1, jednak ich zastosowanie wymaga integracji z badaniami obrazowymi i oceną kliniczną. Biopsja, najczęściej wykonywana podczas laparoskopii lub laparotomii, pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania raka jajnika.
badanie cytologiczne, badanie ginekologiczne, badanie odbytnicze, badanie PET-CT, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja płynna, CA-125, endometrioza, HE4, inhibitor PARP, laparoskopia, laparotomia, mięśniak macicy, nowotwór ginekologiczny, paracenteza, pozytonowa tomografia emisyjna, rak jajnika, rak szyjki macicy, rezonans magnetyczny, ROMA, sekwencjonowanie nowej generacji, system FIGO, test przesiewowy, tomografia komputerowa, ultrasonografia, USG przezbrzuszne, USG przezpochwowe, wodobrzusze - Leksykon chorób i schorzeń
Rak z komórek merkla – Diagnostyka i diagnoza
Rak z komórek Merkla (MCC) to rzadki, agresywny nowotwór neuroendokrynny skóry, charakteryzujący się szybkim wzrostem i wysokim ryzykiem przerzutów, szczególnie do regionalnych węzłów chłonnych. Diagnostyka opiera się na dokładnym badaniu fizykalnym skóry i węzłów chłonnych, z zastosowaniem reguły AEIOU (asymptomatyczny, szybko powiększający się, niedobór odporności, wiek >50 lat, ekspozycja na UV). Kluczowym elementem jest biopsja zmiany (wycinająca, nacinająca, sztancowa lub ścinająca) oraz badanie histopatologiczne i immunohistochemiczne, gdzie typowy profil MCC obejmuje dodatnią cytokeratynę 20 (CK20) w 95% przypadków, ujemny TTF-1 oraz markery neuroendokrynne (synaptofizyna, chromogranina A, CD56, NSE). Ocena zaawansowania choroby wymaga biopsji węzła wartowniczego (SLNB) u pacjentów bez klinicznie powiększonych węzłów (30-38% pozytywnych wyników) lub biopsji cienko-/gruboigłowej przy powiększonych węzłach, a także badań obrazowych PET-CT, CT, MRI i USG w celu wykrycia przerzutów odległych i regionalnych. System TNM 8. edycji AJCC/UICC służy do klasyfikacji stopnia zaawansowania i planowania leczenia.
badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie mikroskopowe, badanie PET-CT, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja płynna, biopsja skóry, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, chirurg onkologiczny, chromogranina A, czerniak, dermatopatolog, dermatoskop, dermoskopia, drobnokomórkowy rak płuca, enolaza neuronowa, krążące DNA nowotworowe, marker neuroendokrynny, minimalna choroba resztkowa, nawrót choroby, nowotwór neuroendokrynny, przerzut odległy, radioterapeuta, rak z komórek Merkla, reguła AEIOU, rezonans magnetyczny, synaptofizyna, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół miasteniczny lamberta-eatona – Diagnostyka i diagnoza
Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) to rzadkie autoimmunologiczne zaburzenie transmisji nerwowo-mięśniowej, charakteryzujące się triadą objawów: osłabieniem mięśni proksymalnych, arefleksją lub hiporefleksją oraz dysfunkcją autonomiczną. Diagnostyka opiera się na wykryciu przeciwciał przeciwko kanałom wapniowym typu P/Q (anti-VGCC), obecnych u 85-95% pacjentów, z miano powyżej 30 pmol/L wskazującym na rozpoznanie. W przypadku seronegatywnego LEMS (~15%) kluczowe są badania elektrofizjologiczne, które wykazują zmniejszoną amplitudę CMAP, dekrementację przy niskoczęstotliwościowej stymulacji oraz inkrementację powyżej 60%, często przekraczającą 100% po wysiłku lub stymulacji wysokoczęstotliwościowej. Różnicowanie z miastenią gravis opiera się na obecności objawów autonomicznych, arefleksji oraz charakterystycznej inkrementacji w badaniach elektrofizjologicznych, a także na odpowiedzi na test z edrofonium.
arefleksja, badanie funkcji tarczycy, badanie PET-CT, badanie przewodnictwa nerwowego, drobnokomórkowy rak płuca, dysfunkcja autonomiczna, elektromiografia, kserostomia, miastenia gravis, osłabienie mięśni opuszkowych, osłabienie mięśni proksymalnych, przeciwciała anty-VGCC, test edrofoniowy, tomografia komputerowa, transmisja nerwowo-mięśniowa, zaburzenia erekcji, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, zespół paraneoplastyczny, złącze nerwowo-mięśniowe, złożony potencjał czynnościowy mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Diagnostyka i diagnoza
Sarkoma nabłonkowate to rzadki (<1% mięsaków tkanek miękkich), agresywny nowotwór o mieszanym fenotypie nabłonkowym i mezenchymalnym, występujący w dwóch podtypach: dystalnym (kończyny) i proksymalnym (tułów). Charakteryzuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych, zajęcia regionalnych węzłów chłonnych oraz przerzutów odległych. Diagnostyka jest utrudniona przez niespecyficzny obraz kliniczny (guz ≥5 cm, szybko rosnący, bolesny, głęboko położony), podobieństwo do zmian łagodnych i innych nowotworów oraz opóźnienia diagnostyczne na różnych etapach. Kluczowe jest badanie fizykalne, obrazowanie (MRI preferowane, CT, PET/CT, USG wysokiej rozdzielczości) oraz biopsja (gruboigłowa, wycinkowa lub otwarta) z oceną węzłów chłonnych. Histopatologia wykazuje komórki nabłonkowate do wrzecionowatych, naciekający wzrost, centralną martwicę i utratę ekspresji INI1 (SMARCB1) w >90% przypadków. Immunohistochemia potwierdza ekspresję cytokeratyny, EMA, wimentyny, CD34 (~50%) i CA 125.
badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie PET-CT, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, biopsja wycinkowa, choroba miejscowo zaawansowana, choroba ziarniniakowa, cytokeratyna, czerniak, margines chirurgiczny, marker mezenchymalny, marker nabłonkowy, metylotransferaza histonowa, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, opieka multidyscyplinarna, przerzut odległy, radioterapia, rak przerzutowy, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, USG wysokiej rozdzielczości, węzły chłonne, wimentyna, wysoki stopień złośliwości, zespół uciskowy nerwu, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak ewinga – Epidemiologia
Mięsak Ewinga jest drugim najczęstszym pierwotnym nowotworem złośliwym kości u dzieci i młodych dorosłych, stanowiąc 10-15% guzów kości i mniej niż 5% mięsaków tkanek miękkich. Roczna zapadalność w USA wynosi około 2,93 przypadków na milion osób, a w populacji poniżej 20 lat wzrasta do 9-10/milion. Szczyt zachorowań przypada na 14-15 lat, z 80-90% diagnoz przed 20. rokiem życia. Mięsak częściej dotyczy mężczyzn (współczynnik 1,5-3:1) i osób rasy białej, u których zapadalność jest co najmniej 9-krotnie wyższa niż u rasy czarnej. Lokalizacja guza jest równomiernie rozłożona między szkielet osiowy a kości długie, z 50% przypadków w metadiafizach kości długich (udowa, piszczelowa, ramienna) i 25% w miednicy. Około 25% pacjentów ma przerzuty w chwili diagnozy, najczęściej do płuc (50%), kości (25%) i szpiku kostnego. Mięsak Ewinga uznawany jest za chorobę ogólnoustrojową, co potwierdza wysoka śmiertelność przy leczeniu wyłącznie miejscowym (80-90%).
badanie PET-CT, choroba nawrotowa, choroba nowotworowa, choroba przerzutowa, choroba zlokalizowana, czynnik prognostyczny, czynnik ryzyka, guz kości, guz tkanek miękkich, leczenie skojarzone, mięsak Ewinga, mięsak tkanek miękkich, nowotwór wtórny, obrazowanie rezonansem magnetycznym, ostra białaczka limfoblastyczna, pierwotny nowotwór złośliwy kości, przerzut do płuc, staging, szczyt zachorowań, szpik kostny, tomografia komputerowa, ultrasonografia, współczynnik zachorowalności, wtórny nowotwór pierwotny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gardła – Leczenie
Leczenie raka gardła opiera się na indywidualnej ocenie lokalizacji, stadium zaawansowania, typu histologicznego oraz obecności infekcji HPV, a także ogólnego stanu pacjenta. Radioterapia, stosowana 5 razy w tygodniu przez około 7 tygodni, jest podstawową metodą leczenia w wczesnych stadiach i może być łączona z chemioterapią (chemioradioterapia) lub chirurgią w bardziej zaawansowanych przypadkach. Techniki radioterapii obejmują 3D-CRT oraz IMRT, które pozwalają na precyzyjne dostarczanie dawki promieniowania. Chirurgia, w zależności od zaawansowania, obejmuje resekcję endoskopową, częściową lub całkowitą laryngektomię, faryngektomię oraz usunięcie węzłów chłonnych. Chemioterapia, z lekami takimi jak cisplatyna, jest stosowana zarówno neoadjuwantowo, jak i adjuwantowo, a także w leczeniu paliatywnym. Terapie celowane (np. cetuksymab) i immunoterapia (niwolumab, pembrolizumab) są zarezerwowane dla zaawansowanych, opornych na standardowe leczenie przypadków, z celem spowolnienia progresji nowotworu i poprawy przeżycia.
badanie PET-CT, cetuksymab, chemioradioterapia, chemioterapia, cisplatyna, dysfagia, gastrostomia, immunoterapia, infekcja HPV, inhibitor PD-L1, komórki nowotworowe, krtań, laryngektomia, leczenie skojarzone, niwolumab, nowotwór gardła, opieka paliatywna, pembrolizumab, radioterapia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak krtani, rak płaskonabłonkowy głowy i szyi, resekcja endoskopowa, terapia celowana, układ odpornościowy, węzły chłonne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Diagnostyka i diagnoza
Rak nerkowokomórkowy (RCC) stanowi około 90% nowotworów nerki i jest jednym z 10 najczęstszych nowotworów w USA. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych, zwłaszcza trójfazowej tomografii komputerowej (CT) z kontrastem, gdzie wzrost gęstości o ≥15 HU w litej części guza wskazuje na żywotność nowotworu. Badania laboratoryjne, takie jak urynaliza (obecność krwi w moczu u ~40% pacjentów z naciekiem układu zbiorczego), morfologia krwi (anemia jako częsty objaw) oraz biochemia (podwyższona kreatynina) dostarczają informacji o funkcji nerek i stanie ogólnym pacjenta. Rezonans magnetyczny (MRI) jest pomocny w ocenie zajęcia naczyń żylnych i przerzutów do OUN, a ultrasonografia różnicuje guzy lite od torbieli. Biopsja igłowa lub chirurgiczna nie jest rutynowo wymagana, jeśli obrazowanie jest diagnostycznie jednoznaczne, jednak może być konieczna w niejasnych przypadkach.
anemia, angiomiolipoma, badanie biochemiczne krwi, badanie fizykalne, badanie genomowe, badanie histopatologiczne, badanie moczu, badanie PET-CT, biopsja chirurgiczna, biopsja igłowa rdzeniowa, ctDNA, cytologia moczu, jednostki Hounsfielda, klasyfikacja Bosniak, krwiomocz, morfologia krwi, onkocytoma, płynna biopsja, rak brodawkowaty, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, rak urotelialny, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, scyntygrafia kości, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wywiad zdrowotny, zespół von Hippel-Lindau, zróżnicowanie histologiczne, żyła główna dolna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak tarczycy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak brodawkowaty tarczycy (PTC), stanowiący około 80% przypadków raka tarczycy, charakteryzuje się bardzo dobrym rokowaniem, z 5-letnim przeżyciem netto na poziomie 97% i 10-letnim wskaźnikiem przeżycia sięgającym 80-95%. Mimo to, u 25-30% pacjentów obserwuje się przetrwałą chorobę strukturalną lub nawrót, a śmiertelność jest istotna zwłaszcza u pacjentów z przerzutami do węzłów chłonnych (11%) i przerzutami odległymi (57%). Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek (z punktami odcięcia 45 i 55 lat), płeć, wielkość guza, stopień zaawansowania TNM oraz obecność przerzutów do węzłów chłonnych, z LNR i stadium N jako istotnymi zmiennymi prognostycznymi. Systemy stratyfikacji ryzyka, takie jak ATA, oraz dynamiczne modele oceny odpowiedzi na leczenie (np. na podstawie poziomu tyreoglobuliny ≥63,1 ng/mL) poprawiają precyzję prognozowania i kierowanie terapią.
badanie PET-CT, całkowita tyreoidektomia, całkowite przeżycie, fluorodeoksyglukoza, klasyfikacja TNM, mutacja promotora TERT, naciekanie pozatarczycowe, przerzuty do węzłów chłonnych, przeżycie specyficzne dla raka, przeżycie wolne od choroby, przeżycie wolne od progresji, rak brodawkowaty tarczycy, rak tarczycy, stopień zróżnicowania guza, tyreoglobulina, uczenie maszynowe, wielkość guza, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Polimialgia reumatyczna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Polimialgia reumatyczna (PMR) to przewlekła choroba zapalna o zróżnicowanym przebiegu klinicznym i rokowaniu, które zależy od wielu czynników, takich jak płeć żeńska, podwyższony poziom OB, obecność zapalenia stawów obwodowych, zwiększona lepkość osocza oraz specyficzne allele HLA. Badania ultrasonograficzne, zwłaszcza obecność obustronnego zapalenia pochewki ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia (LHBT) oraz wysięków w kaletkach podbarkowej i poddeltoidowej, stanowią istotne narzędzia prognostyczne, pomagając przewidzieć utrzymanie lub zmianę diagnozy PMR. Początkowa dawka prednizonu 20 mg/dzień zmniejsza ryzyko wczesnych nawrotów, choć zwiększa ryzyko działań niepożądanych, natomiast dawka 15 mg wiąże się z dłuższym czasem terapii. Brak jednolitej definicji nawrotu utrudnia ocenę przebiegu choroby.
18F-FDG, allel HLA, badanie PET-CT, badanie ultrasonograficzne, biopsja tętnicy skroniowej, choroba zapalna przewlekła, czynnik prognostyczny, czynnik reumatoidalny, DMARD, glikokortykosteroid, lek modyfikujący przebieg choroby, nawrót choroby, odczyn Biernackiego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, parametry laboratoryjne, płeć żeńska, polimialgia reumatyczna, powikłanie mózgowe, prednizon, sedymentacja erytrocytów, sztywność tętnic, terapia steroidowa, utrata wzroku, zapalenie błony maziowej stawu, zapalenie stawów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Leczenie
Chłoniak Hodgkina charakteryzuje się wysoką wyleczalnością, sięgającą ponad 80% u pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą, a nawet około 90% w przypadku młodszych pacjentów i wczesnych stadiów. Standardowe leczenie opiera się na chemioterapii, głównie schematach ABVD (adriamycyna, bleomycyna, winblastyna, dakarbazyna) oraz BEACOPP (bleomycyna, etopozyd, adriamycyna, cyklofosfamid, winkrystyna, prokarbazyna, prednizon), często uzupełnianej radioterapią ograniczoną do obszarów zajętych chorobą (ISRT). W leczeniu zaawansowanych i opornych przypadków stosuje się terapie celowane, takie jak brentuksymab wedotin (konjugat przeciwciała anty-CD30 z MMAE), immunoterapię inhibitorami punktów kontrolnych PD-1 (niwolumab, pembrolizumab) oraz autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych. Wczesna ocena odpowiedzi na leczenie za pomocą PET-CT pozwala na dostosowanie intensywności terapii, umożliwiając deeskalację u pacjentów z dobrym rokowaniem i intensyfikację u chorych z niepełną odpowiedzią.
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie PET-CT, bendamustyna, bleomycyna, brentuksymab wedotin, bulky disease, chemioterapia, chemioterapia ratunkowa, chłoniak guzkowy z przewagą limfocytów, chłoniak Hodgkina, choroba Hodgkina, cyklofosfamid, dakarbazyna, doksorubicyna, etopozyd, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, klasyczny chłoniak Hodgkina, komórki macierzyste, komórki Reed-Sternberga, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, niedoczynność tarczycy, niwolumab, pembrolizumab, powikłania sercowo-naczyniowe, prednizon, prokarbazyna, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapia, rytuksymab, schemat ABVD, schemat BEACOPP, terapia CAR-T, terapie celowane, winblastyna, winkrystyna, zwłóknienie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Chłoniak Hodgkina cechuje się wysokim wskaźnikiem wyleczalności, sięgającym około 80%, z 5-letnim przeżyciem netto na poziomie 85-88% w populacjach kanadyjskiej i amerykańskiej, a u pacjentów poniżej 20 roku życia nawet 97%. Stadium choroby w momencie rozpoznania pozostaje kluczowym czynnikiem prognostycznym, z 5-letnim przeżyciem wynoszącym około 90% w stadium I i II, 80% w stadium III oraz ponad 70% w stadium IV. Międzynarodowy Wskaźnik Prognostyczny (IPS) uwzględnia siedem negatywnych czynników ryzyka, takich jak wiek ≥ 45 lat, stadium IV, hemoglobina < 105 g/L, albumina < 40 g/L, leukocytoza ≥ 15 000/mm³, limfopenia < 600/mm³ lub < 8% oraz płeć męska, co pozwala na lepszą stratifikację pacjentów z zaawansowanym chłoniakiem. U dzieci stosuje się system CHIPS, który bierze pod uwagę stadium IV, dużą adenopatię śródpiersia, albuminę ≤ 3,5 g/dL oraz gorączkę jako czynniki prognostyczne.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie PET-CT, białaczka wtórna, biomarker prognostyczny, chemioterapia pierwszego rzutu, chłoniak Hodgkina, choroba Hodgkina, choroba oporna, czynnik prognostyczny, fluorodeoksyglukoza, liczba białych krwinek, liczba limfocytów, makrofagi związane z guzem, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, mikrośrodowisko guza, nawrót choroby, nowotwór wtórny, objawy ogólne, poziom albuminy, poziom hemoglobiny, pozytonowa tomografia emisyjna, przeżycie wolne od progresji, remisja całkowita, schemat ABVD, schemat BEACOPP, stadium choroby, stratyfikacja ryzyka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak komórek hürthle – Diagnostyka i diagnoza
Rak komórek Hürthle, stanowiący 3-5% nowotworów tarczycy, charakteryzuje się agresywnym przebiegiem i trudnościami diagnostycznymi. Ostateczne rozpoznanie wymaga badania histopatologicznego po całkowitym usunięciu guza, gdyż biopsja cienkoigłowa (FNA) nie pozwala na odróżnienie łagodnego gruczolaka od złośliwego raka. Diagnostyka obejmuje ocenę ultrasonograficzną, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny oraz PET-CT z 18F-FDG, szczególnie przy niskiej jodochwytności. Wartości kliniczne sugerujące złośliwość to wiek >65 lat, stężenie tyreoglobuliny >1000 ng/ml, guz >4 cm, płeć męska, guz o nieregularnym brzegu i obecność zwapnień typu psammomatycznego. Testy molekularne, takie jak klasyfikatory ekspresji genów (Afirma, ThyroSeq) i Genomowy Klasyfikator Sekwencyjny (GSC), mają ograniczoną wartość z powodu wysokiego odsetka fałszywie dodatnich wyników (38-41%).
badanie histopatologiczne, badanie PET-CT, badanie śródoperacyjne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, funkcja tarczycy, klasyfikacja TNM, klasyfikator ekspresji genów, marker molekularny, mikroRNA, mitochondrialny DNA, naciekanie naczyń, nowotwór tarczycy, powiększenie węzłów chłonnych, poziom TSH, przerzut do węzłów chłonnych, rak komórek Hürthle, rak onkocytarny, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia tarczycy, utrata heterozygotyczności, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekła białaczka limfocytowa (CLL) to nowotwór hematologiczny charakteryzujący się klonalnym rozrostem dojrzałych limfocytów B, z limfocytozą ≥5 × 10^9/L utrzymującą się co najmniej 3 miesiące oraz charakterystycznym immunofenotypem (CD5+, CD19+, słaba ekspresja CD20, CD23+, FMC7-). Diagnostyka opiera się na morfologii krwi obwodowej z rozmazem, cytometrii przepływowej potwierdzającej klonalność oraz immunofenotyp, a biopsja szpiku kostnego i węzłów chłonnych jest zarezerwowana dla przypadków niejednoznacznych lub oceny zaawansowania. Badania genetyczne, takie jak FISH (detekcja del(17p), del(11q), del(13q), trisomia 12), mutacje IGHV, TP53, NOTCH1 i SF3B1 oraz analiza kariotypu, dostarczają istotnych informacji prognostycznych i wpływają na wybór terapii. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się chłoniaka limfocytarnego (SLL), który różni się lokalizacją zmian (głównie węzły chłonne) i limfocytozą <5 × 10^9/L.
badanie cytogenetyczne, badanie genetyczne, badanie PET-CT, beta-2 mikroglobulina, biopsja szpiku kostnego, biopsja węzła chłonnego, cytometria przepływowa, czas podwojenia limfocytów, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, hipogammaglobulinemia, immunofenotyp, klasyfikacja Binet, klasyfikacja Rai, limfocyt B, małopłytkowość, międzynarodowy indeks prognostyczny, morfologia krwi obwodowej, mutacja genów, naciek szpiku kostnego, niedokrwistość, niedokrwistość autoimmunologiczna, przewlekła białaczka limfocytowa, rozmaz krwi, szpik kostny, tomografia komputerowa, złożony kariotyp