badanie kontrastowe przełyku

Badanie kontrastowe przełyku to diagnostyczna metoda obrazowa stosowana w celu oceny struktury i funkcji przełyku. Polega na podaniu pacjentowi środka kontrastowego (najczęściej barytu lub wodnego roztworu jodu), a następnie wykonaniu serii zdjęć radiologicznych, które uwidaczniają przebieg i kształt światła przełyku.

Badanie to pozwala na diagnostykę szeregu schorzeń, takich jak: uchyłki przełyku, zwężenia, guzy, przetoki, przepukliny rozworu przełykowego przepony, achalazja czy refluks żołądkowo-przełykowy. Jest szczególnie wartościowe w ocenie zaburzeń połykania (dysfagii) oraz anatomicznych nieprawidłowości przełyku.

Procedura badania kontrastowego przełyku obejmuje fluoroskopię w czasie rzeczywistym, która umożliwia obserwację motoryki przełyku podczas połykania kontrastu. Badanie to często uzupełnia się o ocenę żołądka i dwunastnicy, wykonując tzw. badanie kontrastowe górnego odcinka przewodu pokarmowego (ang. upper GI series).

Choć obecnie dostępne są nowocześniejsze metody diagnostyczne (endoskopia, tomografia komputerowa), badanie kontrastowe przełyku pozostaje ważnym narzędziem diagnostycznym, szczególnie w ocenie zaburzeń czynnościowych oraz jako badanie przesiewowe przed bardziej inwazyjnymi procedurami.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Achalazja – Diagnostyka i diagnoza

Achalasia to rzadka dysmotylność przełyku charakteryzująca się niepełną relaksacją dolnego zwieracza przełyku (LES) oraz brakiem perystaltyki, co prowadzi do dysfagii, regurgitacji i utraty masy ciała. Diagnostyka opiera się na manometrii wysokiej rozdzielczości (HRM), badaniu kontrastowym z barytem oraz endoskopii, które pozwalają na potwierdzenie rozpoznania i wykluczenie innych przyczyn dysfagii, takich jak pseudoachalasia czy nowotwory. HRM umożliwia klasyfikację achalasia na trzy podtypy według klasyfikacji chicagowskiej CCv4.0: typ I (minimalna kurczliwość), typ II (okresowe fazy ciśnienia) oraz typ III (achalasia spastyczna), co ma istotne znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Typ II wykazuje najlepszą odpowiedź na leczenie (90-95% skuteczności), natomiast typ III lepiej reaguje na przezustną endoskopową miotomię (POEM) niż na laparoskopową miotomię Hellera (LHM). Badanie barytowe uwidacznia charakterystyczne cechy achalasia, takie jak przetrwałe zwężenie LES, poszerzony przełyk i obraz „dzioba ptaka”. Endoskopia służy głównie do wykluczenia innych patologii i może wykazać poszerzony przełyk z zalegającą treścią oraz zwężenie w okolicy połączenia przełykowo-żołądkowego.
achalasia, achalasia spastyczna, badanie kontrastowe przełyku, choroba refluksowa przełyku, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, dystalny skurcz przełyku, EndoFLIP, endoskopia, endoskopowa ultrasonografia, eozynofilowe zapalenie przełyku, ezofagogastroduodenoskopia, ezofagogram barytowy, fenotyp choroby, Functional Luminal Imaging Probe, inhibitor pompy protonowej, klasyfikacja chicagowska, manometria przełyku, manometria wysokiej rozdzielczości, miotomia Hellera, monitorowanie pH przełyku, perystaltyka przełyku, pH-metria, pneumatyczna dylatacja, przełyk dziadka do orzechów, przezustna endoskopowa miotomia, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, toksyna botulinowa, tomografia komputerowa, twardzina układowa, złoty standard diagnostyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina przełykowa – Diagnostyka i diagnoza

Przepuklina przełykowa to przemieszczenie górnej części żołądka przez rozwór przełykowy przepony do klatki piersiowej, diagnozowana głównie u pacjentów powyżej 50. roku życia z objawami refluksu, bólu w klatce piersiowej czy dysfagią. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych i czynnościowych, takich jak przełyk barowy (uwidaczniający uwypuklenie baru i szeroki rozwór przełykowy), gastroskopia (EGD) z oceną odległości między połączeniem przełykowo-żołądkowym a wcięciem przeponowym >2 cm, manometria wysokiej rozdzielczości (HRM) wykazująca rozdzielenie strefy wysokiego ciśnienia ≥2 cm, monitorowanie pH przełyku oraz impedancja przełykowa. TK stosuje się w podejrzeniu powikłań, takich jak skręt żołądka czy perforacja. Diagnostyka różnicowa obejmuje GERD bez przepukliny, zaburzenia motoryki przełyku, choroby serca i płuc oraz nowotwory. Wytyczne SAGES zalecają diagnostykę tylko przy objawach klinicznych wpływających na leczenie, a operację wskazują u pacjentów z objawową przepukliną okołoprzełykową lub powikłaniami.
badanie kontrastowe przełyku, choroba wrzodowa, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, ezofagitis, gastroskopia, GERD, impedancja przełykowa, manometria przełyku, manometria wysokiej rozdzielczości, odma otrzewnowa, odma śródpiersia, odynofagia, pH-metria przełyku, połączenie przełykowo-żołądkowe, przełyk Barretta, przepuklina mieszana, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, stenoza przełyku, wolvulus żołądka, zaburzenia motoryki przełyku

badanie kontrastowe przełyku

Powiązane wpisy

Achalazja – Diagnostyka i diagnoza

Przepuklina przełykowa – Diagnostyka i diagnoza