dysnatremia

Dysnatremia to termin medyczny określający zaburzenia gospodarki sodowej w organizmie, obejmujący zarówno hiponatremię (zbyt niskie stężenie sodu we krwi – poniżej 135 mmol/l), jak i hipernatremię (zbyt wysokie stężenie sodu – powyżej 145 mmol/l). Jest to jedno z najczęstszych zaburzeń elektrolitowych spotykanych w praktyce klinicznej, szczególnie u pacjentów hospitalizowanych.

Hiponatremia może wystąpić w przypadku nadmiernej podaży płynów, niewydolności nerek, niewydolności serca, marskości wątroby, zespołu nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) czy stosowania niektórych leków (np. diuretyki tiazydowe, leki przeciwdepresyjne). Objawia się osłabieniem, nudnościami, dezorientacją, a w ciężkich przypadkach drgawkami i śpiączką.

Hipernatremia najczęściej wynika z odwodnienia (niedostateczna podaż wody), moczówki prostej, nadmiernej utraty płynów (np. biegunka, wymioty, nadmierne pocenie) lub nadmiernej podaży sodu. Manifestuje się pragnieniem, osłabieniem, drażliwością, a w zaawansowanych przypadkach splątaniem, drgawkami i śpiączką.

Diagnostyka dysnatremii obejmuje oznaczenie stężenia sodu w surowicy, ocenę osmolalności osocza i moczu, stężenia kreatyniny, mocznika oraz pomiar wolemii. Leczenie zależy od typu zaburzenia, jego nasilenia i przyczyny. W hiponatremii kluczowe jest powolne wyrównywanie niedoboru, aby uniknąć zespołu demielinizacji osmotycznej, natomiast w hipernatremii istotne jest stopniowe uzupełnianie deficytu wody.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl