zapalenie płuc alergiczne

Zapalenie płuc alergiczne, znane również jako alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych (AZPP) lub zewnątrzpochodne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, jest chorobą śródmiąższową płuc wywołaną odpowiedzią immunologiczną na wdychane antygeny organiczne lub nieorganiczne. Należy do grupy chorób z nadwrażliwości typu III i IV, w których dochodzi do rozwoju procesu zapalnego w obrębie pęcherzyków płucnych i drobnych oskrzeli.

Choroba może przebiegać w postaci ostrej, podostrej lub przewlekłej. Postać ostra rozwija się 4-6 godzin po intensywnej ekspozycji na alergen i objawia się gorączką, dreszczami, kaszlem, dusznością i uczuciem ucisku w klatce piersiowej. Postać podostra wynika z powtarzającej się ekspozycji na niskie stężenia alergenu, a przewlekła prowadzi do nieodwracalnego włóknienia płuc.

Diagnostyka zapalenia płuc alergicznego obejmuje wywiad dotyczący ekspozycji zawodowej i środowiskowej, testy serologiczne wykrywające swoiste przeciwciała precypitujące, badania czynnościowe płuc, badania obrazowe (RTG i HRCT klatki piersiowej) oraz niekiedy biopsję płuca. W badaniach laboratoryjnych często obserwuje się podwyższone poziomy immunoglobulin, szczególnie IgG.

Leczenie polega przede wszystkim na identyfikacji i eliminacji czynnika wywołującego. W przypadkach o cięższym przebiegu stosuje się glikokortykosteroidy systemowe. Rokowanie zależy od czasu trwania choroby przed rozpoznaniem, intensywności i czasu ekspozycji na antygen oraz odpowiedzi na leczenie. Wczesne rozpoznanie i eliminacja ekspozycji na antygen zazwyczaj prowadzi do całkowitego ustąpienia objawów.