wady wrodzone kończyn
Wady wrodzone kończyn to nieprawidłowości w budowie lub funkcji kończyn górnych lub dolnych, które występują podczas rozwoju płodowego. Mogą one obejmować różnorodne zaburzenia – od niewielkich anomalii (jak dodatkowe palce) po poważne deformacje (jak całkowity brak kończyny). Najczęstsze wady to polidaktylia (dodatkowe palce), syndaktylia (zrośnięte palce), ektrodaktylia (brak środkowych palców), amelia (brak całej kończyny), fokomelia (kończyny przypominające płetwy), czy hemimelia (częściowy brak kończyny).
Etiologia wad wrodzonych kończyn jest złożona i może obejmować czynniki genetyczne (mutacje genowe, aberracje chromosomowe), środowiskowe (ekspozycja na teratogeny, infekcje wewnątrzmaciczne, leki), a także kombinację tych czynników. Szczególnie krytyczny jest okres między 4. a 8. tygodniem ciąży, gdy rozwija się zawiązek kończyny. Znane teratogeny to talidomid, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe oraz alkohol.
Diagnostyka wad wrodzonych kończyn obejmuje badania prenatalne (USG, MRI płodu), badania genetyczne oraz szczegółową ocenę kliniczną po urodzeniu. Leczenie jest zawsze zindywidualizowane i zależy od typu oraz nasilenia wady. Może obejmować zabiegi chirurgiczne rekonstrukcyjne, ortopedyczne, stosowanie protez, ortez oraz kompleksową rehabilitację. Wczesna interwencja terapeutyczna ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji funkcji kończyny i jakości życia pacjenta.
Multidyscyplinarne podejście do leczenia wad wrodzonych kończyn wymaga współpracy specjalistów z dziedziny ortopedii dziecięcej, chirurgii plastycznej, genetyki klinicznej, fizjoterapii i psychologii. Postępy w dziedzinie druku 3D i inżynierii tkankowej otwierają nowe możliwości w zakresie tworzenia spersonalizowanych protez i implantów, znacząco poprawiając funkcjonalność i estetykę kończyn dotkniętych wadami wrodzonymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny wykazały brak potencjału genotoksycznego, co jest korzystne dla długotrwałego stosowania leku. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany wymagające uwagi: u szczurów odkładanie pigmentu w tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T₃), zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach reprodukcyjnych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość zgięcia nadgarstka/stawu skokowego u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnych terapeutycznych, a u szczurów obserwowano nieznaczne obniżenie płodności samców, zmniejszenie liczby ciąż rzekomych oraz wydłużenie diestrus, co wiązało się z podwyższonym stężeniem prolaktyny, jednak bez bezpośredniego przełożenia na ludzi ze względu na różnice gatunkowe.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, diestrus, embriotoksyczność, fumaran kwetiapiny, hemoglobina, hipertrofia pęcherzyków tarczowych, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, trójjodotyronina, wady wrodzone kończyn, zaćma, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne działania teratogenne i toksyczne u różnych gatunków zwierząt. U małp podawanie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę w okresie ciąży powodowało wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików dawki 3-20 mg/kg/dobę indukowały anomalie rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła minimalną dawkę letalną powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) obserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a u małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały śmiertelność oraz poważne zmiany hematologiczne i narządowe. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) podawane do roku powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie mutagenne, karcynogenność, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderka komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, poziom NOAEL, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg
Lenalidomid wykazuje wyraźne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u naczelnych, gdzie dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu oraz deformacje kończyn (zgięte, skrócone, oligodaktylia, polidaktylia). Dodatkowo obserwowano zmiany w narządach wewnętrznych, w tym odbarwienia i nieprawidłowości anatomiczne. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, stwierdzono brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Badania toksyczności ostrej wykazały stosunkowo niską toksyczność, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (75-300 mg/kg/dobę, do 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a u małp (1-6 mg/kg/dobę, do 1 roku) wystąpiły poważne objawy toksyczności, w tym śmiertelność, utrata masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofia układu chłonnego i szpiku kostnego.
agenezja płata płuca, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie teratogenne, ektopia nerki, karcynogenność, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, mutagenność, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada przepony, wady wrodzone kończyn, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne, potwierdzone badaniami na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg mc./dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. W badaniach toksyczności rozwojowej u królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg mc./dobę. Badania ostrej toksyczności wskazały na dawkę letalną doustną powyżej 2000 mg/kg mc. u gryzoni. Wielokrotne podawanie lenalidomidu szczurzym (75–300 mg/kg mc./dobę) prowadziło do odwracalnego zwiększenia mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, działanie mutagenne, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, oligodaktylia, parametry hematologiczne, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność rozwojowa, toksyczność układu krwiotwórczego, wady wrodzone kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 5 mg
Lenalidomid wykazuje wyraźny potencjał teratogenny, co potwierdzają badania rozwoju zarodkowo-płodowego na małpach (dawki 0,5–4 mg/kg/dobę) oraz królikach (3, 10, 20 mg/kg/dobę). U potomstwa obserwowano liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn (np. zgięte, skrócone, brak rotacji, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy czy wadliwie rozwinięta przepona. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp wielokrotne podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, z minimalnym wpływem na liczbę leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, co odpowiada dawce stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, hematopoeza, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wady wrodzone kończyn, zaburzenie czynności nerek, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Glenmark 5 mg
Lenalidomid wykazuje relatywnie niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną u gryzoni przekraczającą 2 000 mg/kg mc./dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach (dawki 75, 150, 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany w nerkach, w tym zwiększoną mineralizację miedniczek nerkowych, bardziej wyrażoną u samic, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp podawanie wysokich dawek (4 i 6 mg/kg mc./dobę) przez 20 tygodni powodowało poważne objawy toksyczności, takie jak utrata masy ciała, pancytopenia, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofia układu chłonnego i szpiku. Dawki niższe (1 i 2 mg/kg mc./dobę) przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku, atrofię grasicy i łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, przy czym dawka 1 mg/kg mc./dobę odpowiada ekspozycji stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, karcynogenność, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyty ludzkie, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, płytki krwi, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, wada przepony, wady wrodzone kończyn, wartość AUC, zapobieganie ciąży, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne u małp i królików, obejmujące wady wrodzone kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, atrezja odbytu) oraz zmiany narządów wewnętrznych, przy dawkach od 0,5 do 20 mg/kg mc./dobę. Toksyczność ostra jest niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg mc. u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. U małp wielokrotne podawanie lenalidomidu w dawkach 4-6 mg/kg mc./dobę powodowało poważne działania toksyczne, w tym hematologiczne (leukopenia, anemia, trombocytopenia), krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofie układu chłonnego i szpiku kostnego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderka komórkowe, mineralizacja miedniczki nerkowej, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przemieszczenie nerki, przepona wadliwie rozwinięta, rozwój zarodkowo-płodowy, schorzenie hematologiczne, toksyczność ostra i przewlekła, wady wrodzone kończyn, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne działanie teratogenne, potwierdzone w modelach małp i królików. U małp, dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, wadliwie rozwinięte, brak rotacji, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (przebarwienia, czerwone ogniska, masa tkankowa nad zastawką przedsionkowo-komorową, mały pęcherzyk żółciowy, wady przepony). U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów, co wskazuje na działanie teratogenne zależne od dawki. Ostra toksyczność lenalidomidu jest relatywnie niska, z dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotną wartość ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badania mutagenności, działanie teratogenne, ektopia nerki, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujący się wadami wrodzonymi kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), atrezją odbytu oraz nieprawidłowościami narządów wewnętrznych, takimi jak hipoplazja pęcherzyka żółciowego czy wady przepony. U królików, przy dawkach 10-20 mg/kg/dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z minimalną dawką letalną >2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg/dobę, 26 tygodni) odnotowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, hipoplazja pęcherzyka żółciowego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, niedokrwistość, oligodaktylia, pancytopenia, płat środkowy płuca, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność zarodkowo-płodowa, wady wrodzone kończyn - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5–4 mg/kg/dobę, manifestujące się licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie leku w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało wadami rozwojowymi, m.in. brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, z efektami zależnymi od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, przy czym NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (na podstawie AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie genotoksyczności, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwinki czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wady wrodzone kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa