żywienie pozajelitowe dzieci

Żywienie pozajelitowe dzieci to forma terapii żywieniowej polegająca na dostarczaniu składników odżywczych bezpośrednio do układu krwionośnego, z pominięciem przewodu pokarmowego. Jest stosowana u pacjentów pediatrycznych, u których odżywianie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.

Wskazania do żywienia pozajelitowego u dzieci obejmują: niewydolność przewodu pokarmowego, zespół krótkiego jelita, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie stany chorobowe z hiperkatabolizmem, przedłużający się brak możliwości karmienia doustnego oraz niektóre wrodzone wady metaboliczne. Szczególną grupą pacjentów są wcześniaki i noworodki z bardzo małą masą urodzeniową.

Preparaty do żywienia pozajelitowego dzieci zawierają precyzyjnie dobrane ilości makro- i mikroelementów, witamin, elektrolitów, aminokwasów, glukozy i tłuszczów. Skład mieszaniny musi być dostosowany do wieku, masy ciała, stanu klinicznego oraz indywidualnych potrzeb metabolicznych pacjenta pediatrycznego. Wymagania energetyczne i zapotrzebowanie na składniki odżywcze różnią się znacząco między noworodkami, niemowlętami i starszymi dziećmi.

Prowadzenie żywienia pozajelitowego u dzieci wymaga regularnego monitorowania parametrów biochemicznych, antropometrycznych oraz stanu klinicznego. Potencjalne powikłania obejmują zakażenia odcewnikowe, zaburzenia metaboliczne, choroby wątroby związane z żywieniem pozajelitowym (PNALD) oraz powikłania techniczne związane z dostępem naczyniowym.

Współczesne standardy zalecają, aby żywienie pozajelitowe dzieci było prowadzone przez multidyscyplinarny zespół specjalistów, w skład którego wchodzą pediatrzy, neonatolodzy, chirurdzy, dietetycy kliniczni oraz farmaceuci, co pozwala na optymalizację tej formy terapii i minimalizację powikłań.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
L-prolina – Przeciwwskazania stosowania

L-prolina, aminokwas endogenny, jest składnikiem wielu preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomel 10E (7,5 g L-proliny/1000 ml, 7,5% stężenia), Aminomel 12,5E (9,38 g/1000 ml, 7,5%), Aminosteril N-Hepa 8% (5,73 g/1000 ml, 7,2%), Vamin 18 Electrolyte-Free (6,8 g/1000 ml, 6,0%) oraz Vaminolact (5,6 g/1000 ml, 8,6%). Preparaty te są przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na L-prolinę, wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu aminokwasów, niestabilnym stanem krążeniowym (wstrząs), niedotlenieniem komórkowym oraz obrzękiem płuc. Dodatkowo, preparaty Aminomel 10E i 12,5E nie powinny być stosowane przy istotnie podwyższonym stężeniu sodu, potasu lub magnezu w osoczu, natomiast Aminosteril N-Hepa 8% jest przeciwwskazany w kwasicy metabolicznej, przewodnieniu, hiponatremii, hipokaliemii, niewydolności nerek i niewyrównanej niewydolności krążenia. Preparaty Vamin 18 Electrolyte-Free i Vaminolact nie są zalecane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz ciężką mocznicą bez możliwości dializy.
aminokwas endogenny, Aminomel, Aminosteril, dializa, dysfagia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, L-prolina, mocznica, niedotlenienie komórkowe, niestabilny stan krążeniowy, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność płuc, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewyrównana niewydolność krążenia, obrzęk płuc, przewodnienie, równowaga wodno-elektrolitowa, synteza białek, Vamin, Vaminolact, wstrząs, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia metabolizmu aminokwasów, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe dzieci
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Peditrace –

Preparat Peditrace to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający mikroelementy niezbędne w żywieniu pozajelitowym dzieci, w tym cynk (250 μg/3,82 μmol), miedź (20 μg/0,315 μmol), mangan (1 μg/18,2 nmol), selen (2 μg/25,3 nmol), fluor (57 μg/3,00 μmol) oraz jod (1 μg/7,88 nmol). Preparat charakteryzuje się niskim pH około 2,0 oraz osmolalnością 38 mOsm/kg wody, co zapewnia stabilność mikroelementów i kompatybilność z innymi składnikami żywienia pozajelitowego. Zawiera także niewielkie ilości sodu (70 μg/3,05 μmol) i potasu (0,31 μg/7,88 nmol). Standardowe badania przedkliniczne, takie jak toksyczność ostra, przewlekła, genotoksyczność czy wpływ na rozród, nie zostały przeprowadzone dla całego preparatu, a ocena bezpieczeństwa opiera się na doświadczeniu klinicznym oraz literaturze naukowej dotyczącej poszczególnych mikroelementów.
charakterystyka produktu leczniczego, funkcja fizjologiczna, mikroelement niezbędny, monitorowanie kliniczne, niedobór mikroelementów, parametr biochemiczny, pierwiastek śladowy, pierwiastki śladowe, stężenie w organizmie, toksyczność mikroelementów, zaburzenie metaboliczne, zapotrzebowanie na mikroelementy, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe dzieci
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pediaven G15 –

Pediaven G15 to specjalistyczny, dwuskładnikowy roztwór do żywienia pozajelitowego, dedykowany populacji pediatrycznej, zawierający 150 g glukozy oraz 15 g aminokwasów na 1000 ml roztworu, co odpowiada 660 kcal energii całkowitej (600 kcal energii pozabiałkowej). Preparat dostarcza precyzyjnie dobrane aminokwasy, w tym egzogenne i warunkowo niezbędne, takie jak tyrozyna, histydyna i acetylocysteina, które wspierają procesy anaboliczne u dzieci i młodzieży. Zawiera także elektrolity (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastki śladowe (m.in. Fe 500 µg, Zn 2000 µg, Cu 255 µg), zapewniając zbilansowaną podaż mikro- i makroelementów niezbędnych do prawidłowego wzrostu i rozwoju.
acetylocysteina, aminokwas niezbędny, aminokwas warunkowo niezbędny, azot całkowity, cysteina, dostęp do naczyń żylnych, droga dożylna, elektrolit, energia pozabiałkowa, glukoza, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastki śladowe, proces anaboliczny, roztwór do żywienia pozajelitowego, substrat energetyczny, worek dwukomorowy, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe dzieci
Leksykon substancji czynnych
Mangan – Wskazania do stosowania

Mangan jest kluczowym pierwiastkiem śladowym niezbędnym w licznych procesach enzymatycznych, w tym w funkcjonowaniu dysmutazy ponadtlenkowej, arginazy oraz hydrolazy glikozylowej. Jego rola obejmuje metabolizm węglowodanów, aminokwasów, cholesterolu oraz syntezę mukopolisacharydów i glikoprotein, co wpływa na prawidłową strukturę tkanki łącznej. Suplementacja manganu jest szczególnie istotna w żywieniu pozajelitowym u dorosłych i dzieci, zwłaszcza w stanach takich jak długotrwałe żywienie pozajelitowe, po zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego, chorobach zapalnych jelit, ciężkich oparzeniach, wcześniactwie oraz w ciąży i laktacji z niedoborami witaminowo-mineralnymi. Preparaty zawierające mangan, takie jak Addamel N (0,5 μmol/10 ml, 99,0 μg/ml), Supliven (0,10 μmol/ml, 19,8 μg/ml), Nutryelt (1,0 μmol/10 ml, 445,69 μg/10 ml) czy Tracutil (10 μmol/ampułkę, 197,9 μg/ml), są stosowane w celu pokrycia podstawowego lub umiarkowanie zwiększonego zapotrzebowania na ten pierwiastek.
cholestaza, choroba zapalna jelit, dysmutaza ponadtlenkowa, mangan, manganu chlorek czterowodny, manganu glukonian, metabolizm lipidów, metabolizm węglowodanów, niedobór manganu, niedojrzałość układu pokarmowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oparzenie, pierwiastek śladowy, tkanka łączna, wcześniak, zaburzenie wzrostu, zastój żółci, zespół złego wchłaniania, żywienie dożylne, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe dzieci
Leksykon substancji czynnych
L-metionina – Przeciwwskazania stosowania

L-metionina, egzogenny aminokwas siarkowy, odgrywa kluczową rolę w procesach metylacji, syntezie białek oraz detoksykacji, będąc składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego takich jak Aminomel 10E (4,68 g L-metioniny/1000 ml, 1700 kJ/l), Aminomel 12,5E (5,85 g/1000 ml, 2125 kJ/l), Aminosteril N-Hepa 8% (1,10 g/1000 ml, 1340 kJ/l), Vamin 18 Electrolyte-Free (5,6 g/1000 ml, 1,9 MJ/l) oraz Vaminolact (1,3 g/1000 ml, 1,0 MJ/l). Stosowanie L-metioniny jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu aminokwasów (np. homocystynuria, niedobór syntazy cystationiny), niestabilnym stanem krążeniowym, niedotlenieniem komórkowym, obrzękiem płuc oraz w stanach hipernatremii, hiperkaliemii i hipermagneziemii. Ponadto, preparaty te nie powinny być stosowane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, niewydolnością nerek, mocznicą bez dostępu do dializy, niewyrównaną niewydolnością krążenia, kwasicą metaboliczną, przewodnieniem, hiponatremią i hipokaliemią.
detoksykacja, hiperkaliemia, hipermetioninemia, hipernatremia, hipokaliemia, hiponatremia, homeostaza elektrolitowa, homocystynuria, kwasica metaboliczna, L-metionina, metabolizm aminokwasów, metylacja, mocznica, nadwrażliwość, niedotlenienie, niewydolność krążenia, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność płuc, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, perfuzja tkankowa, przewodnienie, równowaga kwasowo-zasadowa, synteza białek, toksyczne metabolity, wstrząs, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia metabolizmu aminokwasów, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe dzieci
Leksykon substancji czynnych
Sery – Dawkowanie i sposób podawania

Seryna, jako aminokwas w żywieniu pozajelitowym, jest dawkowana indywidualnie w zależności od wieku, stanu klinicznego oraz zapotrzebowania metabolicznego pacjenta. U dorosłych z prawidłowym stanem odżywienia dawka aminokwasów wynosi 0,6-0,9 g/kg m.c./dobę (0,10-0,15 g azotu/kg m.c./dobę), a w stanach stresu metabolicznego 0,9-1,6 g/kg m.c./dobę (0,15-0,25 g azotu/kg m.c./dobę). W szczególnych przypadkach, np. po oparzeniach, zapotrzebowanie może być wyższe. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do wieku i masy ciała, np. wcześniaki otrzymują 1,5-4,0 g aminokwasów/kg m.c./dobę (15-40 ml/kg m.c./dobę preparatu Aminoplasmal Paed 10%). Maksymalne szybkości infuzji różnią się w zależności od preparatu i wieku pacjenta, np. u dorosłych dla SmofKabiven extra Nitrogen wynosi 0,1 g aminokwasów/kg m.c./godzinę (do 1,5 ml/kg m.c./godzinę), a u dzieci 2-11 lat do 0,12 g/kg m.c./godzinę (do 1,8 ml/kg m.c./godzinę).
aminokwas, Aminoplasmal Paed, anabolizm, IDPN, infuzja, leczenie nerkozastępcze, Multimel, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Olimel, oparzenie, osmolarność, preparat do żywienia pozajelitowego, preparat wieloskładnikowy, seryna, SmofKabiven, stres kataboliczny, stres metaboliczny, terapia nerkozastępcza, wcześniak, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe dzieci
Leksykon substancji czynnych
L-histydyna – Przeciwwskazania stosowania

L-histydyna, aminokwas endogenny stosowany w żywieniu pozajelitowym, ma szereg przeciwwskazań wynikających zarówno z jej właściwości, jak i ogólnych zasad stosowania preparatów aminokwasowych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na L-histydynę lub inne składniki preparatu oraz wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, które mogą prowadzić do pogorszenia stanu klinicznego. Preparaty z L-histydyną nie powinny być stosowane u pacjentów z niestabilnym stanem krążeniowym (wstrząs), niedotlenieniem komórkowym, obrzękiem płuc oraz istotnymi zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hiponatremia, hiperkaliemia czy hiperkalcemia (szczególnie w przypadku preparatu Ketosteril). Ponadto przeciwwskazaniem jest przewodnienie oraz kwasica metaboliczna. Preparaty Aminomel nie są zalecane u dzieci poniżej 2 roku życia ze względu na nieodpowiedni skład aminokwasów.
dializa, elektrolity, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiponatremia, histydyna, kwasica metaboliczna, metabolizm aminokwasów, mocznica, nadwrażliwość, niedotlenienie, niewydolność krążenia, niewydolność nadnerczy, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność płuc, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, przewodnienie, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia metabolizmu aminokwasów, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe dzieci

żywienie pozajelitowe dzieci

Powiązane wpisy

L-prolina – Przeciwwskazania stosowania

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Peditrace –

Właściwości farmakodynamiczne – Pediaven G15 –

Mangan – Wskazania do stosowania

L-metionina – Przeciwwskazania stosowania

Sery – Dawkowanie i sposób podawania

L-histydyna – Przeciwwskazania stosowania