test aberracji chromosomalnej
Test aberracji chromosomalnej to metoda diagnostyczna stosowana w genetyce klinicznej do identyfikacji nieprawidłowości w strukturze i liczbie chromosomów. Badanie to umożliwia wykrywanie zmian chromosomalnych, takich jak delecje, duplikacje, translokacje czy inwersje, które mogą być przyczyną zaburzeń rozwojowych, chorób genetycznych czy niepłodności.
Testy aberracji chromosomalnych wykonuje się najczęściej na komórkach krwi obwodowej, szpiku kostnego, komórkach płynu owodniowego (amniocenteza) lub trofoblastu (biopsja kosmówki). W diagnostyce prenatalnej badania te są szczególnie istotne dla identyfikacji zespołów genetycznych, takich jak zespół Downa (trisomia 21), zespół Edwardsa (trisomia 18) czy zespół Patau (trisomia 13).
W praktyce klinicznej stosuje się różne techniki wykrywania aberracji chromosomalnych, w tym klasyczną analizę kariotypu (technika prążkowa), fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH), porównawczą hybrydyzację genomową do mikromacierzy (aCGH) oraz sekwencjonowanie nowej generacji (NGS). Wybór metody zależy od specyfiki klinicznej przypadku, rodzaju podejrzewanych nieprawidłowości oraz dostępności technologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin 80 mg/0,8 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały toksykologiczne analizy podostre i przewlekłe na szczurach, psach oraz małpach, z dawkami odpowiednio 15 mg/kg/dobę (13 tygodni, podskórnie) oraz 10 mg/kg/dobę (26 tygodni, podskórnie i dożylnie). W obu badaniach nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym, co wskazuje na niski profil toksyczności przy długotrwałym stosowaniu. Ocena mutagenności, przeprowadzona za pomocą testu Amesa, testu mutacji komórek chłoniaka myszy, testu aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich in vitro oraz testu aberracji chromosomalnej szpiku kostnego szczura in vivo, nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, limfocyt ludzki, mutacja punktowa, płodność, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał teratogenny, szpik kostny, test aberracji chromosomalnej, test Amesa, test in vitro, test in vivo, test postępującej mutacji, toksyczność płodowa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa płodu, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enoxaparin sodium LEK-AM 2 000 j.m. (20 mg)/0,2 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej wykazały korzystny profil toksykologiczny, potwierdzając brak działań niepożądanych wykraczających poza oczekiwane efekty przeciwzakrzepowe. W badaniach przewlekłych, obejmujących 13-tygodniowe podawanie podskórne w dawce 15 mg/kg/dobę u szczurów i psów oraz 26-tygodniowe podawanie podskórne i dożylne w dawce 10 mg/kg/dobę u szczurów i małp, nie zaobserwowano istotnych toksyczności. Testy mutagenności i klastogenności, zarówno in vitro (m.in. test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich), jak i in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura), potwierdziły brak potencjału mutagennego i klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, funkcja rozrodcza, lek przeciwzakrzepowy, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, szpik kostny, test aberracji chromosomalnej, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, zdolność rozrodcza