żywienie centralne
Żywienie centralne, znane również jako żywienie pozajelitowe lub parenteralne, to forma terapii żywieniowej, w której składniki odżywcze są dostarczane bezpośrednio do krwiobiegu pacjenta, z pominięciem przewodu pokarmowego. Jest to metoda stosowana u pacjentów, u których żywienie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe lub niewystarczające.
Technika ta polega na podawaniu mieszaniny składników odżywczych (aminokwasów, glukozy, tłuszczów, elektrolitów, witamin i pierwiastków śladowych) poprzez cewnik centralny, wprowadzany najczęściej do żyły głównej górnej. Żywienie centralne wymaga ścisłego przestrzegania zasad aseptyki, regularnego monitorowania parametrów biochemicznych oraz dostosowywania składu mieszaniny do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Wskazaniami do żywienia centralnego są m.in. zespół krótkiego jelita, przedłużająca się niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zapalenie trzustki, zespół jelita krótkiego, oraz stany wyniszczenia z utratą masy ciała przekraczającą 10%. Do potencjalnych powikłań tej metody należą zakażenia odcewnikowe, zaburzenia metaboliczne, powikłania mechaniczne związane z zakładaniem cewnika oraz choroba zakrzepowo-zatorowa.
Żywienie centralne powinno być prowadzone przez zespół specjalistów, obejmujący lekarzy, dietetyków i pielęgniarki, z regularną oceną stanu odżywienia pacjenta i modyfikacją leczenia w zależności od jego potrzeb i odpowiedzi na terapię. W miarę poprawy stanu klinicznego pacjenta dąży się do przejścia na żywienie dojelitowe lub doustne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Magnezu siarczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Siarczan magnezu, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Kabiven, SmofKabiven i ich warianty, występuje w formie siedmiowodnej w stężeniach dostosowanych do objętości opakowania i potrzeb metabolicznych pacjentów. Zawartość siarczanu magnezu w tych produktach waha się od 0,26 g do 3,0 g, co odpowiada 2,1-13 mmol jonów magnezu i siarczanowych, w zależności od preparatu i jego przeznaczenia (żywienie centralne lub obwodowe). Badania przedkliniczne, obejmujące toksyczność, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój embrionalny, nie wykazały istotnych zagrożeń ani działania teratogennego czy embriotoksycznego. Szczególnie badania na królikach potwierdziły brak negatywnego wpływu na płodność i rozwój zarodkowy po podaniu roztworów aminokwasów zawierających siarczan magnezu.
działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, infuzja dożylna, jon magnezu, jon siarczanowy, martwica tkanki, niedobór magnezu, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, reakcja zapalna, siarczan magnezu, składnik elektrolitowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, zdolność rozrodcza, żyła obwodowa, żywienie centralne, żywienie obwodowe, żywienie pozajelitowe