nerwy czaszkowe
Nerwy czaszkowe to dwanaście par nerwów, które wychodzą bezpośrednio z mózgowia, w przeciwieństwie do nerwów rdzeniowych, wychodzących z rdzenia kręgowego. Każda para ma przypisany numer rzymski (I-XII) oraz nazwę opisującą jej funkcję lub przebieg.
Poszczególne nerwy czaszkowe to: I – węchowy, II – wzrokowy, III – okoruchowy, IV – bloczkowy, V – trójdzielny, VI – odwodzący, VII – twarzowy, VIII – przedsionkowo-ślimakowy, IX – językowo-gardłowy, X – błędny, XI – dodatkowy oraz XII – podjęzykowy. Nerwy te dzielą się na nerwy czuciowe, ruchowe oraz mieszane.
Diagnostyka nerwów czaszkowych stanowi istotny element badania neurologicznego. Ocenia się funkcje węchowe, ostrość wzroku, pole widzenia, ruchomość gałek ocznych, odruchy źreniczne, czucie na twarzy, funkcje żucia, mimikę, słuch i równowagę, funkcje podniebienia, gardła, krtani oraz ruchomość języka. Uszkodzenia nerwów czaszkowych mogą być objawem poważnych schorzeń neurologicznych.
Choroby nerwów czaszkowych mogą wynikać z różnych przyczyn, w tym urazów, nowotworów, procesów zapalnych, chorób demielinizacyjnych, zaburzeń naczyniowych czy infekcji. Objawy zależą od tego, który nerw został uszkodzony i mogą obejmować zaburzenia widzenia, problemy z mową, zaburzenia równowagi, dysfagię, paraliż mięśni twarzy i wiele innych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ostra miękka mielopatia – Objawy
Ostre nagłe porażenie wiotkie (AFM) to rzadka, ale poważna choroba neurologiczna, charakteryzująca się nagłym osłabieniem mięśniowym, utratą napięcia i odruchów, głównie u dzieci w wieku około 5-6 lat. Objawy pojawiają się zwykle po infekcji dróg oddechowych i obejmują asymetryczne, wiotkie osłabienie kończyn, częściej proksymalnych, bez zaburzeń czucia. U około 30% pacjentów dochodzi do zajęcia pnia mózgu, manifestującego się dysfunkcją nerwów czaszkowych, co skutkuje m.in. opadaniem powiek, osłabieniem mięśni twarzy, trudnościami w połykaniu i mowie. Ból kończyn, karku lub pleców jest częstym wczesnym objawem. W ciężkich przypadkach może wystąpić niewydolność oddechowa wymagająca wsparcia wentylacyjnego (około 20% przypadków) oraz zaburzenia autonomiczne, takie jak niestabilność ciśnienia tętniczego i zaburzenia rytmu serca.
choroba Heinego-Medina, dożylne immunoglobuliny, dysfagia, dyzartria, fizjoterapia, infekcja dróg oddechowych, kortykosteroidy, mięśnie dystalne, mięśnie proksymalne, nerwy czaszkowe, niewydolność oddechowa, objawy grypopodobne, opadanie powiek, osłabienie mięśni twarzy, osłabienie mięśniowe, plazmafereza, polio, terapia logopedyczna, terapia zajęciowa, tlenoterapia, transfer nerwów, uszkodzenie pnia mózgu, utrata napięcia mięśniowego, utrata odruchów, zaburzenia autonomiczne, zaburzenia rytmu serca, zanik mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Czkawka – Diagnostyka i diagnoza
Czkawka (singultus) to mimowolne, spazmatyczne skurcze mięśni przepony z nagłym zamknięciem głośni, powodujące charakterystyczny dźwięk. Klasyfikacja opiera się na czasie trwania: ostra (<48 godzin), uporczywa (48 godzin do 1 miesiąca) oraz nieustępująca (>1 miesiąc). Epizody trwające ponad 48 godzin wymagają diagnostyki w celu wykluczenia chorób podstawowych. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny neurologicznej i otoskopii. W przypadku utrzymującej się czkawki wskazane są badania laboratoryjne (morfologia, elektrolity, CRP, OB, funkcje wątroby, amylaza, gazometria) oraz obrazowe (RTG, TK klatki piersiowej, jamy brzusznej, głowy, MRI), a także specjalistyczne procedury jak endoskopia, manometria przełyku czy nakłucie lędźwiowe, zależnie od podejrzewanej etiologii.
achalazja przełyku, amylaza, badania biochemiczne, badanie fizykalne, badanie neurologiczne, białko C-reaktywne, blokada nerwu przeponowego, choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, czkawka, czkawka ostra, czkawka uporczywa, elektrokardiogram, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, funkcje wątroby, gamma-glutamylotransferaza, gazometria, głośnia, kanał słuchowy, manometria przełyku, mięsień przepony, mocznica, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, nerwy czaszkowe, niewydolność nerek, nowotwór przełyku, pH-metria przełyku, przepuklina rozworu przełykowego, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, stymulacja nerwu błędnego, tętniak aorty, tomografia komputerowa, udar mózgu, wole guzkowe toksyczne, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie mózgu, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół area postrema - Leksykon chorób i schorzeń
Ependymoma – Diagnostyka i diagnoza
Ependymoma to rzadki nowotwór ośrodkowego układu nerwowego wywodzący się z komórek ependymalnych, występujący z bimodalnym szczytem zachorowań w dzieciństwie i wieku dorosłym. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym oraz obrazowaniu MRI całego OUN, które ujawnia dobrze odgraniczoną masę z jednorodnym wzmocnieniem kontrastowym, hiperintensywnym sygnałem w T2 i możliwymi zwapnieniami lub zmianami torbielowatymi. CT jest pomocne w ocenie zwapnień i u pacjentów z przeciwwskazaniami do MRI. Punkcja lędźwiowa służy do wykrycia rozsiewu nowotworu w PMR, jednak jest przeciwwskazana przy guzach tylnego dołu czaszki. Ostateczne rozpoznanie wymaga badania histopatologicznego z oceną stopnia złośliwości wg WHO oraz badań immunohistochemicznych i molekularnych, w tym profilowania metylacji DNA i analizy fuzji genów (np. ZFTA-RELA).
angiografia rezonansu magnetycznego, badanie immunohistochemiczne, badanie neurologiczne, biopsja stereotaktyczna, duszność, elektroencefalografia, ependymoma nadnamiotowe, ependymoma rdzenia kręgowego, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, fuzja genu, komórki ependymalne, marker molekularny, metylacja DNA, naczyniakoblastoma, nakłucie lędźwiowe, nerwiakowłókniak, nerwy czaszkowe, neurochirurg, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, pierwotny chłoniak OUN, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie molekularne, przestrzeń podpajęczynówkowa, rdzeniak, reakcja łańcuchowa polimerazy, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, wklinowanie - Leksykon chorób i schorzeń
Astrocytoma – Diagnostyka i diagnoza
Astrocytoma, stanowiący około 60% guzów mózgu, jest nowotworem wywodzącym się z astrocytów i diagnozowanym rocznie u około 15 000 pacjentów w USA, z przewagą mężczyzn (1,3:1). Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego badania neurologicznego oceniającego funkcje poznawcze, nerwy czaszkowe, siłę mięśniową oraz funkcje czuciowe, co pozwala na lokalizację guza i ocenę jego wpływu na OUN. Kluczową rolę odgrywają badania obrazowe, przede wszystkim MRI, które umożliwia ocenę lokalizacji, wielkości i charakterystyki guza, z typowymi cechami: izointensywnością w T1, hiperintensywnością w T2 oraz różnym stopniem wzmocnienia kontrastowego zależnym od stopnia złośliwości (grade I-II słabe, grade III-IV wyraźne). Zaawansowane techniki MRI, takie jak fMRI, perfuzja, spektroskopia MRS czy ASL, dostarczają dodatkowych informacji o funkcji i unaczynieniu guza. Ostateczne rozpoznanie wymaga biopsji histopatologicznej, wykonywanej podczas resekcji lub stereotaktycznie, pozwalającej na ocenę stopnia złośliwości (grade I-IV wg WHO) oraz identyfikację markerów molekularnych, które mają kluczowe znaczenie prognostyczne i terapeutyczne.
anaplastyczny astrocytoma, angiografia, astrocytoma, badanie histopatologiczne, badanie neurologiczne, biopsja stereotaktyczna, choroba demielinizacyjna, diagnostyka molekularna, diagnostyka różnicowa, elektroencefalografia, ependymoma, funkcje poznawcze, glioblastoma multiforme, klasyfikacja histopatologiczna, kodelecja 1p/19q, kortykosteroidy, leczenie ukierunkowane molekularnie, leki przeciwdrgawkowe, metylacja MGMT, MRI funkcjonalne, MRI perfuzyjne, mutacje IDH, nerwy czaszkowe, obrzęk mózgu, oligodendroglioma, ośrodkowy układ nerwowy, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, spektroskopia rezonansu magnetycznego, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, zapalenie mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Uraz głowy i wstrząśnienie mózgu – Diagnostyka i diagnoza
Wstrząśnienie mózgu (mTBI) to łagodny uraz mózgu wynikający z mechanicznego urazu głowy, charakteryzujący się przemijającymi zaburzeniami funkcji neurologicznych. Diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie dotyczącym mechanizmu urazu, obecności utraty przytomności (niekoniecznej do rozpoznania), amnezji oraz objawów klinicznych ocenianych za pomocą skali Glasgow (wynik 13-15 pkt) i testów funkcji poznawczych, równowagi, koordynacji oraz nerwów czaszkowych. W diagnostyce stosuje się narzędzia takie jak SCAT5, Child-SCAT5, ACE, ImPACT, VVE, pupilometrię oraz badania chodu tandemowego. Badania obrazowe (TK, MR) służą wyłącznie do wykluczenia poważniejszych urazów, a TK jest wskazana przy kryteriach takich jak wynik Glasgow <15 po 2 godzinach, wiek ≥65 lat, amnezja ≥30 minut, czy stosowanie leków przeciwzakrzepowych. MR zaleca się przy utrzymujących się objawach powyżej 7-10 dni lub nietypowym przebiegu klinicznym.
amnezja wsteczna, chód tandemowy, deficyt neurologiczny, funkcje poznawcze, funkcjonalny rezonans magnetyczny, krwawienie śródmózgowe, krwiak nadtwardówkowy, krwiak podtwardówkowy, leki przeciwzakrzepowe, migrena, napad drgawkowy, nerwy czaszkowe, objaw Battle’a, obrazowanie tensora dyfuzji, odruchy neurologiczne, płynotok uszny, rezonans magnetyczny, skala Glasgow, tomografia komputerowa, uraz kręgosłupa szyjnego, urazowy uraz mózgu, wstrząśnienie mózgu, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenie przedsionkowe, zespół drugiego uderzenia, zespół popotrząśnieniowy, zespół stresu pourazowego