chlorowodorek wankomycyny
Chlorowodorek wankomycyny to glikopeptydowy antybiotyk stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, szczególnie w przypadkach, gdy inne antybiotyki okazują się nieskuteczne. Substancja ta działa poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii, co prowadzi do ich śmierci.
Lek ten jest szczególnie skuteczny wobec gronkowców, w tym metycylinoopornego Staphylococcus aureus (MRSA), enterokoków oraz paciorkowców. Wankomycyna jest często określana jako „antybiotyk ostatniej szansy” ze względu na zastosowanie w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy oporne na inne antybiotyki.
Chlorowodorek wankomycyny podawany jest głównie dożylnie, rzadziej doustnie (w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelit). Terapia wymaga monitorowania stężenia leku w surowicy ze względu na wąskie okno terapeutyczne oraz ryzyko działań niepożądanych, takich jak nefrotoksyczność, ototoksyczność czy zespół czerwonego człowieka (red man syndrome).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Vancomycin-MIP 1000 1000 mg
Brak jest dostępnych danych klinicznych dotyczących wpływu leku Vancomycin-MIP (w dawkach 500 mg i 1000 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego) na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Wankomycyna może być podawana dożylnie lub doustnie, a jej działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, senność czy zaburzenia widzenia, mogą pośrednio wpływać na zdolności psychomotoryczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami funkcji nerek, stosujących leki o działaniu sedatywnym oraz z zaburzeniami słuchu, ze względu na ryzyko kumulacji leku, interakcji farmakologicznych oraz ototoksyczności. Wobec braku jednoznacznych danych, lekarz powinien indywidualnie ocenić stan kliniczny pacjenta oraz potencjalne ryzyko związane z terapią wankomycyną.
chlorowodorek wankomycyny, działanie niepożądane, działanie sedatywne, interakcja lekowa, ośrodkowy układ nerwowy, ototoksyczność, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór doustny, Vancomycin-MIP, wankomycyna, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie słuchu, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Edicin 1000 mg
Produkt leczniczy Edicin, zawierający chlorowodorek wankomycyny w dawkach 500 mg (500 000 IU) oraz 1 g (1 000 000 IU) w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, wykazuje nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania urządzeń mechanicznych. Ze względu na formę podania (infuzje dożylne) oraz ciężki stan zdrowia pacjentów leczonych wankomycyną, ograniczenia w tych czynnościach wynikają raczej z choroby podstawowej niż z działania samego leku. Lekarz powinien poinformować pacjenta o braku istotnego wpływu wankomycyny na zdolności psychomotoryczne, zwłaszcza w kontekście powrotu do codziennych aktywności po zakończeniu terapii szpitalnej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Vancomycin-MIP zawiera chlorowodorek wankomycyny dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg, stosowany dożylnie lub doustnie w zależności od wskazań klinicznych. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie masy ciała, rodzaju zakażenia, ciężkości stanu pacjenta oraz funkcji nerek. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 15-20 mg/kg mc. co 8-12 godzin (maksymalnie 2 g na dawkę), z możliwością dawki nasycającej 25-30 mg/kg mc. w ciężkich przypadkach. U dzieci poniżej 12 lat dawka to 10-15 mg/kg mc. co 6 godzin, a u noworodków dawkowanie zależy od wieku postkoncepcyjnego (PMA). Czas leczenia różni się w zależności od zakażenia, np. 7-14 dni dla pozaszpitalnego zapalenia płuc, 4-6 tygodni dla zakażeń kości i stawów oraz zakaźnego zapalenia wsierdzia. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie wymaga modyfikacji, uwzględniając eGFR i monitorowanie stężenia wankomycyny w surowicy, szczególnie przy klirensie kreatyniny <20 ml/min lub podczas terapii nerkozastępczej (RRT).
chlorowodorek wankomycyny, ciągła infuzja, ciągłe leczenie nerkozastępcze, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, filtracja kłębuszkowa, hemodializa przerywana, infuzja przerywana, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, leczenie nerkozastępcze, leczenie supresyjne, minimalne stężenie hamujące, okołoprotezowe zakażenie stawu, pozaszpitalne zapalenie płuc, produkt przeciwbakteryjny, respiratorowe zapalenie płuc, roztwór do infuzji, schemat pulsacyjny, sonda żołądkowa, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, szpitalne zapalenie płuc, terapeutyczne monitorowanie leku, terapia nerkozastępcza, wiek postkoncepcyjny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalna choroba jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vancomycin-MIP 1000 1000 mg
Vancomycin-MIP 1000 zawiera 1000 mg wankomycyny (1 000 000 j.m.) w postaci chlorowodorku wankomycyny i jest stosowany do infuzji dożylnej oraz podania doustnego. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje liczne działania niepożądane, z których najczęstsze to zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz zespół czerwonego człowieka, związany z szybkim podaniem dożylnym. Szczególnie istotne są ciężkie skórne reakcje polekowe (SCARs), takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół DRESS oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). Wchłanianie wankomycyny z przewodu pokarmowego jest minimalne, jednak u pacjentów z ciężkim zapaleniem błony śluzowej jelita i zaburzeniami nerek mogą wystąpić działania niepożądane typowe dla podania pozajelitowego.
agranulocytoza, chlorowodorek wankomycyny, ciężkie skórne działanie niepożądane, Clostridioides difficile, eozynofilia, hipotensja, neutropenia odwracalna, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja rzekomoalergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej jelita, zapalenie żyły, zatrzymanie serca, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Skład i postać leku – Foscarnet sodium hexahydrate Tillomed 24 mg/ml
Foscarnet sodium hexahydrate Tillomed to roztwór do infuzji o stężeniu 24 mg/mL foskarnetu sodowego sześciowodnego, dostępny w butelkach 250 mL zawierających 6000 mg substancji czynnej oraz 1375 mg (60 mmol) sodu. Preparat charakteryzuje się pH 7,2–7,6 i osmolalnością 240–300 mOsmol/kg. Przed podaniem do żył obwodowych roztwór należy rozcieńczyć do 12 mg/mL za pomocą 0,9% NaCl lub 5% glukozy. Produkt jest niezgodny z wieloma lekami i roztworami, w tym z roztworami glukozy ≥30%, octanem Ringera, amfoterycyną B, acyklowirem, gancyklowirem, pentamidyną, trimetoprimem-sulfametoksazolem, wankomycyną oraz roztworami zawierającymi kationy dwuwartościowe (Ca, Mg, Zn). Nie zaleca się podawania innych leków tą samą linią infuzyjną ani mieszania z innymi preparatami poza wymienionymi rozcieńczalnikami.
amfoterycyna B, chlorowodorek wankomycyny, foskarnet sodowy sześciowodny, gancyklowir, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, osmolalność, podrażnienie skóry, precypitacja, roztwór do infuzji, roztwór elektrolitów, skażenie mikrobiologiczne, sól sodowa acyklowiru, stabilność użytkowa, trimetoprim-sulfametoksazol, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vancomycin-MIP 1000 1000 mg
Vancomycin-MIP (chlorowodorek wankomycyny) dostępny jest w stężeniach 500 mg i 1000 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji oraz roztworu doustnego. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała, typu zakażenia oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zaleca się dawkę 15-20 mg/kg co 8-12 godzin, z maksymalną dawką 2 g na podanie, a w ciężkich przypadkach dawkę nasycającą 25-30 mg/kg. U noworodków i dzieci poniżej 12 lat dawka wynosi 10-15 mg/kg co 6 godzin, z modyfikacjami zależnymi od wieku postkoncepcyjnego (PMA). Czas terapii jest uzależniony od rodzaju zakażenia, np. 7-14 dni dla pozaszpitalnego zapalenia płuc, 4-6 tygodni dla zakażeń kości i stawów oraz zakaźnego zapalenia wsierdzia. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie wymaga monitorowania stężenia wankomycyny i dostosowania odstępów między dawkami, szczególnie przy klirensie kreatyniny <20 ml/min lub podczas terapii nerkozastępczej (RRT). Wankomycyna jest słabo usuwana przez hemodializę przerywaną, ale klirens wzrasta przy stosowaniu błon o dużej przepuszczalności lub ciągłym leczeniu nerkozastępczym (CRRT), co wymaga dawek uzupełniających.
chlorowodorek wankomycyny, ciągła infuzja wankomycyny, ciągłe leczenie nerkozastępcze, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dysfagia, funkcja nerek, hemodializa przerywana, infuzja przerywana, klirens kreatyniny, leczenie nerkozastępcze, model farmakokinetyczny, monitorowanie stężenia leku, okołoprotezowe zakażenie stawu, pozaszpitalne zapalenie płuc, produkt przeciwbakteryjny, proszek do sporządzania roztworu, respiratorowe zapalenie płuc, schemat pulsacyjny, stężenie terapeutyczne, szpitalne zapalenie płuc, szybkość filtracji kłębuszkowej, terapeutyczne monitorowanie leku, terapia nerkozastępcza, wartość MIC, wiek postkoncepcyjny, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry, zakaźne zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Wankomycyna (Vancomycin-MIP 500) stosowana dożylnie i doustnie wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najczęstsze reakcje obejmują zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz zespół czerwonego człowieka, charakteryzujący się przekrwieniem górnej części ciała, związany z szybkim wlewem dożylnym. Nefrotoksyczność manifestuje się wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika, a w cięższych przypadkach może prowadzić do śródmiąższowego zapalenia nerek, ostrej niewydolności nerek lub martwicy kanalików nerkowych. Ototoksyczność, objawiająca się przejściową lub trwałą utratą słuchu, jest szczególnie istotna u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i przy stosowaniu wysokich dawek. Wankomycyna może także wywoływać rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół DRESS oraz ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii.
agranulocytoza, chlorowodorek wankomycyny, ciężkie skórne działanie niepożądane, Clostridioides difficile, duszność, eozynofilia, gorączka polekowa, granulocyt obojętnochłonny, hipotensja, linijna IgA dermatoza pęcherzowa, MRSA, nefrotoksyczność, neutropenia odwracalna, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja rzekomoalergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, świst krtaniowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej jelita, zapalenie żyły, zatrzymanie serca, zespół czerwonego człowieka, zespół czerwonej szyi, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Edicin 500 mg
Wankomycyna w postaci chlorowodorku dostępna jest w dawkach 500 mg (500 000 IU) oraz 1 g (1 000 000 IU) jako proszek do sporządzania roztworu do infuzji. Dawkowanie powinno być indywidualizowane na podstawie masy ciała, wieku, stanu klinicznego oraz czynności nerek pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 15-20 mg/kg mc. co 8-12 godzin, z maksymalną dawką pojedynczą 2 g. W stanach ciężkich można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg mc. Niemowlęta i dzieci poniżej 12 lat otrzymują 10-15 mg/kg mc. co 6 godzin. Noworodki i wcześniaki wymagają konsultacji specjalistycznej, a dawkowanie zależy od wieku postkoncepcyjnego (PMA). Czas terapii jest uzależniony od rodzaju zakażenia i waha się od 7 dni do 6 tygodni, np. zakażenia skóry i tkanek miękkich trwają 7-14 dni, a zakażenia kości i stawów 4-6 tygodni. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę początkową podaje się w pełnej wysokości, a następnie modyfikuje na podstawie monitorowania stężenia minimalnego wankomycyny w surowicy, z preferencją wydłużenia odstępów między dawkami przy ciężkich zaburzeniach (klirens kreatyniny <20 ml/min). Wankomycyna jest słabo usuwana przez standardową hemodializę, ale klirens wzrasta przy zastosowaniu CRRT, co wymaga dawek uzupełniających.
bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, chlorowodorek wankomycyny, ciągła infuzja wankomycyny, ciągłe leczenie nerkozastępcze, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, Edicin, filtracja kłębuszkowa, hemodializa przerywana, infuzja przerywana, klirens kreatyniny, leczenie nerkozastępcze, lek przeciwbakteryjny, okołoprotezowe zakażenie stawu, pozaszpitalne zapalenie płuc, respiratorowe zapalenie płuc, roztwór do infuzji, stężenie terapeutyczne leku, stężenie w surowicy, szpitalne zapalenie płuc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie jelit, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalna choroba jelit, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Vancomycin-MIP to preparat zawierający wankomycynę w formie chlorowodorku, dostępny w dawkach 500 mg (510 mg chlorowodorku, co odpowiada 500 000 j.m.) oraz 1000 mg, stosowany dożylnie lub doustnie w zależności od wskazań klinicznych. Dożylne podanie jest wskazane w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń kości i stawów (w tym osteomyelitis i septycznego zapalenia stawów), pozaszpitalnego i szpitalnego zapalenia płuc (w tym VAP), zakaźnego zapalenia wsierdzia oraz bakteriemii związanej z tymi stanami. Doustne podanie jest zarezerwowane wyłącznie do leczenia zakażeń Clostridium difficile (CDI), zarówno pierwszego epizodu, jak i nawrotów, ze względu na lokalne działanie leku w świetle jelita i brak wchłaniania do krążenia ogólnego.
antybiogram, antybiotykoterapia, bakteriemia, biegunka poantybiotykowa, chlorowodorek wankomycyny, Clostridium difficile, funkcja nerek, gronkowiec oporny na metycylinę, lek przeciwbakteryjny, oporność na antybiotyki, oporność na metycylinę, pozaszpitalne zapalenie płuc, respiratorowe zapalenie płuc, roztwór do infuzji, roztwór doustny, septyczne zapalenie stawów, stężenie leku w surowicy, szpitalne zapalenie płuc, uszkodzenie błony śluzowej, wankomycyna, zaburzenie czynności nerek, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie kości i szpiku - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Vancomycin-MIP 500, zawierający 500 mg wankomycyny w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, nie posiada jednoznacznych danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (sekcja 4.7 Charakterystyki Produktu Leczniczego: „Brak danych”). Brak specyficznych badań oceniających wpływ wankomycyny na funkcje psychomotoryczne nie wyklucza jednak potencjalnego oddziaływania, zwłaszcza w kontekście działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, zmęczenie czy zaburzenia równowagi. Lekarze powinni uwzględnić także stan kliniczny pacjenta, współistniejące leczenie oraz drogę podania (dożylna vs doustna), a także dawkę (500 mg vs 1000 mg), wiek i funkcję nerek, które mogą modyfikować ryzyko zaburzeń psychomotorycznych.
antybiotyk glikopeptydowy, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek wankomycyny, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, hospitalizacja, podanie doustne, podanie dożylne, primum non nocere, roztwór do infuzji, terapia ambulatoryjna, terapia wankomycyną, Vancomycin-MIP, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku wankomycyny (Vancomycin-MIP 500 mg) wykazały brak działania genotoksycznego, co potwierdzają negatywne wyniki testów mutagenności, choć zakres tych badań był ograniczony. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału rakotwórczego wankomycyny, co sugeruje brak onkogenności tego antybiotyku w warunkach eksperymentalnych. W badaniach teratogenności na szczurach (dawki do 200 mg/kg mc.) oraz królikach (dawki do 120 mg/kg mc.) nie zaobserwowano wad rozwojowych potomstwa, wskazując na brak teratogennego działania w stosowanych dawkach.
antybiotyk, badanie okołoporodowe, badanie płodności, chlorowodorek wankomycyny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, model zwierzęcy, potencjał genotoksyczny, potencjał onkogenny, rakotwórczość, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, Vancomycin-MIP, wada rozwojowa, wankomycyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vancomycin-MIP 1000 1000 mg
Vancomycyna, zawarta w produkcie Vancomycin-MIP 1000 (1000 mg wankomycyny, odpowiadające 1 000 000 j.m.), posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na substancję czynną oraz substancje pomocnicze. Podanie domięśniowe jest absolutnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko martwicy tkanek w miejscu iniekcji. Produkt dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji oraz roztworu doustnego, co wymaga ścisłego przestrzegania zalecanych dróg podania (dożylna lub doustna). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego oraz weryfikacja historii chorób nerek i zaburzeń słuchu.
antybiotyk glikopeptydowy, chlorowodorek wankomycyny, choroba zakaźna, droga domięśniowa, działanie ototoksyczne, glikopeptyd, infuzja, liofilizat, martwica tkanek, nadwrażliwość na wankomycynę, podanie domięśniowe, proszek do sporządzania roztworu, reakcja alergiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, teikoplanina, Vancomycin-MIP, wankomycyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Vancomycin-MIP, dostępny w dawkach 500 mg (500 000 j.m.) oraz 1000 mg (1 000 000 j.m.), jest antybiotykiem glikopeptydowym o ściśle określonych przeciwwskazaniach. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na wankomycynę lub jakikolwiek składnik pomocniczy preparatu. Ponadto, podanie domięśniowe jest zakazane ze względu na wysokie ryzyko martwicy tkanek mięśniowych, dlatego dopuszczalne są jedynie drogi dożylna (w zakażeniach ogólnoustrojowych) oraz doustna (w zakażeniach przewodu pokarmowego). Liofilizat do sporządzania roztworu może mieć barwę od białawej do brązowawej, co nie wpływa na skuteczność terapii.
antybiotyk glikopeptydowy, chlorowodorek wankomycyny, droga domięśniowa, liofilizat, martwica tkanek, nadwrażliwość na wankomycynę, reakcja alergiczna, roztwór do infuzji, roztwór doustny, spektrum działania, substancja czynna, substancja pomocnicza, wankomycyna, wrażliwość patogenu, zakażenie ogólnoustrojowe, zakażenie przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vancomycin-MIP 1000 1000 mg
Vancomycin-MIP dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji (500 mg lub 1000 mg wankomycyny, odpowiadające 500 000 j.m. i 1 000 000 j.m.) oraz roztworu doustnego. Preparat stosowany jest do leczenia powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI), zakażeń kości i stawów (w tym osteomyelitis i septycznego zapalenia stawów), pozaszpitalnego i szpitalnego zapalenia płuc (CAP, HAP, VAP), zakaźnego zapalenia wsierdzia oraz bakteriemii powiązanej z tymi zakażeniami. Doustnie wankomycyna wskazana jest w leczeniu zakażeń Clostridium difficile (CDI), w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelit i nawrotów. Wankomycyna jest szczególnie zalecana w zakażeniach wywołanych przez MRSA, bakterie Gram-dodatnie oporne na β-laktamy, w terapii empirycznej ciężkich zakażeń w środowiskach o wysokim odsetku MRSA oraz u pacjentów z alergią na β-laktamy.
alergia na antybiotyki, antybiotyk beta-laktamowy, bakterie Gram-dodatnie, bakteriemia, biegunka poantybiotykowa, chlorowodorek wankomycyny, leczenie empiryczne, MRSA, nefrotoksyczność, ototoksyczność, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, pozaszpitalne zapalenie płuc, respiratorowe zapalenie płuc, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, septyczne zapalenie stawów, szpitalne zapalenie płuc, wankomycyna, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie implantu ortopedycznego, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie kości i szpiku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vancomycin-MIP 1000 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku wankomycyny, stosowanego w formach Vancomycin-MIP 500 mg (500 000 j.m.) oraz 1000 mg (1 000 000 j.m.), wykazały brak działania mutagennego w testach genotoksyczności. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału rakotwórczego tego antybiotyku glikopeptydowego. W badaniach teratogennych, przeprowadzonych na szczurach (dawki do 200 mg/kg mc.) oraz królikach (dawki do 120 mg/kg mc.), nie zaobserwowano wad rozwojowych płodu, co wskazuje na niskie ryzyko teratogenności podczas ekspozycji w okresie organogenezy.
antybiotyk glikopeptydowy, bezpieczeństwo reprodukcyjne, chlorowodorek wankomycyny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz nowotworowy, mutacja genetyczna, okres okołoporodowy, okres poporodowy, organogeneza, płodność samca, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, roztwór do infuzji, teratogenność, test mutagenności, toksyczność reprodukcyjna, Vancomycin-MIP, wada rozwojowa płodu, zdrowie reprodukcyjne