aktywność klastogenna
Aktywność klastogenna to zdolność substancji lub czynników do powodowania uszkodzeń strukturalnych chromosomów, co prowadzi do zmian w ich morfologii. Termin ten pochodzi od greckich słów „klastos” (złamany) i „genos” (pochodzenie). Czynniki klastogenne mogą powodować pęknięcia, delecje, translokacje i inne aberracje chromosomowe.
W praktyce medycznej ocena aktywności klastogennej jest istotnym elementem badań toksykologicznych i testów genotoksyczności. Substancje wykazujące taką aktywność mogą zwiększać ryzyko rozwoju nowotworów, powodować wady wrodzone lub zaburzenia reprodukcyjne. Do najczęściej stosowanych metod wykrywania efektów klastogennych należą test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy oraz FISH (fluorescencyjna hybrydyzacja in situ).
Wśród czynników o udokumentowanej aktywności klastogennej wymienia się promieniowanie jonizujące, niektóre chemioterapeutyki (np. bleomycyna, mitomycyna C), związki alkilujące, metale ciężkie oraz liczne związki chemiczne występujące w środowisku. Identyfikacja substancji o działaniu klastogennym ma kluczowe znaczenie w ocenie bezpieczeństwa leków, kosmetyków, dodatków do żywności oraz narażenia zawodowego i środowiskowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna sodowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Enoksaparyna sodowa wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach toksykologicznych na zwierzętach laboratoryjnych, obejmujących 13-tygodniowe badania na szczurach i psach (dawka 15 mg/kg/dobę, podskórnie) oraz 26-tygodniowe badania na szczurach i małpach (dawka 10 mg/kg/dobę, podskórnie i dożylnie). Poza oczekiwanym działaniem przeciwzakrzepowym, nie zaobserwowano istotnych działań niepożądanych. Enoksaparyna nie wykazuje potencjału mutagennego ani genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, aberracje chromosomalne limfocytów ludzkich) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura). Badania teratogenności i toksyczności rozrodczej na ciężarnych szczurach i królikach (dawki do 30 mg/kg/dobę, podskórnie) oraz na szczurach pod kątem płodności (dawki do 20 mg/kg/dobę) nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodu ani funkcje rozrodcze.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, komórki szpiku kostnego, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm działania farmakologiczny, monitorowanie kliniczne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enoxaparin sodium Ledraxen 4000 j.m.
Przeprowadzone badania przedkliniczne enoksaparyny sodowej wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu w dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujących szczury, psy i małpy, stosowanie dawki 10-15 mg/kg/dobę przez okres 13-26 tygodni drogą podskórną i dożylną nie wykazało działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Nie stwierdzono toksyczności narządowej ani systemowej, co potwierdza selektywność działania leku względem układu krzepnięcia. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy oraz testy aberracji chromosomalnej in vitro i in vivo, nie wykazała potencjału mutagennego ani klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, genotoksyczność, lek przeciwzakrzepowy, mutacja powrotna, organogeneza, potencjał mutagenny, szpik kostny, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność narządowa, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność systemowa, toksyczność wielokrotnego podania, układ krzepnięcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clefirem 14 mg
Dane przedkliniczne dotyczące teriflunomidu, substancji czynnej preparatu Clefirem, wskazują na toksyczność wielonarządową przy wielokrotnym podawaniu doustnym u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) oraz psów (do 12 miesięcy). Główne narządy docelowe to szpik kostny (zahamowanie hematopoezy), narządy limfatyczne (zaburzenia immunologiczne), jama ustna i przewód pokarmowy (zmiany zapalne), narządy rozrodcze (zaburzenia funkcji reprodukcyjnych) oraz trzustka (zmiany toksyczne). Zaobserwowano również utleniające działanie na erytrocyty, skutkujące niedokrwistością, trombocytopenią, leukopenią, limfopenią i zwiększoną podatnością na infekcje wtórne. Zwierzęta laboratoryjne wykazują większą wrażliwość na teriflunomid niż ludzie, a efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach równoważnych lub niższych od terapeutycznych stosowanych u ludzi.
4-trifluorometyloanilina, aktywność klastogenna, czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hematopoeza, immunoglobulina IgG, immunoglobulina IgM, leukopenia, limfocyt B, limfocyt T, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, płytka krwi, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomu, zakażenie wtórne - Leksykon substancji czynnych
Ketotyfen – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ketotifen wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących różne formy podania (tabletki, syrop, krople do oczu). W badaniach toksyczności ostrej LD50 po podaniu doustnym wynosiła powyżej 300 mg/kg masy ciała (w niektórych badaniach 161 mg/kg u szczurów), natomiast po podaniu dożylnym mieściła się w zakresie 5-20 mg/kg. Objawy przedawkowania, takie jak duszność, pobudzenie ruchowe, skurcze i senność, były przejściowe i ustępowały w ciągu kilku godzin bez efektów kumulacji. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym testy mutacji punktowych, aberracji chromosomowych oraz testy cytogenetyczne, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego ketotyfenu i jego metabolitów. Długoterminowe badania na szczurach (71 mg/kg/dobę przez 24 miesiące) i myszach (do 88 mg/kg przez 74 tygodnie) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, aktywność klastogenna, analiza cytogenetyczna, duszność, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie nowotworowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, LD50, mutacja punktowa, nadwrażliwość skórna, potencjał rakotwórczy, przedawkowanie leku, rozwój prenatalny, skurcz mięśni, spermatogeneza, szpik kostny, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres HCT 16 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu Candepres HCT, zawierającego kandesartan cyleksetyl i hydrochlorotiazyd, wykazały istotne zmiany w parametrach nerkowych i hematologicznych u zwierząt laboratoryjnych. Kandesartan w dużych dawkach powodował obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, co może wskazywać na ryzyko niedokrwistości przy długotrwałej terapii. W nerkach obserwowano zwyrodnienie komórek, poszerzenie kanalików oraz obecność wałeczków zasadochłonnych, a także podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co sugeruje nefrotoksyczność wtórną do działania hipotensyjnego. Dodanie hydrochlorotiazydu potęgowało te efekty, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dodatkowo, kandesartan indukował rozrost i przerost komórek aparatu przykłębkowego, co jest efektem farmakologicznym blokady receptorów angiotensyny II, choć kliniczne znaczenie tych zmian jest prawdopodobnie niewielkie.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetyl, mocznik i kreatynina, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, niedokrwistość, parametry hematologiczne, parametry nerkowe, przerost komórek, receptory angiotensyny II, ryzyko karcynogenne, toksyczność rozwojowa, wałeczki zasadochłonne, wskaźniki czerwonokrwinkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia układowe, zwyrodnienie komórek nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enoxaparin sodium LEK-AM 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały szeroki zakres testów toksyczności, mutagenności, teratogenności oraz wpływu na rozrodczość, przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej, przy dawkach do 15 mg/kg/dobę (podskórnie) przez 13 tygodni oraz do 10 mg/kg/dobę (podskórnie i dożylnie) przez 26 tygodni, nie zaobserwowano działań niepożądanych innych niż oczekiwany efekt przeciwzakrzepowy. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mutacji na komórkach chłoniaka myszy oraz testy aberracji chromosomalnej in vitro i in vivo, nie wykazały potencjału mutagennego ani klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie teratogenności, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, lek przeciwzakrzepowy, mutacja powrotna, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, Salmonella typhimurium, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, toksyczność płodowa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwości przeciwzakrzepowe, wpływ na rozrodczość, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Przedkliniczne badania enoksaparyny sodowej obejmowały ocenę toksyczności podostrej (13 tygodni, 15 mg/kg/dobę, podskórnie u szczurów i psów) oraz przewlekłej (26 tygodni, 10 mg/kg/dobę, podskórnie i dożylnie u szczurów i małp). W obu modelach nie zaobserwowano działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Potencjał mutagenny oceniono za pomocą testów in vitro (m.in. test Amesa, test mutacji w komórkach chłoniaka, test aberracji chromosomalnej w limfocytach ludzkich) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej w komórkach szpiku szczura), wszystkie dały wyniki negatywne, wskazując na brak aktywności mutagennej enoksaparyny.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie przedkliniczne, badanie przewlekłe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, podanie dożylne, podanie podskórne, postępująca mutacja, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rewersja mutacji, szpik kostny, test Amesa, test in vitro, test in vivo, toksyczność płodowa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml
Przedkliniczne badania enoksaparyny sodowej, substancji czynnej produktu Clexane, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym na szczurach i psach (15 mg/kg/dobę, podskórnie, 13 tygodni) oraz na szczurach i małpach (10 mg/kg/dobę, podskórnie i dożylnie, 26 tygodni) nie zaobserwowano istotnych działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Kompleksowa ocena mutagenności i genotoksyczności, obejmująca test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich in vitro oraz badania in vivo na komórkach szpiku kostnego szczura, nie wykazała potencjału mutagennego ani klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, badanie in vitro, badanie in vivo, Clexane, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 8 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne kandesartanu cyleksetylu wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności przy dawkach klinicznie istotnych, jednak duże dawki indukowały zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co może wynikać z obniżenia ciśnienia tętniczego i zmienionego przepływu nerkowego. Zaobserwowano także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, uznany za efekt farmakologiczny bez klinicznego znaczenia w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazywał toksyczność płodową w zaawansowanej ciąży, jednak nie wykazał działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę (10 mg/dobę) powodowała zaburzenia rozrodu, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Nie stwierdzono wpływu amlodypiny na płodność przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²).
aktywność klastogenna, aparat przykłębuszkowy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórka Sertoliego, kreatynina w osoczu, naciek bazofilów, obniżanie ciśnienia tętniczego, opóźnienie porodu, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał genotoksyczny, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Przedkliniczne badania toksyczności enoksaparyny sodowej przeprowadzone na szczurach, psach, małpach oraz królikach wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji przy długotrwałym stosowaniu. W badaniach podprzewlekłych (13 tygodni, dawka 15 mg/kg/dobę, podskórnie) oraz przewlekłych (26 tygodni, dawka 10 mg/kg/dobę, podskórnie i dożylnie) nie zaobserwowano działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Ocena teratogenności i toksyczności na płód w okresie ciąży (dawki do 30 mg/kg/dobę, podskórnie) u szczurów i królików nie wykazała żadnych negatywnych skutków, podobnie jak badania wpływu na płodność u szczurów (dawki do 20 mg/kg/dobę, podskórnie), które potwierdziły brak wpływu na zdolności rozrodcze.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, lek przeciwzakrzepowy, mutacja komórek chłoniaka, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność płodowa, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej Candepres, wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i narządowej w dawkach terapeutycznych. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano jednak toksyczne efekty przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny, obejmujące zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, tworzenie wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny. Zmiany te są prawdopodobnie konsekwencją działania hipotensyjnego leku i obejmują także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębkowego, co jednak nie ma klinicznego znaczenia przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania wykazały toksyczność płodową w późnym okresie ciąży, co uzasadnia przeciwwskazania do stosowania Candepres w ciąży.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, działanie rakotwórcze, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, mocznik i kreatynina, morfologia krwi, nieprawidłowy rozwój nerek, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, rozwój prenatalny i postnatalny, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność płodowa, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych dotyczących skojarzenia kandesartanu, amlodypiny oraz hydrochlorotiazydu (HCT) nie przeprowadzono dedykowanych testów toksyczności, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i kombinacji kandesartanu z HCT nie wykazały nowych efektów toksycznych. Kandesartan w dużych dawkach wpływał na parametry erytrocytów (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików, wzrost mocznika i kreatyniny) oraz powodował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym. Wykazano fetotoksyczność kandesartanu w późnej ciąży, brak mutagenności i rakotwórczości. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków, natomiast w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wpływała na płodność, choć obserwowano obniżenie hormonów gonadotropowych i testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia u szczurów. Nie wykazano działania rakotwórczego ani genotoksycznego amlodypiny.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębuszkowy, działanie genotoksyczne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanalik nerkowy, karcynogenność, komórka Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, obniżenie ciśnienia krwi, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, przeżywalność noworodków, rozrost komórek, spermatyda, testosteron, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, zapalenie śródmiąższowe - Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały wieloaspektową ocenę toksyczności przewlekłej, mutagenności, teratogenności oraz wpływu na płodność i rozrodczość. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach podawano dawkę 15 mg/kg/dobę s.c. przez 13 tygodni, a na szczurach i małpach dawkę 10 mg/kg/dobę s.c. i i.v. przez 26 tygodni, nie obserwując działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenności in vitro (test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy) oraz badania klastogenności (aberracje chromosomalne limfocytów ludzkich in vitro i komórek szpiku kostnego szczura in vivo) nie wykazały aktywności mutagennej ani genotoksyczności enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie mutagenności, badanie teratogenności, badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, genotoksyczność, limfocyt ludzki, płodność, potencjał mutagenny, substancja lecznicza, szpik kostny, test Amesa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Przedkliniczne badania enoksaparyny sodowej obejmowały ocenę toksyczności po wielokrotnym podaniu, mutagenności oraz wpływu na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach 13-tygodniowych na szczurach i psach podawano lek podskórnie w dawce 15 mg/kg/dobę, natomiast w badaniach 26-tygodniowych na szczurach i małpach stosowano dawkę 10 mg/kg/dobę drogą podskórną i dożylną. We wszystkich przypadkach nie zaobserwowano działań niepożądanych wykraczających poza oczekiwany efekt przeciwzakrzepowy, ani toksyczności narządowej. Testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym test Amesa oraz badania aberracji chromosomalnej, nie wykazały aktywności mutagennej ani klastogennej, co wskazuje na niski potencjał genotoksyczny enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, droga dożylna, droga podskórna, działanie genotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, lek przeciwzakrzepowy, płodność, potencjał mutagenny, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, toksyczność po wielokrotnym podaniu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej został oceniony w licznych badaniach toksyczności ostrej, podprzewlekłej i przewlekłej na szczurach, psach, małpach oraz królikach, z zastosowaniem dawek do 30 mg/kg/dobę podawanych podskórnie i dożylnie. Badania 13- i 26-tygodniowej toksyczności nie wykazały działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy oraz testy aberracji chromosomalnej in vitro i in vivo, potwierdziły brak mutagenności i klastogenności enoksaparyny. Ocena teratogenności i toksyczności płodowej na ciężarnych szczurach i królikach, przy dawkach do 30 mg/kg/dobę, nie wykazała zaburzeń rozwojowych ani toksyczności wobec płodu.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie teratogenności, badanie toksyczności, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, organogeneza, potencjał genotoksyczny, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test genotoksyczności, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność płodowa, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cutivate 0,05 mg/g
Przeprowadzone badania przedkliniczne flutykazonu propionianu, składnika aktywnego maści Cutivate 0,05 mg/g, potwierdziły jego profil bezpieczeństwa zgodny z innymi silnie działającymi glikokortykosteroidami. Ocena farmakologiczna nie wykazała nieprzewidzianych działań niepożądanych, a toksyczność po podaniu wielokrotnym mieściła się w oczekiwanym zakresie, bez specyficznych zagrożeń dla pacjentów. Badania genotoksyczności nie wykazały aktywności mutagennej ani klastogennej, a testy karcinogenności nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania flutykazonu w kontekście długoterminowym.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, karcinogenność, kortykosteroid, maść Cutivate, potencjał genotoksyczny, potencjał reprodukcyjny, profil farmakologiczny, rozszczep podniebienia, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej zawartej w preparacie Clexane Forte obejmowały szeroki zakres testów toksykologicznych, mutagennych oraz oceny wpływu na reprodukcję. W badaniach subchronicznych (13-tygodniowych) na szczurach i psach stosowano dawkę 15 mg/kg/dobę podskórnie, natomiast w badaniach przewlekłych (26-tygodniowych) na szczurach i małpach dawkę 10 mg/kg/dobę podawano podskórnie i dożylnie. We wszystkich przypadkach nie zaobserwowano działań niepożądanych poza przewidywanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności in vitro (m.in. test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura) wykazały brak aktywności mutagennej enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie płodności, badanie teratogenności, chłoniak, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, limfocyt ludzki, mutacja powrotna, szpik kostny, test Amesa, test genotoksyczności, test in vitro, test in vivo, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Crusia 60 mg/0,6 ml (6000 j.m.)
Przedkliniczne badania toksyczności enoksaparyny sodowej, substancji czynnej leku Crusia, obejmowały 13-tygodniowe testy na szczurach i psach przy dawce 15 mg/kg/dobę oraz 26-tygodniowe badania na szczurach i małpach przy dawce 10 mg/kg/dobę, podawane podskórnie i dożylnie. We wszystkich badaniach nie zaobserwowano działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenności, w tym test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka u myszy oraz testy aberracji chromosomalnej in vitro i in vivo, nie wykazały potencjału genotoksycznego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enoksaparyna sodowa, mutacja komórek chłoniaka, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, test in vitro, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zdolności rozrodcze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enoxaparin sodium LEK-AM 6 000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały toksyczność przewlekłą, mutagenność, klastogenność oraz wpływ na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach, podawano lek podskórnie i dożylnie w dawkach do 15 mg/kg/dobę przez okres do 26 tygodni, nie obserwując działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenne in vitro (w tym test Amesa i test mutacji komórek chłoniaka myszy) oraz klastogenne in vitro i in vivo (test aberracji chromosomalnych limfocytów ludzkich i komórek szpiku kostnego szczura) nie wykazały potencjału genotoksycznego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie toksyczności, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, lek przeciwzakrzepowy, limfocyty ludzkie, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, szpik kostny, test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność podskórna, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin 60 mg/0,6 ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej, substancji czynnej Neoparinu, obejmowała badania toksyczności podostrej i przewlekłej na szczurach, psach oraz małpach, z dawkami odpowiednio 15 mg/kg/dobę (13 tygodni, podskórnie) oraz 10 mg/kg/dobę (26 tygodni, podskórnie i dożylnie). W obu badaniach nie zaobserwowano działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenności (m.in. test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka u myszy) oraz klastogenności (badania aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich in vitro i szpiku kostnego szczura in vivo) nie wykazały aktywności genotoksycznej enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enoksaparyna sodowa, mutacja komórek chłoniaka, potencjał genotoksyczny, potencjał klastogenny, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego zawierającego kandesartan cileksetyl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd nie wykazały nowych profili toksyczności dla kombinacji składników w porównaniu do ich indywidualnego działania. Niemniej jednak, dodatek hydrochlorotiazydu nasila nefrotoksyczne działanie kandesartanu, co jest istotne klinicznie. Kandesartan w dawkach klinicznych nie powodował ogólnoustrojowych zaburzeń, jednak w wysokich dawkach u zwierząt obserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek i podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny. Fetotoksyczność kandesartanu w późnej ciąży została potwierdzona, co jest kluczowe dla stosowania leku u kobiet ciężarnych. Badania mutagenności i rakotwórczości kandesartanu nie wykazały działania genotoksycznego ani kancerogennego.
aktywność klastogenna, amlodypina, działanie genotoksyczne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, hydrochlorotiazyd, kandesartan, komórki Sertoliego, naciek bazofilów, obniżenie ciśnienia krwi, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 8 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Candezek Combi, zawierającego kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności w dawkach istotnych klinicznie. Kandesartan w dużych dawkach wpływał głównie na układ krwiotwórczy (obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu) oraz nerki, powodując śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany nerkowe są prawdopodobnie wtórne do działania hipotensyjnego leku, a nie bezpośrednią toksycznością. Kandesartan wywoływał także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, uznany za efekt farmakologiczny bez znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Wykazano szkodliwe działanie na płód w zaawansowanej ciąży, natomiast badania mutagenności i karcynogenności nie potwierdziły aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej.
aktywność klastogenna, amlodypina, aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, karcynogenność, komórki Sertoliego, mutageneza, naciek bazofilów, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 8 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Caramlo, zawierającego kandesartan cyleksetylu i amlodypinę, wskazują na brak istotnej toksyczności w dawkach klinicznych. Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała zaburzenia porodu, takie jak opóźnienie terminu porodu, wydłużony czas trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach płodności u szczurów stosowano dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w mg/m²) bez wpływu na płodność, choć w innym badaniu zaobserwowano zmniejszenie stężenia gonadotropin, testosteronu oraz obniżoną jakość nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny (0,5-2,5 mg/kg/dobę) nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, erytrocyty, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kandesartan cyleksetylu, komórki Sertoliego, krwinki czerwone, opóźnienie porodu, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, testosteron, toksyczność rozrodcza, zaburzenia porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin 40 mg/0,4 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej (Neoparin) obejmowały długoterminowe testy toksyczności na szczurach, psach i małpach, z dawkami do 15 mg/kg/dobę podawanymi podskórnie i dożylnie przez okresy 13 i 26 tygodni. Nie zaobserwowano działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Ocena mutagenności przeprowadzona w testach in vitro (m.in. test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej w komórkach szpiku szczura) nie wykazała aktywności mutagennej ani klastogennej. Badania teratogenności na ciężarnych szczurach i królikach, z dawkami do 30 mg/kg/dobę, nie potwierdziły działania teratogennego ani toksycznego na płód.
aberracja chromosomalna, aktywność anty-Xa, aktywność klastogenna, badanie mutagenności, badanie teratogenności, błona śluzowa jelit, depolimeryzacja zasadowa, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, limfocyt ludzki, mutacja genowa, potencjał mutagenny, szpik kostny, test Amesa, toksyczność płodowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketotifen WZF 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ketotifenu (wodorofumaranu) wykazały, że LD50 po podaniu doustnym u myszy, szczurów i królików przekracza 300 mg/kg masy ciała, natomiast po podaniu dożylnym wynosi od 5 do 20 mg/kg. W badaniach na szczurach LD50 doustne ustalono na 161 mg/kg. Objawy toksyczności obejmowały duszność, pobudzenie ruchowe, skurcze oraz senność, pojawiające się nagle i ustępujące w ciągu kilku godzin bez efektów kumulacji. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym testy mutacji punktowych, aberracji chromosomowych, uszkodzenia DNA oraz analizy cytogenetyczne, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego ketotifenu i jego metabolitów. Badania karcynogenności na szczurach (71 mg/kg/dobę przez 24 miesiące) i myszach (do 88 mg/kg przez 74 tygodnie) potwierdziły brak potencjału rakotwórczego nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne.
aberracja chromosomowa, aktywność klastogenna, analiza cytogenetyczna, duszność, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, działanie uczulające, LD50, mutacja punktowa, nadwrażliwość skórna, płodność samca, pobudzenie ruchowe, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, przedawkowanie leku, senność, skurcz, spermatogeneza, szpik kostny, test mikrojąderkowy, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, uszkodzenie DNA, wodorofumaran - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin 20 mg/0,2 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne enoksaparyny sodowej, przeprowadzone na szczurach, psach i małpach, wykazały dobry profil bezpieczeństwa przy podawaniu podskórnym i dożylnym w dawkach do 15 mg/kg na dobę przez okresy do 26 tygodni. Nie zaobserwowano działań niepożądanych innych niż spodziewane efekty przeciwzakrzepowe. Badania genotoksyczności, obejmujące test Amesa, test mutacji genowych w komórkach chłoniaka myszy oraz testy aberracji chromosomalnych in vitro i in vivo, nie wykazały aktywności mutagennej ani klastogennej enoksaparyny sodowej, potwierdzając brak potencjału do uszkodzeń materiału genetycznego.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie genotoksyczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, płodność, potencjał teratogenny, szpik kostny, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność długoterminowa, właściwości przeciwzakrzepowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo, obejmującym toksyczność, mutagenność, teratogenność oraz wpływ na płodność i zdolności rozrodcze. Badania toksyczności podostrej i przewlekłej na szczurach, psach i małpach wykazały brak działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym przy dawkach 10-15 mg/kg mc./dobę (13-26 tygodni). Nie stwierdzono zmian patologicznych w narządach ani istotnych odchyleń w parametrach biochemicznych i hematologicznych, co potwierdza dobrą tolerancję enoksaparyny nawet przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Testy genetyczne in vitro i in vivo (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomalnej) jednoznacznie wykluczyły potencjał mutagenny i genotoksyczny substancji.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie płodności, badanie teratogenności, działanie klastogenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, limfocyty ludzkie, parametry biochemiczne i hematologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, szpik kostny, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność podskórna, właściwości przeciwzakrzepowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – IBU-SPA 400 mg + 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego IBU-SPA, zawierającego 400 mg ibuprofenu i 100 mg kofeiny, wykazały, że toksyczność subchroniczna i przewlekła ibuprofenu manifestuje się głównie zmianami i owrzodzeniami przewodu pokarmowego, zgodnie z mechanizmem działania NLPZ. Nie stwierdzono działania mutagennego ani kancerogennego ibuprofenu w badaniach in vitro i in vivo. Wpływ na reprodukcję i rozwój u zwierząt laboratoryjnych ujawnił toksyczność przy wysokich dawkach (600 mg/kg/dobę) oraz zwiększoną częstość zmian kośćca i budowy zewnętrznej przy dawkach ≥255 mg/kg/dobę. Ibuprofen przenika przez łożysko i może stanowić zagrożenie dla środowiska wodnego, zwłaszcza ryb. Kofeina nie wykazała mutagenności in vitro, choć zaobserwowano aktywność klastogenną i/lub aneugenną, a dowody na kancerogenność są niewystarczające. Wysokie dawki kofeiny toksyczne dla matki hamowały rozwój kośćca i powodowały wady rozwojowe u zwierząt, jednak brak jest dowodów na teratogenność u ludzi.
aktywność klastogenna, badanie bezpieczeństwa, ciśnienie tętnicze, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja lekowa, elektrokardiografia, ibuprofen z kofeiną, interakcja farmakodynamiczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, śmiertelność poimplantacyjna, toksyczność matczyna, toksyczność przewodu pokarmowego, wpływ na reprodukcję, wpływ na układ krążenia, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enoxaparin sodium LEK-AM 2 000 j.m. (20 mg)/0,2 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej wykazały korzystny profil toksykologiczny, potwierdzając brak działań niepożądanych wykraczających poza oczekiwane efekty przeciwzakrzepowe. W badaniach przewlekłych, obejmujących 13-tygodniowe podawanie podskórne w dawce 15 mg/kg/dobę u szczurów i psów oraz 26-tygodniowe podawanie podskórne i dożylne w dawce 10 mg/kg/dobę u szczurów i małp, nie zaobserwowano istotnych toksyczności. Testy mutagenności i klastogenności, zarówno in vitro (m.in. test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich), jak i in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura), potwierdziły brak potencjału mutagennego i klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, funkcja rozrodcza, lek przeciwzakrzepowy, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, szpik kostny, test aberracji chromosomalnej, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Crusia 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej, substancji czynnej leku Crusia, obejmowały szeroki zakres testów toksykologicznych, mutagennych oraz oceny wpływu na rozrodczość na modelach zwierzęcych. W badaniach toksyczności podostrej (13 tygodni) i przewlekłej (26 tygodni) podawano dawki odpowiednio 15 mg/kg/dobę (szczury, psy) oraz 10 mg/kg/dobę (szczury, małpy) drogą podskórną i dożylną, nie obserwując działań niepożądanych poza spodziewanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenności in vitro (Test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich) oraz klastogenności in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura) nie wykazały aktywności genotoksycznej enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie toksykologiczne, dawkowanie leku, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, potencjał genotoksyczny, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność ogólna, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały kompleksową ocenę toksyczności, mutagenności oraz wpływu na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach toksyczności podostatej na szczurach i psach stosowano dawkę 15 mg/kg/dobę podskórnie przez 13 tygodni, natomiast w badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i małpach dawkę 10 mg/kg/dobę podawano podskórnie i dożylnie przez 26 tygodni. We wszystkich tych badaniach nie zaobserwowano działań niepożądanych poza spodziewanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenności in vitro (m.in. test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura) wykazały brak aktywności mutagennej i klastogennej, co wskazuje na brak potencjału genotoksycznego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie płodności, badanie teratogenności, badanie toksyczności, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, lek przeciwzakrzepowy, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losmina 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Przedkliniczne badania enoksaparyny sodowej, substancji czynnej leku Losmina, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu przewlekłym. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach, podawanej podskórnie i dożylnie w dawkach do 15 mg/kg/dobę przez okres do 26 tygodni, nie zaobserwowano działań niepożądanych innych niż spodziewane efekty przeciwzakrzepowe. Testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym test Amesa oraz badania aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich i komórek szpiku kostnego szczura, nie wykazały aktywności mutagennej ani klastogennej, co potwierdza brak genotoksyczności substancji.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, mutacja komórek chłoniaka, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres HCT 12,5 mg + 8 mg
W badaniach przedklinicznych produktu leczniczego Candepres HCT, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, nie stwierdzono nowych działań toksycznych wynikających z kombinacji substancji aktywnych w porównaniu do efektów poszczególnych składników. Kandesartan w dużych dawkach u myszy, szczurów, psów i małp powodował zmiany hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie hemoglobiny i hematokrytu) oraz nefrotoksyczność objawiającą się zwyrodnieniem i poszerzeniem kanalików nerkowych, obecnością wałeczków zasadochłonnych oraz podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny w osoczu. Mechanizm nefrotoksyczności jest prawdopodobnie wtórny do działania hipotensyjnego i zmian przepływu krwi przez nerki, a dodatek hydrochlorotiazydu nasila te efekty. Dodatkowo obserwowano rozrost/przerost komórek aparatu przykłębkowego, uznawany za efekt farmakologiczny o niewielkim znaczeniu klinicznym.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębkowy, dysfunkcja nerek, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie toksyczne na płód, funkcja nerek, genotoksyczność, kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, kreatynina w osoczu, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, parametr nerkowy, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał genotoksyczny, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, wałeczek zasadochłonny, wartość hematokrytu, zaburzenie czynności nerek, zmniejszenie liczby erytrocytów, zwyrodnienie kanalików nerkowych