krwawienie mózgowo-naczyniowe

Krwawienie mózgowo-naczyniowe (krwotok śródmózgowy) to nagłe wynaczynienie krwi do tkanki mózgowej w wyniku pęknięcia naczynia krwionośnego. Jest jednym z najcięższych stanów nagłych w neurologii, stanowiącym około 10-15% wszystkich udarów mózgu, z wysoką śmiertelnością sięgającą 30-50% w pierwszym miesiącu.

Najczęstszymi przyczynami krwawienia mózgowo-naczyniowego są nadciśnienie tętnicze, angiopatia amyloidowa (szczególnie u osób starszych), malformacje naczyniowe, tętniaki, koagulopatie, leki przeciwzakrzepowe oraz używki. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i rozmiaru krwawienia, obejmując nagły ból głowy, wymioty, zaburzenia świadomości, deficyty neurologiczne ogniskowe i objawy wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego.

Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych – tomografii komputerowej (TK) bez kontrastu, która pozwala na natychmiastowe uwidocznienie ogniska krwotocznego, oraz angiografii TK, MR lub klasycznej angiografii naczyń mózgowych w celu identyfikacji potencjalnej przyczyny krwawienia. W niektórych przypadkach wykonuje się również badanie płynu mózgowo-rdzeniowego.

Leczenie krwawienia mózgowo-naczyniowego wymaga interdyscyplinarnego podejścia. Postępowanie obejmuje stabilizację stanu pacjenta, kontrolę ciśnienia tętniczego, odwrócenie działania leków przeciwkrzepliwych, zapobieganie wtórnym powikłaniom oraz w wybranych przypadkach interwencję neurochirurgiczną (ewakuacja krwiaka, drenaż komór, dekompresja). Rehabilitacja neurologiczna stanowi kluczowy element dalszego postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl