kanał słuchowy
Kanał słuchowy (łac. meatus acusticus) to przewód łączący małżowinę uszną z błoną bębenkową, stanowiący część ucha zewnętrznego. U człowieka ma kształt rurki o długości około 2,5 cm i średnicy 0,7 cm, która jest lekko zagięta i zwężająca się w kierunku błony bębenkowej. Dzieli się na część chrzęstną (zewnętrzną) i kostną (wewnętrzną).
Kanał słuchowy pełni kilka istotnych funkcji: przewodzi fale dźwiękowe do błony bębenkowej, chroni struktury ucha środkowego przed uszkodzeniami mechanicznymi oraz uczestniczy w regulacji temperatury wewnątrz ucha. Wyściółka kanału zawiera gruczoły woskowinowe produkujące woskowinę (cerumen), która ma właściwości przeciwbakteryjne i chroni przed infekcjami.
Patologie kanału słuchowego obejmują zapalenie (otitis externa), często występujące u pływaków, zwężenia (stenoza), ciała obce, nowotwory oraz nadmierną produkcję woskowiny prowadzącą do jej zaczopowania. Zmiany w drożności kanału słuchowego mogą powodować niedosłuch przewodzeniowy, zaburzenia równowagi oraz ból ucha.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Diagnostyka i diagnoza
Zatkany kanał słuchowy (cerumen impaction) to stan, w którym nadmiar woskowiny usznej powoduje objawy takie jak nagła lub częściowa utrata słuchu, uczucie pełności, ból, szumy uszne, zawroty głowy czy kaszel, a także utrudnia ocenę kanału słuchowego i błony bębenkowej. Diagnoza opiera się na badaniu otoskopowym, ocenie stopnia zatkania, konsystencji woskowiny oraz stanie błony bębenkowej, a także na dokładnym wywiadzie medycznym uwzględniającym czynniki ryzyka i objawy. Test Banjiego, z czułością 91,7%, może wspomóc rozróżnienie zatkania woskowiną od innych przyczyn objawów otologicznych. W diagnostyce należy wykluczyć inne schorzenia, takie jak zapalenie ucha zewnętrznego i środkowego, perforację błony bębenkowej czy nowotwory kanału słuchowego.
audiogram, błona bębenkowa, egzostoza, kanał słuchowy, mikroodsysanie, otalgia, otoskop, otoskopia, perforacja błony bębenkowej, płukanie ucha, rurki wentylacyjne, szumy uszne, utrata słuchu, woskowina uszna, zaburzenia równowagi, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zatkanie kanału słuchowego - Leksykon chorób i schorzeń
Ból ucha – Objawy
Ból ucha (otalgia) jest częstą dolegliwością, szczególnie u dzieci, charakteryzującą się różnorodnym charakterem bólu (ostry, tępy, pulsujący, palący) i najczęściej jednostronnym umiejscowieniem. Typowe objawy to ból, uczucie pełności, upośledzenie słuchu, gorączka (38-40°C), wyciek z ucha oraz rzadziej zawroty głowy. U dzieci obserwuje się dodatkowo objawy takie jak ciągnięcie ucha, rozdrażnienie, trudności w karmieniu i zaburzenia snu. Najczęstszą przyczyną jest ostre zapalenie ucha środkowego, które pojawia się zwykle 2-7 dni po infekcji górnych dróg oddechowych, z najsilniejszym bólem trwającym 1-2 dni i ustępującym w ciągu 2-3 dni. W około 5-10% przypadków może dojść do perforacji błony bębenkowej, objawiającej się nagłym ustąpieniem bólu i wyciekiem ropnym lub surowiczym, z gojeniem w ciągu 2-3 dni do kilku miesięcy. Po infekcji może utrzymywać się wysiękowe zapalenie ucha środkowego z przewlekłym uczuciem dyskomfortu i przejściowym upośledzeniem słuchu.
dysfunkcja trąbki Eustachiusza, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja ucha środkowego, kanał słuchowy, nawracające zapalenie ucha środkowego, niedosłuch, ostre zapalenie ucha środkowego, otalgia, otorynolaryngolog, perforacja błony bębenkowej, porażenie nerwu twarzowego, przewlekłe wysiękowe zapalenie ucha środkowego, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, sztywność karku, szumy uszne, ucho wysiękowe, uszkodzenie błony bębenkowej, vertigo, wyciek z ucha, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie wyrostka sutkowatego, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Octefortan
Preparat Octefortan zawiera 1 mg oktenidyny dichlorowodorku oraz 20 mg fenoksyetanolu w 1 g roztworu do stosowania na skórę. W trakcie terapii należy bezwzględnie unikać wstrzykiwania lub wprowadzania preparatu pod ciśnieniem do tkanek, gdyż może to prowadzić do uszkodzeń tkanek i obrzęku miejscowego. W przypadku stosowania w ranach konieczne jest zapewnienie odpowiedniego odpływu z jamy rany, np. poprzez drenaż lub odsysacz. Szczególną ostrożność należy zachować u wcześniaków z niską masą urodzeniową, gdyż stosowanie roztworów oktenidyny 0,1% wiązało się z ciężkimi reakcjami skórnymi. Podczas zabiegów medycznych istotne jest usunięcie wszelkich materiałów nasączonych preparatem przed kolejnymi etapami procedury oraz unikanie nadmiernego stosowania, które mogłoby prowadzić do gromadzenia się roztworu w fałdach skórnych lub pod pacjentem.
ciężka reakcja skórna, drenaż, działanie niepożądane, fenoksyetanol, kanał słuchowy, miejscowa reakcja niepożądana, noworodek przedwcześnie urodzony, obrzęk miejscowy, Octefortan, oktenidyna dichlorowodorek, opatrunek okluzyjny, podrażnienie, roztwór na skórę, stosowanie zewnętrzne, uszkodzenie oka, uszkodzenie tkanki, wcześniak z małą masą urodzeniową, wstrzyknięcie - Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Objawy
Szumy uszne (tinnitus) to subiektywna percepcja dźwięku w uszach bez zewnętrznego źródła, dotykająca 15-20% populacji, ze wzrostem częstości do 14,3% u osób w wieku 60-69 lat. Objawy obejmują różnorodne dźwięki, takie jak dzwonienie, brzęczenie, szum czy pulsowanie, z podtypem szumów pulsacyjnych, które mogą być obiektywne i wskazywać na patologie naczyniowe. Przewlekłe szumy uszne utrzymują się powyżej 6 miesięcy i mają nieprzewidywalny przebieg – u 81,6% pacjentów utrzymują się przez co najmniej 5 lat, a u około 25% dochodzi do progresji nasilenia. Pełna remisja jest rzadka (około 0,8%), natomiast dokuczliwość objawów często ulega zmniejszeniu. Szumy uszne są silnie powiązane z ubytkiem słuchu (w 90% przypadków), narażeniem na hałas, stresem oraz zaburzeniami psychicznymi, w tym depresją (48-78% pacjentów z ciężkimi objawami). Wpływają negatywnie na jakość życia, powodując zmęczenie, zaburzenia snu, trudności z koncentracją i lęk.
depresja, deprywacja snu, kanał słuchowy, nadciśnienie śródczaszkowe, narażenie na hałas, otoskleroza, percepcja dźwięku, prezbiacusis, przewlekłe szumy uszne, staw skroniowo-żuchwowy, szumy pulsujące, szumy somatyczne, szumy uszne, ubytek słuchu, utrata słuchu, zaburzenie lękowe, zaburzenie snu, zapalenie ucha - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oktaseptal
Produkt leczniczy Oktaseptal zawiera 0,10 g oktenidyny dichlorowodorku oraz 2,00 g fenoksyetanolu w 100 g roztworu i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Bezwzględnie przeciwwskazane jest wstrzykiwanie lub aplikacja pod ciśnieniem, aby uniknąć uszkodzeń tkanek i obrzęków. W przypadku stosowania w ranach konieczne jest zapewnienie odpowiedniego odpływu, np. poprzez drenaż. U wcześniaków z niską masą urodzeniową odnotowano ciężkie reakcje skórne po zastosowaniu roztworu oktenidyny 0,1%, co wymaga rozważenia alternatywnych środków antyseptycznych w tej grupie pacjentów.
aerozol na skórę, ciężka reakcja skórna, drenaż, działanie drażniące, fenoksyetanol, kanał słuchowy, obrzęk miejscowy, odkażanie skóry, odsysacz, oktenidyna dichlorowodorek, opatrunek okluzyjny, podrażnienie, roztwór wodny oktenidyny, środek antyseptyczny, uszkodzenie struktur oka, uszkodzenie tkanki, wcześniak z małą masą urodzeniową, zabieg inwazyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Cerumen impaction, czyli zatkanie kanału słuchowego, to stan charakteryzujący się nadmiernym nagromadzeniem i utwardzeniem woskowiny w kanale słuchowym, co prowadzi do częściowej lub całkowitej utraty słuchu, uczucia pełności, bólu, szumów usznych, a także zaburzeń równowagi. Występuje u około 6% populacji ogólnej, 10% dzieci oraz ponad 30% osób starszych i pacjentów z zaburzeniami poznawczymi. Czynniki ryzyka obejmują nadprodukcję woskowiny, nieprawidłowe czyszczenie uszu (np. patyczki kosmetyczne), używanie aparatów słuchowych, anatomiczne zmiany kanału słuchowego, choroby skóry (egzema, łuszczyca) oraz wcześniejsze zabiegi chirurgiczne ucha. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu otoskopowym oraz ocenie słuchu, z uwzględnieniem przeciwwskazań do irygacji, takich jak perforacja błony bębenkowej czy infekcje ucha.
aparat słuchowy, błona bębenkowa, cerumen, cerumen impaction, hemofilia, infekcja ucha, irygacja ucha, kanał słuchowy, koagulopatia, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, łyżeczka uszna, małopłytkowość, małżowina uszna, odsysanie, otalgia, otoskop, perforacja błony bębenkowej, płukanie ucha, rurka tympanostomijne, świecowanie uszu, szum uszny, tinnitus, tymczasowa utrata słuchu, woskowina, wyprysk, zapalenie ucha zewnętrznego, zatkany kanał słuchowy, zatyczka do uszu, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Czkawka – Diagnostyka i diagnoza
Czkawka (singultus) to mimowolne, spazmatyczne skurcze mięśni przepony z nagłym zamknięciem głośni, powodujące charakterystyczny dźwięk. Klasyfikacja opiera się na czasie trwania: ostra (<48 godzin), uporczywa (48 godzin do 1 miesiąca) oraz nieustępująca (>1 miesiąc). Epizody trwające ponad 48 godzin wymagają diagnostyki w celu wykluczenia chorób podstawowych. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny neurologicznej i otoskopii. W przypadku utrzymującej się czkawki wskazane są badania laboratoryjne (morfologia, elektrolity, CRP, OB, funkcje wątroby, amylaza, gazometria) oraz obrazowe (RTG, TK klatki piersiowej, jamy brzusznej, głowy, MRI), a także specjalistyczne procedury jak endoskopia, manometria przełyku czy nakłucie lędźwiowe, zależnie od podejrzewanej etiologii.
achalazja przełyku, amylaza, badania biochemiczne, badanie fizykalne, badanie neurologiczne, białko C-reaktywne, blokada nerwu przeponowego, choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, czkawka, czkawka ostra, czkawka uporczywa, elektrokardiogram, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, funkcje wątroby, gamma-glutamylotransferaza, gazometria, głośnia, kanał słuchowy, manometria przełyku, mięsień przepony, mocznica, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, nerwy czaszkowe, niewydolność nerek, nowotwór przełyku, pH-metria przełyku, przepuklina rozworu przełykowego, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, stymulacja nerwu błędnego, tętniak aorty, tomografia komputerowa, udar mózgu, wole guzkowe toksyczne, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie mózgu, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół area postrema - Leksykon chorób i schorzeń
Niedosłuch odbiorczy (głęboki) – Zapobieganie i profilaktyka
Niedosłuch odbiorczy głębokiego stopnia stanowi istotny problem zdrowotny, którego wczesne wykrycie i kompleksowa rehabilitacja są kluczowe dla zapobiegania poważnym konsekwencjom, takim jak pogorszenie funkcji poznawczych, demencja, izolacja społeczna czy depresja. Stosowanie aparatów słuchowych i implantów ślimakowych wiąże się z istotnym zmniejszeniem ryzyka długoterminowego pogorszenia funkcji poznawczych o 19% oraz poprawą wyników testów poznawczych o 3%. Dodatkowo, regularne używanie aparatów słuchowych redukuje ryzyko przedwczesnej śmierci o 24%. Profilaktyka utraty słuchu obejmuje szczepienia ochronne, poradnictwo genetyczne, ochronę przed hałasem i ototoksycznymi lekami oraz wczesne wykrywanie niedosłuchu, co jest szczególnie ważne u noworodków i dzieci. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z implantami ślimakowymi, którzy powinni być na bieżąco ze szczepieniami przeciwko pneumokokom, aby zmniejszyć ryzyko bakteryjnego zapalenia opon mózgowych.
aparat słuchowy, badanie audiologiczne, badanie obrazowe, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, demencja, depresja, funkcja poznawcza, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, izolacja społeczna, kanał słuchowy, lek ototoksyczny, nerw słuchowy, niedosłuch odbiorczy, profilaktyka wtórna, rehabilitacja słuchu, ślimak, sprzężenie zwrotne, szczepionka przeciwko pneumokokom, szum uszny, ubytek słuchu - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Objawy
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) to stan zapalny kanału słuchowego zewnętrznego, często wywołany przez bakterie lub grzyby w wilgotnym środowisku po ekspozycji na wodę. Objawy rozwijają się zwykle w ciągu kilku dni i obejmują świąd, zaczerwienienie, ból nasilający się przy pociąganiu małżowiny usznej, wyciek z ucha (początkowo przejrzysty, później żółto-zielony i cuchnący), uczucie zatkania oraz przejściowe osłabienie słuchu. W zaawansowanych przypadkach może wystąpić silny ból promieniujący do twarzy i szyi, obrzęk, gorączka oraz całkowite zablokowanie kanału słuchowego. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym i ocenie bólu przy manipulacji uchem, a w cięższych lub nawracających przypadkach wykonuje się posiewy i badania mikroskopowe.
antybiotyk, badanie otoskopowe, błona bębenkowa, infekcja grzybicza, kanał słuchowy, kanał słuchowy zewnętrzny, krople do uszu, kwas borny, małżowina uszna, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, szumy uszne, ucho pływaka, utrata słuchu, węzły chłonne, wyciek z ucha, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha zewnętrznego, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, zwężenie kanału słuchowego - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta błona bębenkowa (perforacja błony bębenkowej) – Objawy
Pęknięcie błony bębenkowej to perforacja cienkiej tkanki oddzielającej kanał słuchowy od ucha środkowego, manifestująca się nagłym, często intensywnym bólem, wyciekiem z ucha (przezroczystym, krwistym lub ropnym utrzymującym się 2-3 dni), nagłą utratą słuchu o charakterze przewodzeniowym oraz objawami takimi jak tinnitus i zawroty głowy. Wielkość i lokalizacja perforacji, a także etiologia (infekcja, uraz, zmiany ciśnienia) determinują nasilenie symptomów i rokowanie. Małe perforacje zwykle goją się samoistnie w ciągu 2-8 tygodni, większe mogą wymagać 2-3 miesięcy, a w niektórych przypadkach nawet do 6 miesięcy. Utrata słuchu jest zazwyczaj przejściowa, jednak przewlekłe perforacje i nawracające infekcje mogą prowadzić do trwałych uszkodzeń, w tym uszkodzenia kosteczek słuchowych. Wskazane jest monitorowanie funkcji trąbki słuchowej oraz unikanie ekspozycji na wodę i czynników opóźniających gojenie.
błona bębenkowa, cholesteatoma, infekcja ucha środkowego, kanał słuchowy, kosteczki słuchowe, nawracające infekcje, ostre zapalenie ucha środkowego, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, przewlekły wyciek z ucha, tinnitus, trąbka słuchowa, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, utrata słuchu, utrata słuchu przewodzeniowa, vertigo, wyciek krwisty, wyciek ropny, wyciek z ucha, zaburzenia równowagi, zapalenie wyrostka sutkowatego, zawroty głowy, złamanie kości czaszki - Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Zapobieganie i profilaktyka
Woskowina uszna (cerumen) pełni kluczową rolę w ochronie, nawilżaniu i oczyszczaniu kanału słuchowego, zapobiegając infekcjom i uszkodzeniom błony bębenkowej. Zatkanie kanału słuchowego (impakcja woskowiny) powstaje najczęściej wskutek nadmiernego gromadzenia się lub stwardnienia woskowiny, często wywołanego nieprawidłowym usuwaniem za pomocą patyczków kosmetycznych lub stosowaniem aparatów słuchowych i zatyczek do uszu. Profilaktyka obejmuje unikanie wprowadzania przedmiotów do kanału słuchowego, higienę zewnętrznej części ucha, stosowanie preparatów zmiękczających (np. oliwa z oliwek, olej mineralny, cerumenolityki takie jak nadtlenek wodoru lub karbamidu) 2-3 razy w tygodniu, a także regularne kontrole lekarskie, szczególnie u osób z grup ryzyka (osoby starsze, użytkownicy aparatów słuchowych, pacjenci z historią impakcji). Zalecane jest stosowanie 2 kropli ciepłego oleju do każdego ucha przed snem co 2-4 tygodnie w celach profilaktycznych.
aparat słuchowy, błona bębenkowa, drenaż ucha, hemofilia, infekcja ucha, irygacja ucha, kanał słuchowy, koagulopatia, kwasy omega-3, kwasy tłuszczowe, laryngolog, leki przeciwpłytkowe, leki przeciwzakrzepowe, łyżeczka uszna, małopłytkowość, nadtlenek wodoru, perforacja błony bębenkowej, rurki wentylacyjne, staw skroniowo-żuchwowy, swimmer’s ear, woskowina uszna, zapalenie ucha zewnętrznego, zatkany kanał słuchowy, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Reddy 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu obejmowały ocenę farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W dawkach terapeutycznych nie wykazano istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach ciężarnych stosowanie dawki 600 mg/kg/dobę (około 18-krotnie wyższej niż maksymalna dawka dla ludzi 320 mg/dobę) powodowało zmniejszenie przeżywalności potomstwa, opóźnienie rozwoju i mniejszy przyrost masy ciała. W dawkach 200-600 mg/kg/dobę u dorosłych szczurów i małp szerokonosych obserwowano zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z rozrostem kanalików nerkowych i podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u zwierząt, prawdopodobnie nie występuje u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał słuchowy, kanalik nerkowy, kreatynina, małżowina uszna, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Bespres 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Co-Bespres, zawierającego walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), przeprowadzone na szczurach i marmozetach wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Objawy nefrotoksyczności, takie jak nefropatia, nacieki bazofilowe w kanalikach nerkowych oraz wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy, pojawiały się przy dawkach od 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9x i 3,5x maksymalnej dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m² pc) oraz od 10 + 3 mg/kg mc./dobę u marmozet (0,3x i 1,2x dawki ludzkiej). Dodatkowo, duże dawki powodowały hematotoksyczność (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i przerost tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanał słuchowy, małżowina uszna, mocznik i kreatynina, naciek bazofilowy, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, przerost tętniczek doprowadzających, reakcja nefrotoksyczna, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, walsartan, zmiana hemodynamiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Epidemiologia
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) jest powszechnym schorzeniem, dotykającym około 10% populacji w ciągu życia, z roczną częstością występowania w USA wynoszącą 8,1 na 1000 osób (około 2,4 miliona przypadków). Najwyższa zachorowalność obserwowana jest u dzieci w wieku 7-14 lat, jednak ponad połowa wizyt dotyczy dorosłych powyżej 20 roku życia. Choroba wykazuje wyraźną sezonowość, z największą liczbą przypadków w miesiącach letnich (czerwiec-sierpień) oraz wyższą częstością w klimacie tropikalnym i południowych regionach USA (9,1/1000). Kluczowymi czynnikami ryzyka są regularne pływanie (zwłaszcza w naturalnych zbiornikach wodnych), wilgotne i ciepłe warunki, atopowe zapalenie skóry, nadwrażliwość skóry, nadmierna produkcja woskowiny, stosowanie aparatów słuchowych oraz stany immunosupresji, w tym cukrzyca i podeszły wiek. Przewlekła postać choroby dotyczy 3-5% pacjentów.
antybiotyk, antybiotykooporność, aparat słuchowy, atopowe zapalenie skóry, diagnoza, kanał słuchowy, krople do uszu, nadwrażliwość skóry, osłabiony układ odpornościowy, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, reakcja alergiczna, ucho pływaka, uszkodzenie chrząstki, utrata słuchu, wilgotność powietrza, woskowina, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha zewnętrznego, zatyczki do uszu, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego