pobudzenie ruchowe
Pobudzenie ruchowe to stan wzmożonej aktywności motorycznej, charakteryzujący się nasileniem, przyspieszeniem i często chaotycznością ruchów. W praktyce klinicznej jest to istotny objaw obserwowany w wielu jednostkach chorobowych, zarówno o podłożu psychiatrycznym, jak i neurologicznym.
W psychiatrii pobudzenie ruchowe może towarzyszyć stanom maniakalnym w chorobie afektywnej dwubiegunowej, ostrym psychozom, zespołom abstynencyjnym, stanom lękowym czy delirium. W neurologii natomiast może być objawem uszkodzeń układu pozapiramidowego, niektórych zatruć, encefalopatii czy padaczki. Pobudzenie ruchowe obserwuje się również w zespole niespokojnych nóg czy akatyzji polekowej.
Diagnostyka różnicowa pobudzenia ruchowego obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz badania dodatkowe (obrazowe, laboratoryjne). Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię (leki przeciwpsychotyczne, benzodiazepiny, leki stabilizujące nastrój), psychoterapię oraz leczenie choroby podstawowej.
Pobudzenie ruchowe stanowi często wyzwanie terapeutyczne, szczególnie w warunkach szpitalnych, gdzie może zagrażać bezpieczeństwu pacjenta i personelu. Wymaga szybkiej i właściwej interwencji, z uwzględnieniem zarówno farmakologicznych, jak i niefarmakologicznych metod postępowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sirdalud 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tyzanidyny, substancji czynnej leku Sirdalud, wykazały niewielką toksyczność ostrą, z objawami przedawkowania związanymi głównie z działaniem farmakologicznym na ośrodkowy układ nerwowy (CNS). W 13-tygodniowych badaniach na szczurach stosowano dawki 1,7, 8 oraz 40 mg/kg mc./dobę, przy czym przy najwyższej dawce obserwowano pobudzenie ruchowe, agresję, drżenia i drgawki. Badania na psach (13- i 52-tygodniowe) z dawkami od 0,15 do 3 mg/kg mc./dobę wykazały zmiany w elektrokardiogramie oraz wpływ na CNS przy dawkach ≥1 mg/kg mc./dobę, a także przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), sugerujące potencjalną hepatotoksyczność, mimo braku zmian histopatologicznych. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, a badania rakotwórczości na szczurach (do 9 mg/kg mc./dobę) i myszach (do 16 mg/kg mc./dobę) nie potwierdziły działania rakotwórczego tyzanidyny.
aminotransferaza alaninowa, badanie cytogenetyczne, drgawka, drżenie, działanie farmakologiczne, elektrokardiogram, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, Sirdalud, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, tyzanidyna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Chlorprothixen Hasco 15 mg
Chlorprothixen Hasco to neuroleptyk zawierający chloroprotyksenu chlorowodorek, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 15 mg i 50 mg. Lek jest wskazany w leczeniu psychoz endogennych i organicznych, takich jak schizofrenia, zaburzenia schizoafektywne oraz psychozy organiczne z towarzyszącym pobudzeniem ruchowym i agresją. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w terapii objawowej niepokoju i bezsenności w zaburzeniach nerwicowych i psychosomatycznych, gdzie wykazuje działanie uspokajające i anksjolityczne. Chlorprothixen Hasco jest także skuteczny w leczeniu psychoz alkoholowych, w tym majaczenia alkoholowego, dzięki właściwościom przeciwpsychotycznym, stabilizującym nastrój i uspokajającym, co pozwala na kontrolę objawów psychotycznych i pobudzenia psychoruchowego.
bezsenność, chloroprotyksenu chlorowodorek, delirium tremens, działanie anksjolityczne, działanie przeciwpsychotyczne, działanie przeciwwymiotne, lek neuroleptyczny, majaczenie alkoholowe, nietolerancja pokarmowa, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, premedykacja przedoperacyjna, psychoza alkoholowa, psychoza endogenna, psychoza organiczna, receptor dopaminergiczny, schizofrenia, wymioty pooperacyjne, zaburzenie nerwicowe, zaburzenie psychosomatyczne, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Naproxen Aflofarm 200 mg
Podczas ordynacji naproksenu (Naproxen Aflofarm 200 mg) lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Chociaż lek zasadniczo nie wpływa lub ma niewielki wpływ na te funkcje, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak senność, zawroty głowy, bezsenność czy stany depresyjne, które mogą znacząco obniżyć zdolności psychomotoryczne. Dodatkowo, mogą pojawić się bóle głowy, zaburzenia poznawcze, zaburzenia widzenia (np. zmętnienie rogówki, zapalenie nerwu wzrokowego) oraz zaburzenia słuchu i szumy uszne, które stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów. W rzadkich przypadkach odnotowano poważniejsze powikłania neurologiczne, takie jak drgawki czy aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, całkowicie wykluczające możliwość bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bezsenność, ból głowy, choroba neurologiczna, depresja, drgawki, działania niepożądane, naproksen, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, przedawkowanie naproksenu, pustka w głowie, senność, szumy uszne, zaburzenia poznawcze, zaburzenia słuchu, zaburzenia widzenia, zapalenie nerwu wzrokowego, zawroty głowy, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedawkowanie – Naproxen Aflofarm 200 mg
Przedawkowanie naproksenu stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia, manifestujące się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, pobudzenie ruchowe, drgawki), układu pokarmowego (nudności, wymioty, zgaga) oraz oddechowego (bezdech). Wczesne rozpoznanie symptomów, takich jak senność, nudności, wymioty, zawroty głowy czy bezdech, jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego postępowania. Objawy te mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych oraz zagrożenia życia w przypadku bezdechu i drgawek. Monitorowanie funkcji życiowych pacjenta jest niezbędne, zwłaszcza u osób z grup ryzyka, takich jak pacjenci w podeszłym wieku oraz osoby z chorobami nerek, wątroby, układu sercowo-naczyniowego i przewodu pokarmowego.
bezdech, białka osocza, choroba nerek, choroba przewodu pokarmowego, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wątroby, drgawki, hemodializa, leczenie przeciwdrgawkowe, naproksen, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, pobudzenie ruchowe, senność, układ oddechowy, układ pokarmowy, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy, zgaga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amantix 200 mg/500 ml
Amantix (siarczan amantadyny) w dawce 200 mg/500 ml podawany dożylnie wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Do często obserwowanych należą zawroty głowy, zaburzenia snu, pobudzenie psychoruchowe, egzogenne psychozy paranoidalne oraz zatrzymanie moczu u pacjentów z rozrostem gruczołu krokowego. Rzadziej występują nudności, suchość w jamie ustnej, sinica marmurkowata (livedo reticularis) oraz niedociśnienie ortostatyczne, które zwiększa ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych. Bardzo rzadkie, ale poważne działania obejmują napady padaczkowe, mioklonie, neuropatie obwodowe, zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz komorowy, torsade de pointes, migotanie komór, wydłużenie QT), reakcje anafilaktyczne po podaniu dożylnym oraz uszkodzenia rogówki i tymczasową utratę wzroku. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z innymi lekami przeciwparkinsonowskimi i memantyną, które mogą nasilać działania niepożądane psychiczne i neurologiczne.
bromokryptyna, częstoskurcz komorowy, działanie dopaminergiczne, hiperseksualność, lek przeciwparkinsonowski, leukopenia, lewodopa, libido, livedo reticularis, memantyna, migotanie komór, mioklonia, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, niedociśnienie ortostatyczne, nudność, obrzęk nabłonka rogówki, omam wzrokowy, patologiczny hazard, pobudzenie ruchowe, psychoza paranoidalna, reakcja anafilaktyczna, rozrost gruczołu krokowego, siarczan amantadyny, sinica marmurkowata, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie rogówki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zapalenie rogówki, zatrzymanie moczu - Leksykon substancji czynnych
Klorazepat – Wskazania do stosowania
Klorazepat dipotasowy, będący pochodną benzodiazepiny, wykazuje działanie przeciwlękowe, uspokajające, przeciwdrgawkowe oraz miorelaksacyjne. W Polsce dostępny jest w formie kapsułek (Tranxene 5 mg i 10 mg) oraz postaci parenteralnej (Tranxene 20, 20 mg/2 ml). Kapsułki stosuje się głównie w krótkotrwałych stanach lękowych i niepokoju, zwłaszcza jako wsparcie farmakologiczne w zaburzeniach nerwicowych, a także w leczeniu zespołu abstynencji alkoholowej, w tym majaczenia alkoholowego i stanów predeliryjnych. Terapia doustna jest zalecana wyłącznie przy nasilonych objawach, które zaburzają funkcjonowanie pacjenta lub są dla niego szczególnie uciążliwe.
agresja, delirium tremens, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, forma parenteralna, klorazepat dipotasowy, majaczenie alkoholowe, pobudzenie ruchowe, pochodna benzodiazepiny, skurcz toniczny, stan lękowy, stan predeliryjny, tężec, Tranxene, zaburzenie nerwicowe, zespół abstynencji alkoholowej, zespół abstynencyjny - Leksykon substancji czynnych
Tyzanidyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane niekliniczne dotyczące tyzanidyny wskazują na niewielką ostrą toksyczność oraz brak mutagennego i rakotwórczego działania w badaniach in vitro i in vivo. W 13-tygodniowych badaniach toksyczności u szczurów podawano dawki dobowo 1,7, 8 oraz 40 mg/kg mc., obserwując głównie objawy pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego (CNS), takie jak pobudzenie ruchowe, agresja, drżenie i drgawki, zwłaszcza przy najwyższych dawkach. U psów dawki ≥1 mg/kg mc. powodowały zmiany w EKG oraz wpływ na CNS, a także przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), co sugeruje potencjalne ryzyko hepatotoksyczności. W badaniach długoterminowych (52 tygodnie) dawki 0,15-1,5 mg/kg mc. potwierdziły te obserwacje, wskazując na nadmierne działanie farmakologiczne tyzanidyny przy wyższych dawkach.
aminotransferaza alaninowa, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, drgawki, drżenie, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, genotoksyczność, miorelaksacja, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, sedacja, substancja czynna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tyzanidyna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nexpram 10 mg
Nexpram, zawierający escytalopram w postaci szczawianu, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg. Lek jest wskazany w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, zespołu lęku napadowego z agorafobią lub bez niej, zespołu lęku społecznego (fobii społecznej), zaburzenia lękowego uogólnionego oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD). Charakterystyczne objawy tych jednostek obejmują m.in. obniżony nastrój, nawracające ataki lęku z objawami somatycznymi, uporczywy lęk społeczny, chroniczne zmartwienia oraz nawracające obsesje i kompulsje. Tabletki mają linię podziału i zawierają laktozę jednowodną (47,5 mg w dawce 10 mg i 95 mg w dawce 20 mg), co jest istotne przy stosowaniu u pacjentów z nietolerancją laktozy.
agorafobia, atak lęku, derealizacja, duszność, duży epizod depresyjny, escytalopram, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsja, napięcie mięśniowe, nietolerancja laktozy, obniżony nastrój, obsesja, OCD, pobudzenie ruchowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tabletka powlekana, trudności w koncentracji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia snu, zaburzenie lękowe uogólnione, zawroty głowy, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sirdalud MR 6 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące tyzanidyny, substancji czynnej preparatu Sirdalud MR, wskazują na stosunkowo niską toksyczność ostrą oraz brak istotnego potencjału mutagennego i rakotwórczego. W badaniach na szczurach, przy dawkach do 40 mg/kg mc./dobę, obserwowano objawy pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak pobudzenie ruchowe, agresja, drżenie i drgawki, głównie przy najwyższych dawkach. U psów, w badaniach 13- i 52-tygodniowych, dawki ≥1 mg/kg mc./dobę powodowały zmiany w EKG oraz nadmierne działanie farmakologiczne na OUN, a także przemijające zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), co sugeruje potencjalne ryzyko hepatotoksyczności, mimo braku zmian histopatologicznych w wątrobie.
aminotransferaza alaninowa, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, drgawka, drżenie, działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, genotoksyczność, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, przedawkowanie, substancja czynna, toksyczność ostra, tyzanidyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – HeliPico 27,78 mg/5 ml
Przedawkowanie syropu HeliPico (27,78 mg/5 ml), zawierającego wyciąg suchy z liści bluszczu (Hedera helix L.), może prowadzić do poważnych objawów niepożądanych, takich jak zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia neurologiczne (pobudzenie ruchowe) oraz behawioralne (agresja). W opisywanym przypadku klinicznym 4-letnie dziecko po spożyciu dawki odpowiadającej 1,8 g surowca roślinnego wykazało agresję i biegunkę. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak dzieci, osoby z chorobami przewodu pokarmowego, odwodnione czy z zaburzeniami elektrolitowymi.
agresja, biegunka, choroba przewodu pokarmowego, etanol, glikol propylenowy, Hedera helix, interwencja medyczna, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, mechanizm detoksykacyjny, monitorowanie funkcji życiowych, nawodnienie dożylne, nudności, objaw neurologiczny, objawy niepożądane, odwodnienie, pobudzenie ruchowe, podrażnienie błony śluzowej jelit, postępowanie terapeutyczne, powikłanie zdrowotne, sedacja, sorbitol, środek absorbujący, wyciąg z bluszczu, wymioty, zaburzenie behawioralne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tramapar 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy Tramapar, zawierający tramadol chlorowodorek (37,5 mg) i paracetamol (325 mg), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęściej (>10%) występują nudności, zawroty głowy oraz senność. Zaburzenia układu nerwowego obejmują bardzo często zawroty głowy i senność, często ból głowy, drżenia, kurcze mięśni, zaburzenia czucia i szumy uszne, a rzadziej ataksję i drgawki. Zespół serotoninowy, choć o nieznanej częstości, stanowi poważne zagrożenie. Zaburzenia psychiczne, takie jak splątanie, zmienność nastrojów, zaburzenia snu, a także depresja i omamy, mogą występować z różną częstością, a ryzyko uzależnienia od leku jest istotne przy długotrwałej terapii. Układ pokarmowy jest szczególnie narażony na działania niepożądane, z bardzo częstymi nudnościami oraz częstymi wymiotami, zaparciami, suchością w jamie ustnej i smolistymi stolcami. Często obserwuje się również nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, tachykardię i zaburzenia rytmu serca.
agranulocytoza, albuminuria, anafilaksja, astma, ataksja, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból klatki piersiowej, bradykardia, czas protrombinowy, czkawka, depresja, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dreszcze, drgawki, drżenie, duszność, dyspepsja, hipoprothrombinemia, kołatanie serca, koszmary senne, kurcz mięśni, lęk, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, nerwowość, niedociśnienie ortostatyczne, nieostre widzenie, niepokój, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osłabienie mięśni, paracetamol, parestezje, pobudzenie, pobudzenie ruchowe, podwyższone aminotransferazy, potliwość, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcje skórne, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, stolec smolisty, suchość jamy ustnej, świąd, szum uszny, tachykardia, tramadol chlorowodorek, trombocytopenia, uderzenia gorąca, utrata pamięci, uzależnienie lekowe, wymioty, wzdęcia, zaburzenia czucia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia oddychania, zaburzenia przełykania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zmienność nastroju - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tisercin 25 mg/ml
Tisercin, zawierający 25 mg/ml lewomepromazyny w roztworze do wstrzykiwań, jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym głównie w leczeniu chorób psychicznych z pobudzeniem ruchowym i psychoruchowym, takich jak zespoły paranoidalne i schizofrenia. Lek podaje się domięśniowo lub dożylnie w wolnym wlewie kroplowym, co pozwala na szybkie i precyzyjne dostosowanie dawki do stanu klinicznego pacjenta. Ponadto, Tisercin znajduje zastosowanie w leczeniu objawów psychotycznych i pobudzenia w przebiegu padaczki, niedorozwoju umysłowego oraz stanów depresyjnych z towarzyszącym niepokojem, zwłaszcza gdy standardowa terapia jest niewystarczająca.
analgetyk opioidowy, anestetyk, dysfagia, działanie anksjolityczne, działanie sedatywne, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lewomepromazyna, niedorozwój umysłowy, objawy lękowe, objawy wytwórcze, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, premedykacja, schizofrenia, stan depresyjny, Tisercin, zaburzenie psychotyczne, zachowanie agresywne, zespół paranoidalny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clopixol 10 mg
Clopixol, zawierający zuklopentyksol w dawce 10 mg (odpowiadającej 11,82 mg dichlorowodorku zuklopentyksolu) w tabletce powlekanej, jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu ostrej i przewlekłej schizofrenii oraz fazy maniakalnej zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Preparat wykazuje skuteczność w redukcji objawów pozytywnych schizofrenii, takich jak omamy, urojenia, zaburzenia myślenia, a także w łagodzeniu pobudzenia ruchowego, niepokoju, wrogości i agresywności. Clopixol jest wskazany zarówno w fazie ostrej choroby, jak i w leczeniu podtrzymującym, zapobiegając nawrotom psychozy. W fazie maniakalnej zaburzenia afektywnego dwubiegunowego lek stabilizuje nastrój, redukując patologicznie podwyższony nastrój, wzmożoną aktywność psychoruchową oraz przyspieszenie toku myślenia.
aktywność psychoruchowa, dichlorowodorek zuklopentyksolu, działanie przeciwpsychotyczne, epizod maniakalny, faza maniakalna, laktoza jednowodna, leczenie podtrzymujące, lek normotymiczny, lek przeciwpsychotyczny, nawrót psychozy, objawy pozytywne schizofrenii, objawy psychotyczne, objawy wytwórcze, olej rycynowy uwodorniony, omam, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, podwyższony nastrój, psychoza, schizofrenia, tabletka powlekana, urojenie, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie myślenia, zuklopentyksol - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Chlorprothixen Zentiva 50 mg
Chlorprothixen Zentiva, zawierający chloroprotyksenu chlorowodorek, jest neuroleptykiem dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 15 mg i 50 mg, stosowanym głównie w leczeniu psychoz endogennych i organicznych z towarzyszącym pobudzeniem ruchowym i agresją, a także w stanach niepokoju i bezsenności związanych z zaburzeniami nerwicowymi oraz psychosomatycznymi. Lek znajduje również zastosowanie w terapii psychoz alkoholowych, w tym majaczenia alkoholowego. W medycynie zabiegowej Chlorprothixen Zentiva jest wykorzystywany jako premedykacja uspokajająca przedoperacyjnie, do redukcji reakcji neurowegetatywnych oraz profilaktyki wymiotów pooperacyjnych. Tabletki 15 mg mają średnicę 7,1 mm i zawierają 93 mg laktozy jednowodnej, 10 mg sacharozy oraz barwnik E110, natomiast tabletki 50 mg mają średnicę 9,2 mm i zawierają 135 mg laktozy jednowodnej oraz 20 mg sacharozy.
bezsenność, chloroprotyksenu chlorowodorek, działanie anksjolityczne, działanie przeciwwymiotne, efekt niepożądany, laktoza jednowodna, lek neuroleptyczny, lęk przedoperacyjny, majaczenie alkoholowe, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, premedykacja przedoperacyjna, psychoza alkoholowa, psychoza endogenna, psychoza organiczna, reakcja neurowegetatywna, tabletka powlekana, układ autonomiczny, wymioty pooperacyjne, zaburzenie nerwicowe, zaburzenie psychosomatyczne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie agresywne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lignocainum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Przedawkowanie LIGNOCAINUM HYDROCHLORICUM WZF 1% (10 mg/ml) może wystąpić na skutek podania leku bezpośrednio do naczynia krwionośnego lub przekroczenia dopuszczalnej dawki. Objawy toksyczne rozwijają się w dwóch fazach: początkowo pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) z zaburzeniami czucia, metalicznym smakiem, drżeniami mięśni i drgawkami, a następnie depresji OUN z śpiączką, depresją oddechu i krążenia. Równocześnie mogą pojawić się zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, wzrost ciśnienia tętniczego, a w dalszej fazie bradykardia i asystolia. Dawkowanie: każda ampułka 2 ml zawiera 20 mg lidokainy, a fiolka 20 ml – 200 mg substancji czynnej.
asystolia, bradykardia, ciśnienie tętnicze, depresja oddychania, dializa, diazepam, drgawki kloniczno-toniczne, drżenie mięśni, intensywna terapia, intubacja, kwasica, lek przeciwdrgawkowy, leki obkurczające naczynia, lidokaina chlorowodorek, lidokaina w surowicy, midazolam, opór naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, propofol, przedawkowanie bezwzględne, przedawkowanie względne, rozszerzenie oskrzeli, śpiączka, szum uszny, tachykardia, tiopental, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clopixol 25 mg
Clopixol w postaci tabletek powlekanych o mocy 25 mg, zawierających zuklopentyksol (29,55 mg dichlorowodorku zuklopentyksolu), jest wskazany przede wszystkim w leczeniu schizofrenii w fazie ostrej i przewlekłej oraz innych zaburzeń psychotycznych z objawami takimi jak omamy, urojenia, zaburzenia myślenia, pobudzenie ruchowe, niepokój, wrogość i agresywność. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w fazie maniakalnej zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, gdzie pacjent prezentuje podwyższony nastrój, wzmożoną aktywność psychoruchową, obniżoną potrzebę snu i nieracjonalne zachowania. Tabletki są okrągłe, dwustronnie wypukłe, czerwonobrązowe, zawierają także substancje pomocnicze, w tym 22 mg laktozy jednowodnej i uwodorniony olej rycynowy.
dichlorowodorek zuklopentyksolu, leczenie przeciwpsychotyczne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy pozytywne schizofrenii, obniżona potrzeba snu, omam, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, podwyższony nastrój, schizofrenia, tabletka powlekana, urojenie, wzmożona aktywność psychoruchowa, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie myślenia, zaburzenie psychotyczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zuklopentyksol - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levomentis 25 mg
Lewomepromazyna w dawce 25 mg (Levomentis) jest pochodną fenotiazyny o wielokierunkowym działaniu: przeciwpsychotycznym, przeciwlękowym, sedatywnym oraz przeciwbólowym. Lek znajduje zastosowanie przede wszystkim w psychiatrii, w leczeniu schizofrenii oraz innych zaburzeń psychotycznych, gdzie redukuje objawy takie jak urojenia i halucynacje. Ponadto, Levomentis jest stosowany w terapii zespołów lękowych w niższych dawkach, a także w leczeniu zaburzeń snu, gdzie pojedyncza dawka wieczorna pomaga w inicjacji i utrzymaniu snu. W neurologii i leczeniu bólu przewlekłego lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, szczególnie w przypadkach opornych na standardowe leczenie przeciwbólowe. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane przez specjalistów, takich jak psychiatrzy, neurolodzy czy specjaliści leczenia bólu, z uwzględnieniem wskazań i tolerancji pacjenta.
bezsenność, ból przewlekły, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwpsychotyczne, działanie sedatywne, efekt sedatywny, leczenie skojarzone, lewomepromazyna, nietolerancja laktozy, objawy psychotyczne, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, pochodna fenotiazyny, schizofrenia, stan pobudzenia, terapia bólu przewlekłego, upośledzenie umysłowe, urojenia i halucynacje, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia snu, zespół lękowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clopixol-Depot 200 mg
Clopixol Depot to preparat zawierający dekanian zuklopentyksolu w stężeniu 200 mg/ml, podawany w formie przezroczystego, żółtawego oleju do wstrzykiwań pozajelitowych. Lek jest wskazany do długoterminowego leczenia podtrzymującego schizofrenii oraz innych zaburzeń psychotycznych, zapewniając stabilne i przedłużone uwalnianie substancji czynnej. Skutecznie kontroluje objawy pozytywne psychozy, takie jak omamy, urojenia, zaburzenia myślenia, a także objawy pobudzenia ruchowego, niepokoju, wrogości i agresywności, co czyni go szczególnie przydatnym u pacjentów z przewlekłymi psychozami wymagającymi stałej kontroli objawów.
agresywność, dekanian zuklopentyksolu, farmakoterapia, forma depot, leczenie podtrzymujące schizofrenii, lek przeciwpsychotyczny, nawrót psychozy, niepokój, objawy psychotyczne, omamy, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, roztwór do wstrzykiwań, urojenia, wrogość, zaburzenia myślenia, zaburzenie psychotyczne - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z bluszczu – Przedawkowanie
Wyciąg z bluszczu (Hedera helix L., folium) stosowany jako substancja czynna w preparatach wykrztuśnych może wywołać objawy przedawkowania już przy przekroczeniu zalecanych dawek terapeutycznych. Typowe symptomy obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka, oraz objawy neurologiczne, w tym pobudzenie i agresywne zachowanie. Przedawkowanie definiuje się jako przyjęcie więcej niż trzech dawek preparatu Helituspan na dobę lub dawki dwukrotnie przekraczającej zalecaną dawkę dobową w przypadku Herbion na kaszel mokry. Przykładowo, dawka 1,8 g surowca roślinnego (odpowiadająca 6 tabletkom Hederasal MAX zawierającym 52,5 mg wyciągu na tabletkę, 7-10 pastylkom Herbion na kaszel mokry z 35 mg wyciągu na pastylkę lub około 36 ml syropu Strepsils Natur kaszel mokry z 8,25 mg wyciągu/ml) u czteroletniego dziecka wywołała agresję i biegunkę, co podkreśla ryzyko szczególnie w populacji pediatrycznej.
agresywne zachowanie, biegunka, charakterystyka produktu leczniczego, dawka dobowa, dawka jednorazowa, dawka terapeutyczna, dolegliwość gastryczna, działanie niepożądane, działanie wykrztuśne, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, monitorowanie stanu pacjenta, nudność, objaw neurologiczny, objaw niepożądany, objawy przewodu pokarmowego, pacjent pediatryczny, płukanie żołądka, pobudzenie, pobudzenie ruchowe, populacja pediatryczna, preparat przeciwkaszlowy, przekroczenie dawki, przewód pokarmowy, surowiec roślinny, syrop, toksyczność, układ nerwowy, węgiel aktywny, wyciąg suchy, wyciąg z bluszczu, wymioty - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bellapan 0,25 mg/tabl.
Bellapan to lek z grupy alkaloidów Atropa belladonna, zawierający atropinę (ATC: A03BA01), stosowany w czynnościowych zaburzeniach przewodu pokarmowego. Atropina działa jako antagonista receptorów muskarynowych, blokując wpływ acetylocholiny bez wpływu na jej syntezę czy metabolizm. Farmakologicznie atropina rozszerza źrenice, poraża akomodację, podnosi ciśnienie wewnątrzgałkowe, hamuje wydzielanie gruczołów potowych, łzowych, ślinowych i śluzowych, nieznacznie rozszerza oskrzela, przyspiesza czynność serca przez hamowanie nerwu błędnego, rozszerza naczynia krwionośne skóry oraz zmniejsza napięcie mięśni gładkich przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, moczowodów i pęcherza moczowego. Działanie ośrodkowe atropiny jest dawkozależne, przy dawce 5 mg obserwuje się pobudzenie ruchowe i psychiczne, zaburzenia mowy oraz zmęczenie, natomiast dawka 10 mg wywołuje silne pobudzenie psychoruchowe, halucynacje i delirium.
acetylocholina, alkaloid tropanowy, atropa belladonna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, drogi żółciowe, gruczoł łzowy, gruczoł potowy, gruczoł ślinowy, gruczoł śluzowy, halucynacje, mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, moczowód, mydriaza, nerw błędny, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, pęcherz moczowy, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, porażenie akomodacji, receptor muskarynowy, rozkurcz mięśni gładkich, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie oskrzeli, siarczan atropiny, tachykardia - Leksykon substancji czynnych
Noradrenalina – Przedawkowanie
Przedawkowanie noradrenaliny, silnego agonisty receptorów alfa- i beta-adrenergicznych, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, takich jak ciężkie nadciśnienie tętnicze, odruchowa bradykardia, znaczny wzrost oporu naczyniowego obwodowego oraz zmniejszenie pojemności minutowej serca. Objawy neurologiczne obejmują silny ból głowy, światłowstręt oraz ryzyko krwotoku mózgowego. Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony układu oddechowego (obrzęk płuc, duszność, bezdech), sercowo-naczyniowego (zaburzenia rytmu, ból zamostkowy, bladość powłok, potliwość) oraz miejscowe skutki wazokonstrykcji, takie jak białe przebarwienia skóry i martwica tkanek wokół miejsca wlewu. W preparacie Noradrenaline hameln opisano także objawy centralizacji krążenia, zawroty głowy, omdlenia i bezdech. W przypadku preparatu złożonego zawierającego lidokainę 2% i noradrenalinę 0,00125% WZF, przedawkowanie może manifestować się dwufazowymi objawami ze strony OUN: fazą pobudzenia (zaburzenia czucia, metaliczny smak, drgawki) oraz fazą depresji (śpiączka, depresja oddechowa i krążeniowa), a także objawami sercowo-naczyniowymi (tachykardia, wzrost ciśnienia, bradykardia, asystolia). Warto podkreślić, że dawki przekraczające dopuszczalne wartości lub podanie do naczyń krwionośnych może prowadzić do ciężkich powikłań, w tym migotania komór i martwicy mięśnia sercowego.
asystolia, automatyzm serca, bezdech, bladość powłok, ból głowy, ból zamostkowy, bradykardia odruchowa, centralizacja krążenia, depresja oddychania, diazepam, drgawka, drgawki kloniczno-toniczne, drżenie mięśni, duszność, działanie inotropowe dodatnie, działanie wazokonstrykcyjne, intubacja tchawicy, krwotok mózgowy, kwasica, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, lidokaina, martwica mięśnia sercowego, martwica skóry, midazolam, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niespójność mowy, niewydolność serca, noradrenalina, objaw neurologiczny, objaw żołądkowo-jelitowy, obrzęk płuc, odleżyna, omdlenie, opór naczyniowy, opór naczyniowy obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, pojemność minutowa serca, rozszerzenie oskrzeli, skurcz naczyń skórnych, śpiączka, stan wstrząsowy, światłowstręt, szum uszny, tachykardia, tiopental, wentylacja zastępcza płuc, zaburzenie czucia, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie tętnic, zapaść krążeniowa, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Bluszcz pospolity – Przedawkowanie
Przedawkowanie preparatów zawierających wyciąg z liścia bluszczu pospolitego (Hedera helix L.), takich jak Herbion na kaszel mokry (7 mg/ml) oraz Prospan (26 mg), wiąże się z ryzykiem wystąpienia objawów toksycznych, głównie ze strony przewodu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego. Objawy te obejmują nudności, wymioty, biegunkę, pobudzenie psychoruchowe oraz agresję, szczególnie u dzieci. Toksyczność pojawia się już przy dawce dwukrotnie przekraczającej zalecaną dawkę dobową Herbionu oraz trzykrotnie przekraczającej dawkę Prospanu. Przykładowo, u 4-letniego dziecka, które spożyło 1,8 g liści bluszczu (odpowiadające 7-10 łyżkom miarowym syropu Herbion), zaobserwowano silną agresję i biegunkę, co podkreśla szczególne zagrożenie u najmłodszych pacjentów.
agresja, antidotum, biegunka, błona śluzowa przewodu pokarmowego, dawka toksyczna, działanie wykrztuśne, elektrolity, funkcje życiowe, Hedera helix, Herbion, lek przeciwwymiotny, nudności, objawy żołądkowo-jelitowe, odwodnienie, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, Prospan, przedawkowanie leku, saponina triterpenowa, sedacja, wyciąg z bluszczu pospolitego, wymioty - Leksykon substancji czynnych
Chloroprotyksen – Wskazania do stosowania
Chloroprotyksen, pochodna tioksantenu, wykazuje właściwości przeciwpsychotyczne, uspokajające oraz przeciwwymiotne i jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 15 mg i 50 mg (preparaty Chlorprothixen Hasco i Zentiva). Wskazania do stosowania obejmują psychozy endogenne i organiczne ze stanami pobudzenia ruchowego i agresywnością, nerwice z objawami niepokoju i bezsenności, psychozy alkoholowe (w tym delirium tremens) oraz zastosowania chirurgiczne, takie jak premedykacja przedoperacyjna i profilaktyka nudności i wymiotów pooperacyjnych. Działanie chloroprotyksenu pozwala na kontrolę objawów psychotycznych, zmniejszenie lęku, uspokojenie pacjenta oraz redukcję reakcji neurowegetatywnych związanych ze stresem operacyjnym.
bezsenność, chloroprotyksen, chlorowodorek chloroprotyksenu, delirium tremens, działanie nasenne, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwpsychotyczne, działanie przeciwwymiotne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, halucynacje, lęk przedoperacyjny, majaczenie alkoholowe, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, pochodna tioksantenu, premedykacja przedoperacyjna, psychoza alkoholowa, psychoza endogenna, psychoza organiczna, reakcja neurowegetatywna, właściwości przeciwpsychotyczne, wymioty pooperacyjne, zaburzenie psychosomatyczne, zaburzenie psychotyczne, zespół abstynencyjny - Leksykon substancji czynnych
Sód hydroksymaślan – Przedawkowanie
Przedawkowanie sodu hydroksymaślanu (GHB, Sodium oxybate Accord 500 mg/ml) manifestuje się szerokim spektrum objawów neuropsychiatrycznych i somatycznych, obejmujących dynamiczne zaburzenia świadomości od splątania, przez pobudzenie ruchowe i ataksję, aż do śpiączki. Objawy neurologiczne mogą obejmować mioklonie i drgawki toniczno-kloniczne, natomiast ze strony układu oddechowego obserwuje się zmniejszenie częstości i głębokości oddechów, depresję oddechową, oddech Cheyne-Stokesa oraz bezdech, co może wymagać intubacji i wentylacji mechanicznej. Dodatkowo występują bradykardia (ustępująca po dożylnym podaniu atropiny), hipotermia, zmniejszenie napięcia mięśniowego z zachowanymi odruchami głębokimi, a także objawy żołądkowo-jelitowe, takie jak wymioty z ryzykiem aspiracji. W trakcie terapii należy uwzględnić ryzyko hipernatremii i zasadowicy metabolicznej, szczególnie przy jednoczesnym podawaniu NaCl, biorąc pod uwagę, że 1 ml roztworu zawiera około 91 mg sodu.
aspiracja treści żołądkowej, ataksja, bezdech, bradykardia, depresja oddechowa, drgawki toniczno-kloniczne, eliminacja pozaustrojowa, flumazenil, GHB, hemodializa, hipotermia, intubacja, mioklonia, nalokson, oddech Cheyne-Stokesa, płukanie żołądka, pobudzenie ruchowe, sód hydroksymaślan, śpiączka, splątanie, szybka indukcja, zaburzenie sprawności psychomotorycznej, zaburzenie świadomości, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tranxene 20 20 mg/2 ml
Tranxene 20, zawierający 20 mg dipotasu klorazepatu w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany do szybkiej interwencji farmakologicznej w stanach nagłych o podłożu neurologicznym i psychiatrycznym. Lek znajduje zastosowanie w ostrych epizodach lęku i niepokoju, napadach pobudzenia ruchowego i agresji, a także w zapobieganiu i leczeniu objawów zespołu abstynencyjnego alkoholowego, w tym delirium tremens. Ponadto, Tranxene 20 może być stosowany jako leczenie wspomagające w przypadku skurczów tonicznych w tężcu, dzięki swoim właściwościom miorelaksacyjnym i przeciwdrgawkowym. Podanie leku wymaga wykwalifikowanego personelu medycznego oraz monitorowania stanu pacjenta, ze względu na postać farmaceutyczną i konieczność szybkiego uzyskania efektu terapeutycznego.
choroba zakaźna, Clostridium tetani, delirium tremens, droga podania leku, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, epizod lękowy, interwencja farmakologiczna, klorazepat dipotasu, nadciśnienie tętnicze, napad lęku, napięcie mięśni szkieletowych, objawy wegetatywne, omam, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, roztwór do wstrzykiwań, skurcz toniczny, stan nagły, tachykardia, tężec, Tranxene, zaburzenie świadomości, zespół abstynencji alkoholowej, zespół abstynencyjny alkoholowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Herbion na kaszel mokry 7 mg/ml
Przedawkowanie preparatu Herbion na kaszel mokry, zawierającego 7 mg/ml suchego wyciągu z liścia bluszczu pospolitego (Hedera helix L.), może prowadzić do poważnych objawów niepożądanych, w tym zaburzeń żołądkowo-jelitowych (nudności, wymioty, biegunka), zaburzeń neurologicznych (pobudzenie ruchowe) oraz behawioralnych (agresja). Objawy te pojawiają się przy dawce dwukrotnie przekraczającej zalecaną dawkę dobową, a w przypadku dzieci, np. 4-letniego pacjenta, już dawka odpowiadająca 1,8 g liści bluszczu (około 7-10 łyżek miarowych syropu) wywołała agresję i biegunkę. Wskazane jest ścisłe przestrzeganie dawkowania, zwłaszcza w populacji pediatrycznej, aby uniknąć ryzyka przedawkowania.
agresja, biegunka, Hedera helix, Herbion na kaszel mokry, kaszel mokry, leczenie objawowe, nudności, objawy neurologiczne, objawy niepożądane, pobudzenie ruchowe, populacja pediatryczna, przedawkowanie kliniczne, przewód pokarmowy, wyciąg z bluszczu, wymioty, zaburzenia behawioralne, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketotifen WZF 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ketotifenu (wodorofumaranu) wykazały, że LD50 po podaniu doustnym u myszy, szczurów i królików przekracza 300 mg/kg masy ciała, natomiast po podaniu dożylnym wynosi od 5 do 20 mg/kg. W badaniach na szczurach LD50 doustne ustalono na 161 mg/kg. Objawy toksyczności obejmowały duszność, pobudzenie ruchowe, skurcze oraz senność, pojawiające się nagle i ustępujące w ciągu kilku godzin bez efektów kumulacji. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym testy mutacji punktowych, aberracji chromosomowych, uszkodzenia DNA oraz analizy cytogenetyczne, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego ketotifenu i jego metabolitów. Badania karcynogenności na szczurach (71 mg/kg/dobę przez 24 miesiące) i myszach (do 88 mg/kg przez 74 tygodnie) potwierdziły brak potencjału rakotwórczego nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne.
aberracja chromosomowa, aktywność klastogenna, analiza cytogenetyczna, duszność, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, działanie uczulające, LD50, mutacja punktowa, nadwrażliwość skórna, płodność samca, pobudzenie ruchowe, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, przedawkowanie leku, senność, skurcz, spermatogeneza, szpik kostny, test mikrojąderkowy, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, uszkodzenie DNA, wodorofumaran - Leksykon leków
Przedawkowanie – Herbion na kaszel mokry 35 mg
Przedawkowanie leku Herbion na kaszel mokry, zawierającego 35 mg suchego wyciągu z liści bluszczu (Hedera helix L.) na dawkę, może skutkować objawami ze strony układu pokarmowego oraz zaburzeniami psychoruchowymi. Objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka oraz pobudzenie ruchowe pojawiają się przy dawce dwukrotnie przekraczającej zalecaną dobową. W dokumentacji opisano przypadek 4-letniego dziecka, które po spożyciu dawki odpowiadającej 1,8 g liści bluszczu (7-10 pastylek) doświadczyło agresji oraz biegunki, co wskazuje na szczególną wrażliwość młodszych pacjentów na neurotoksyczne i gastroenterologiczne skutki przedawkowania.
biegunka, butylohydroksyanizol, dyskomfort przewodu pokarmowego, kaszel mokry, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, luźny stolec, nadaktywność psychoruchowa, nawodnienie pacjenta, nietolerancja substancji, nudności, odwodnienie, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, sedacja, środek adsorbujący, środek przeciwbiegunkowy, treść żołądkowa, wyciąg z bluszczu, wymioty, zaburzenia psychoruchowe, zaburzenia układu pokarmowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Brillpharma 37,5 mg + 325 mg
Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Brillpharma w dawkach 37,5 mg + 325 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami neurologicznymi takimi jak zawroty głowy i senność (≥1/10). Często obserwuje się drżenie głowy, splątanie, zmienność nastrojów oraz zaburzenia snu (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często występują mimowolne kurcze mięśni, parestezje, szum w uszach, depresja, omamy, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, nadciśnienie, kołatanie serca, tachykardia, nudności (≥1/1000 do <1/100), a rzadko ataksja, drgawki, uzależnienie, reakcje anafilaktyczne i agranulocytoza (≥1/10000 do <1/1000). W obrębie przewodu pokarmowego bardzo często występują nudności (≥1/10), a często wymioty, zaparcia, suchość w jamie ustnej, biegunka, bóle brzucha, dyspepsja i wzdęcia (≥1/100 do <1/10). Smoliste stolce, mogące wskazywać na krwawienie, wymagają pilnej diagnostyki.
agranulocytoza, albuminuria, ataksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból klatki piersiowej, bradykardia, depresja, dreszcz, drgawka, drżenie głowy, duszność, dyspepsja, hipoprothrombinemia, kołatanie serca, koszmar senny, mimowolny kurcz mięśni, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nadużywanie leku, napad paniki, nasilenie astmy, nerwowość, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość serca, nieostre widzenie, niepokój, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie mięśni, parestezja, pobudzenie, pobudzenie ruchowe, reakcja alergiczna układu oddechowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, senność, silny lek, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, splątanie, suchość jamy ustnej, świąd, szum w uszach, tachykardia, trombocytopenia, uderzenie gorąca, utrata pamięci, uzależnienie od leku, wydłużenie czasu protrombinowego, wymioty, wzdęcie, zaburzenie oddawania moczu, zaburzenie oddychania, zaburzenie przełykania, zaburzenie snu, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienny, zmienność nastroju