podejrzenie zawału serca

Podejrzenie zawału serca to kliniczna sytuacja, w której objawy i oznaki sugerują możliwość ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego, wymagająca natychmiastowej interwencji medycznej. Rozpoznanie opiera się na klasycznej triadzie: bólu w klatce piersiowej (zwykle uciskowego, promieniującego do lewego barku lub żuchwy), zmianach w EKG (uniesienie lub obniżenie odcinka ST, patologiczny załamek Q) oraz podwyższonych markerach martwicy mięśnia sercowego (troponina T lub I, CK-MB).

Ocena pacjenta z podejrzeniem zawału powinna nastąpić w ciągu 10 minut od pierwszego kontaktu medycznego. Badanie EKG należy wykonać i zinterpretować niezwłocznie, a w przypadku uniesienia odcinka ST (STEMI) należy jak najszybciej wdrożyć leczenie reperfuzyjne. W zawale bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) kluczowa jest stratyfikacja ryzyka i odpowiednio szybkie wdrożenie leczenia inwazyjnego.

Postępowanie przedszpitalne obejmuje podanie tlenu (przy SpO2 <90%), aspiryny (150-300 mg), nitrogliceryny (jeśli utrzymuje się ból), morfiny (w celu uśmierzenia bólu) oraz transport do ośrodka z możliwością wykonania pierwotnej angioplastyki wieńcowej. Opóźnienie w rozpoznaniu i leczeniu istotnie zwiększa śmiertelność, dlatego już samo podejrzenie zawału serca uzasadnia pełną aktywację protokołu postępowania w ostrym zespole wieńcowym.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl