Komórki jajnika chińskiego chomika (CHO – Chinese Hamster Ovary cells) to linia komórkowa powszechnie stosowana w biotechnologii i badaniach biomedycznych. Wywodzą się one z jajników chomika chińskiego (Cricetulus griseus) i zostały po raz pierwszy wyizolowane w 1957 roku.
CHO są preferowanym systemem produkcyjnym dla rekombinowanych białek terapeutycznych, w tym przeciwciał monoklonalnych, czynników krzepnięcia i innych białek używanych w leczeniu chorób. Ich popularność wynika z zdolności do wytwarzania białek o złożonej strukturze z odpowiednimi modyfikacjami potranslacyjnymi, co jest kluczowe dla aktywności biologicznej wielu leków białkowych.
W praktyce medycznej, linie komórkowe CHO są używane do produkcji około 70% wszystkich rekombinowanych białek terapeutycznych na rynku. Ich zalety obejmują wysoką wydajność produkcji, zdolność do wzrostu w zawiesinach o dużej gęstości oraz zgodność z regulacjami dotyczącymi bezpieczeństwa biologicznego, co czyni je niezastąpionym narzędziem w nowoczesnej medycynie i biotechnologii farmaceutycznej.
Dane przedkliniczne dotyczące bortezomibu wskazują na jego potencjalne działanie genotoksyczne, które jest zależne od rodzaju testu – wykazano klastogenność w teście aberracji chromosomalnych in vitro przy stężeniu już 3,125 µg/ml, natomiast testy mutagenności (test Amesa) i mikrojądrowy in vivo były negatywne. W badaniach rozwojowych na szczurach i królikach bortezomib indukował śmiertelność zarodków i płodów jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, bez bezpośredniego działania teratogennego przy niższych dawkach. Ocena tkanek rozrodczych w badaniach toksyczności wykazała zmiany zwyrodnieniowe w gonadach, sugerując potencjalny wpływ na płodność. W badaniach wielocyklowych na szczurach i małpach zidentyfikowano główne narządy docelowe toksyczności: przewód pokarmowy (wymioty, biegunka), układ krwiotwórczy i limfatyczny (cytopenie, zanik tkanki limfoidalnej, ubogokomórkowy szpik), układ nerwowy (obwodowa neuropatia czuciowa) oraz nerki (niewielkie zmiany). Zmiany te były częściowo lub całkowicie odwracalne po zaprzestaniu leczenia.
Przedkliniczne badania toksyczności bortezomibu wykazały jego działanie klastogenne w teście aberracji chromosomalnych in vitro na komórkach CHO przy stężeniu już 3,125 µg/ml, jednak nie potwierdzono genotoksyczności w testach mutagenności (test Amesa) ani w in vivo teście mikrojądrowym u myszy. W badaniach rozwojowych na szczurach i królikach zaobserwowano toksyczne działanie na zarodek i płód jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, bez bezpośredniego działania teratogennego przy niższych dawkach. W 6-miesięcznym badaniu na szczurach stwierdzono degenerację jąder i jajników, co sugeruje potencjalny wpływ na płodność obu płci, choć formalne badania płodności nie zostały przeprowadzone. Brak danych dotyczących wpływu na rozwój okołoporodowy stanowi ograniczenie w ocenie bezpieczeństwa rozwojowego.
Strona wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikom jak najwyższy komfort korzystania z serwisu, personalizować treści i reklamy, udostępniać funkcje społecznościowe oraz analizować ruch w Internecie. Dane te mogą obejmować Twój adres IP, identyfikatory plików cookie oraz dane przeglądarki.
Przetwarzanie Twoich danych osobowych odbywa się zgodnie z Polityką prywatności. Klikając przycisk „Akceptuję”, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies oraz przetwarzanie Twoich danych osobowych w celach marketingowych, takich jak dopasowanie reklam do Twoich preferencji i analiza efektywności reklam.
Masz prawo do wycofania zgody, dostępu, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych. Szczegóły na temat przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności.
