zaburzenie gospodarki potasowej

Zaburzenie gospodarki potasowej (dyskaliemia) to stan kliniczny charakteryzujący się nieprawidłowym stężeniem potasu w surowicy krwi. Wyróżniamy hipokaliemię (stężenie potasu poniżej 3,5 mmol/l) oraz hiperkaliemię (stężenie potasu powyżej 5,5 mmol/l). Potas jest głównym kationem wewnątrzkomórkowym i odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu potencjału błonowego komórek, funkcjonowaniu układu nerwowego i mięśniowego.

Hipokaliemia może być spowodowana niedostateczną podażą potasu, zwiększonymi stratami przez przewód pokarmowy (wymioty, biegunka), nerki (leki moczopędne, hiperaldosteronizm) lub redystrybucją potasu do komórek. Objawy kliniczne obejmują osłabienie mięśniowe, zaburzenia rytmu serca, parestezje oraz zaburzenia czynności przewodu pokarmowego. W EKG obserwuje się obniżenie odcinka ST, spłaszczenie załamka T oraz pojawienie się fali U.

Hiperkaliemia najczęściej występuje w przebiegu niewydolności nerek, kwasicy metabolicznej, niewydolności nadnerczy oraz po stosowaniu niektórych leków (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, spironolakton). Manifestuje się osłabieniem mięśniowym, parestezjami oraz groźnymi zaburzeniami rytmu serca. Charakterystyczne zmiany w EKG to wysokie, spiczaste załamki T, wydłużenie odstępu PQ, poszerzenie zespołu QRS oraz zatrzymanie zatokowe.

Leczenie zaburzeń gospodarki potasowej zależy od ich nasilenia i objawów klinicznych. W przypadku hipokaliemii stosuje się suplementację potasu doustną lub dożylną. Hiperkaliemia wymaga ograniczenia podaży potasu, usunięcia przyczyny oraz w przypadkach ciężkich – zastosowania glukozy z insuliną, salbutamolu, wodorowęglanu sodu, żywic jonowymiennych, a w stanach zagrożenia życia – dializoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl