immunodyfuzja podwójna
Immunodyfuzja podwójna, znana również jako metoda Ouchterlony, to technika immunologiczna stosowana do identyfikacji i analizy relacji antygenowo-przeciwciałowych. Metoda ta polega na dyfuzji antygenów i przeciwciał w żelu agarozowym, gdzie tworzą one linie precypitacji w miejscu spotkania reagentów.
W procedurze tej wykonuje się otwory w płytce żelowej, do których wprowadza się roztwory zawierające antygeny i przeciwciała. Reagenty dyfundują promieniście w żelu, a w miejscach, gdzie spotykają się komplementarne antygeny i przeciwciała, tworzą się widoczne linie precypitacji. Układ i kształt tych linii pozwala określić tożsamość antygenów, ich pokrewieństwo oraz liczbę systemów precypitacyjnych.
Metoda immunodyfuzji podwójnej jest szczególnie przydatna w diagnostyce chorób autoimmunologicznych, alergologii oraz mikrobiologii. Umożliwia ona wykrywanie specyficznych przeciwciał w surowicy pacjenta, identyfikację patogenów, a także analizę pokrewieństwa antygenowego między różnymi szczepami mikroorganizmów. Choć obecnie jest często zastępowana przez bardziej czułe i szybsze techniki, takie jak ELISA czy immunoblotting, pozostaje wartościowym narzędziem w laboratoriach immunologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Czynnik VIII – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ludzkiego czynnika VIII, stosowanego m.in. w preparatach Beriate (dostępnych w dawkach 250, 500, 1000 i 2000 j.m.), wykazały brak toksyczności ostrej nawet przy podaniu dawek wielokrotnie przekraczających zalecane dla ludzi (w przeliczeniu na kg masy ciała). Ze względu na immunogenność białka pochodzenia ludzkiego, standardowe badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie były wykonywane, co wynika z ryzyka indukcji przeciwciał przeciwko heterologicznemu białku u zwierząt. Ocena immunogenności ogrzewanego preparatu czynnika VIII, przeprowadzona metodami immunodyfuzji podwójnej (test Ouchterlony’ego) oraz testem biernej anafilaksji skórnej u świnek morskich, nie wykazała istotnych różnic w odpowiedzi immunologicznej w porównaniu do białka niepoddawanego obróbce termicznej.
bierna anafilaksja skórna, czynnik VIII krzepnięcia, dawka terapeutyczna, heterologiczne białko, immunodyfuzja podwójna, immunogenność, margines bezpieczeństwa, mutagenność, odpowiedź immunologiczna, osoczopochodny czynnik VIII, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, reakcja nadwrażliwości, test Ouchterlony’ego, toksyczność ostra, właściwość antygenowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Beriate 250 250 j.m.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Beriate, zawierającego ludzki czynnik VIII krzepnięcia, obejmowały ocenę toksyczności ogólnej oraz immunogenności, z uwzględnieniem specyfiki białka osoczopochodnego. Nie przeprowadzono standardowych badań toksyczności po podaniu wielokrotnym ze względu na powstawanie przeciwciał przeciwko heterologicznemu białku u zwierząt laboratoryjnych, co uniemożliwiało długoterminową ocenę. Podawanie dawek wielokrotnie przekraczających zalecane dawkowanie dla ludzi (w przeliczeniu na kg masy ciała) nie wywołało objawów toksyczności, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa w aspekcie toksyczności ostrej. Proces inaktywacji wirusów metodą ogrzewania nie wpływał negatywnie na właściwości immunogenne czynnika VIII, co potwierdzono testem Ouchterlony’ego oraz testem biernej anafilaksji skórnej u świnek morskich.
białko heterologiczne, czynnik VIII krzepnięcia, czynnik VIII osoczopochodny, immunodyfuzja podwójna, immunogenność, inaktywacja wirusów, kancerogenność, mutagenność, nadwrażliwość typu I, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, preparat osoczopochodny, przeciwciała, specyficzność gatunkowa, toksyczność ogólna, toksyczność ostra