pH-metria przełyku
pH-metria przełyku to diagnostyczna procedura medyczna wykorzystywana do oceny funkcji przełyku, szczególnie w kontekście refluksu żołądkowo-przełykowego (GERD). Badanie polega na pomiarze pH w dolnej części przełyku za pomocą specjalnej sondy wprowadzanej przez nos lub gardło i umiejscawianej w przełyku.
Podczas standardowego badania pH-metrycznego, które zwykle trwa 24 godziny, sonda rejestruje zmiany kwasowości w przełyku, umożliwiając identyfikację epizodów refluksu. Wartości pH poniżej 4 są uznawane za wskaźniki refluksu kwaśnego. Pacjent podczas badania prowadzi dziennik, notując czas posiłków, aktywności fizycznej, pozycji ciała oraz występowania objawów.
Wskazaniami do wykonania pH-metrii przełyku są: diagnostyka atypowych objawów refluksu (np. kaszel, chrypka, ból w klatce piersiowej), kwalifikacja do leczenia operacyjnego GERD, ocena skuteczności leczenia farmakologicznego oraz diagnostyka u pacjentów z utrzymującymi się objawami mimo terapii. Nowsze wersje badania obejmują pH-metrię impedancyjną, która pozwala na wykrywanie również refluksu niekoniecznie kwaśnego.
Interpretacja wyników pH-metrii obejmuje analizę całkowitego czasu ekspozycji przełyku na kwas, liczby epizodów refluksu, najdłuższego epizodu refluksu oraz korelacji między objawami a epizodami refluksu. Wskaźnik DeMeestera, będący złożonym parametrem uwzględniającym wymienione zmienne, jest często wykorzystywany do całościowej oceny nasilenia refluksu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Katar – Diagnostyka i diagnoza
Katar (catarrh) jest objawem charakteryzującym się nadmiernym gromadzeniem śluzu w drogach oddechowych, najczęściej w tylnej części nosa, gardle lub zatokach przynosowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, ze zwróceniem uwagi na objawy takie jak przewlekła niedrożność nosa, uczucie ciała obcego w gardle, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła (post-nasal drip) oraz trzeszczenia w uszach. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić infekcje bakteryjne (charakteryzujące się żółto-zieloną wydzieliną i gorączką), alergie (z towarzyszącym świądem, kichaniem i łzawieniem), polipy nosa oraz refluks żołądkowo-przełykowy (GERD). W przypadku przewlekłego kataru trwającego ponad 8 tygodni wskazane jest pogłębienie diagnostyki poprzez endoskopię nosową, badania obrazowe (RTG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz testy alergiczne i mikrobiologiczne. Brak jest specyficznych testów dla kataru, dlatego diagnoza opiera się na ocenie klinicznej i subiektywnych dolegliwościach pacjenta.
alergiczne zapalenie zatok, badanie fizykalne, infekcja bakteryjna, kortykosteroidy donosowe, leki przeciwhistaminowe, pH-metria przełyku, polipy nosa, posiew plwociny, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, refluks żołądkowo-przełykowy, rezonans magnetyczny, rynoskopia, skrzywienie przegrody nosowej, spirometria, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, stan zapalny, swoiste IgE, testy alergiczne, testy skórne, tomografia komputerowa, twardzina układowa, wywiad medyczny, zatoki przynosowe, Zespół Kaszlu Górnych Dróg Oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie przełyku – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie przełyku to stan zapalny błony śluzowej przełyku o różnorodnej etiologii, w tym refluksowej, infekcyjnej, alergicznej (eozynofilowe zapalenie przełyku, EoE) oraz polekowej. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach endoskopowych (ezofagogastroduodenoskopia, EGD) z pobraniem biopsji z co najmniej 6 wycinków z różnych odcinków przełyku. W badaniu histopatologicznym kluczowe jest stwierdzenie ≥15 eozynofili na pole widzenia w dużym powiększeniu dla rozpoznania EoE, a także identyfikacja cech charakterystycznych dla refluksowego zapalenia (przerost warstwy podstawnej, wydłużenie brodawek) czy infekcji (np. ciałka wtrętowe HSV, CMV, strzępki grzybni). W diagnostyce różnicowej uwzględnia się choroby serca, zaburzenia motoryki przełyku oraz nowotwory. W przypadku podejrzenia EoE stosuje się skalę EREFS do oceny endoskopowej oraz molekularny panel EDP oceniający ekspresję 96 genów.
badanie endoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja przełyku, dysfagia, eozynofilia przełyku, eozynofilowe zapalenie przełyku, Esophageal String Test, ezofagogastroduodenoskopia, górna endoskopia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przełyku, manometria przełyku, naciek eozynofilowy, odynofagia, pH-metria przełyku, polekowe zapalenie przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, regurgitacja, remisja histologiczna, test alergiczny, uchyłek przełyku, zakażenie CMV, zakażenie HSV, zapalenie przełyku, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Refluks u niemowląt – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Refluks żołądkowo-przełykowy (GER) u niemowląt to powszechne zjawisko, dotyczące 40-50% zdrowych niemowląt w pierwszych miesiącach życia, szczególnie między 1. a 4. miesiącem. Etiologia refluksu wiąże się z niedojrzałością dolnego zwieracza przełyku oraz pozycją leżącą i dietą płynną. Objawem dominującym jest ulewanie, które u większości niemowląt nie powoduje zaburzeń wzrostu ani dyskomfortu („szczęśliwi ulewacze”). W odróżnieniu od GER, choroba refluksowa przełyku (GERD) manifestuje się nasilonymi objawami, takimi jak wymioty chlustające, kolka, problemy z karmieniem, utrata masy ciała, świszczący oddech czy zapalenie przełyku. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym i wywiadzie, a badania dodatkowe (pH-metria, endoskopia) są zarezerwowane dla cięższych lub nietypowych przypadków.
alergia na białko mleka krowiego, alginian, antacida, badanie fizykalne, bloker receptora H2, choroba refluksowa przełyku, cichy refluks, dolny zwieracz przełyku, endoskopia przewodu pokarmowego, fundoplikacja Nissena, inhibitor pompy protonowej, kolka niemowlęca, krztuszenie, lek prokinetyczny, nagła śmierć łóżeczkowa, nawracające zapalenie płuc, nietolerancja pokarmowa, pH-metria przełyku, refluks u niemowląt, trudności z połykaniem, ulewanie niemowląt, wymioty chlustające, zapalenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Czkawka – Diagnostyka i diagnoza
Czkawka (singultus) to mimowolne, spazmatyczne skurcze mięśni przepony z nagłym zamknięciem głośni, powodujące charakterystyczny dźwięk. Klasyfikacja opiera się na czasie trwania: ostra (<48 godzin), uporczywa (48 godzin do 1 miesiąca) oraz nieustępująca (>1 miesiąc). Epizody trwające ponad 48 godzin wymagają diagnostyki w celu wykluczenia chorób podstawowych. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny neurologicznej i otoskopii. W przypadku utrzymującej się czkawki wskazane są badania laboratoryjne (morfologia, elektrolity, CRP, OB, funkcje wątroby, amylaza, gazometria) oraz obrazowe (RTG, TK klatki piersiowej, jamy brzusznej, głowy, MRI), a także specjalistyczne procedury jak endoskopia, manometria przełyku czy nakłucie lędźwiowe, zależnie od podejrzewanej etiologii.
achalazja przełyku, amylaza, badania biochemiczne, badanie fizykalne, badanie neurologiczne, białko C-reaktywne, blokada nerwu przeponowego, choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, czkawka, czkawka ostra, czkawka uporczywa, elektrokardiogram, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, funkcje wątroby, gamma-glutamylotransferaza, gazometria, głośnia, kanał słuchowy, manometria przełyku, mięsień przepony, mocznica, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, nerwy czaszkowe, niewydolność nerek, nowotwór przełyku, pH-metria przełyku, przepuklina rozworu przełykowego, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, stymulacja nerwu błędnego, tętniak aorty, tomografia komputerowa, udar mózgu, wole guzkowe toksyczne, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie mózgu, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół area postrema