kostnienie mostka
Kostnienie mostka to proces fizjologiczny, podczas którego chrząstka mostka (sternum) stopniowo przekształca się w tkankę kostną. Proces ten rozpoczyna się w życiu płodowym i kontynuowany jest po urodzeniu. Mostek rozwija się z kilku ośrodków kostnienia, które z czasem ulegają fuzji, tworząc jednolitą strukturę kostną.
W rozwoju prenatalnym mostek składa się początkowo z trzech głównych części: rękojeści (manubrium), trzonu (corpus sterni) oraz wyrostka mieczykowatego (processus xiphoideus). Rękojeść mostka zazwyczaj kostnieje jako pierwsza, między 5. a 6. miesiącem życia płodowego. Trzon mostka rozwija się z 4-5 segmentów, które kostnieją po urodzeniu i stopniowo łączą się ze sobą w okresie dzieciństwa i dojrzewania. Wyrostek mieczykowaty kostnieje najpóźniej, zazwyczaj po 15. roku życia.
Zaburzenia procesu kostnienia mostka mogą prowadzić do różnych anomalii strukturalnych, takich jak klatka piersiowa lejkowata (pectus excavatum), klatka piersiowa kurza (pectus carinatum) czy rozszczep mostka. Opóźnione lub nieprawidłowe kostnienie mostka może być również związane z niektórymi zespołami genetycznymi lub zaburzeniami metabolicznymi. W diagnostyce obrazowej kośćca mostka wykorzystuje się głównie badania radiologiczne, tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ostenil 70 70 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alendronianu wykazały, że długotrwałe podawanie leku w dawkach od 1 do 3,75 mg/kg (odpowiadających 1-3 krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi) powoduje proliferację komórek parafolikularnych tarczycy u szczurów, co może wskazywać na wpływ na gospodarkę wapniową i funkcjonowanie układu endokrynnego. Analizy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani uszkadzającego DNA. W badaniach na szczurach, podawanie alendronianu do 5 mg/kg/dobę (4-krotność dawki ludzkiej) nie wpływało negatywnie na płodność obu płci. Jednakże teratologiczne badania na ciężarnych szczurach wykazały, że dawki powyżej 10 mg/kg/dobę indukowały istotne zaburzenia mineralizacji kości płodów, obejmujące niekompletne kostnienie kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego, czaszki oraz mostka. Zmiany te nie wystąpiły u królików, co sugeruje różnice gatunkowe w odpowiedzi na lek.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linezolid Polpharma 600 mg
Dane przedkliniczne dotyczące linezolidu wskazują na negatywny wpływ na płodność i funkcje rozrodcze samców szczurów przy stężeniach w osoczu zbliżonych do tych u ludzi, obejmujący nieprawidłowości w obrazie spermy, zmiany morfologiczne jąder, przerost nabłonka najądrza oraz zwiększenie liczby komórek w najądrzu. Efekty te były przemijające u dojrzałych samców, natomiast u młodych szczurów utrzymywały się po niemal całym okresie dojrzewania płciowego. Podanie testosteronu nie normalizowało zmian w płodności. U psów po 1-miesięcznej terapii nie stwierdzono przerostu nabłonka najądrzy, choć odnotowano zmiany masy gruczołu krokowego, jąder i najądrzy. Badania teratogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania teratogennego przy stężeniach do 4-krotnie wyższych niż u ludzi, jednak zaobserwowano toksyczność u ciężarnych samic, zwiększoną śmiertelność zarodków, zmniejszenie masy ciała płodów oraz nasilenie genetycznych defektów mostka. U królików zmniejszenie masy płodowej występowało przy toksyczności u samic, nawet przy niskim poziomie narażenia (0,06 wartości AUC przewidywanej u ludzi). Linezolid i metabolity przenikają do mleka szczurów w stężeniach przewyższających osocze samic.
badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kostnienie mostka, linezolid, neurotoksyczność, nieprawidłowości spermy, płodność, przenikanie do mleka, przerost nabłonka najądrza, śmierć zarodka, spermatogeneza, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, utrata zarodka przedimplantacyjna, zahamowanie szpiku kostnego, zwyrodnienie nerwu wzrokowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilant 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bilastyny wykazały brak istotnych zagrożeń dla ludzi, potwierdzając szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów i królików zaobserwowano negatywne efekty na rozwój płodu, takie jak utrata zarodków oraz zaburzenia kostnienia, jednak tylko przy dawkach toksycznych dla organizmów matczynych, z poziomem NOAEL ponad 30-krotnie wyższym niż ekspozycja u ludzi. Badania laktacji u szczurów wykazały obecność bilastyny w mleku w stężeniu około 50% stężenia w osoczu matki po podaniu dawki 20 mg/kg, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska dla ludzi pozostaje nieustalone. Ponadto, badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na narządy rozrodcze ani parametry płodności nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę.
autoradiografia, badanie laktacji, bilastyna, dawka toksyczna, dystrybucja w OUN, działanie niepożądane, działanie niepożądane OUN, działanie rakotwórcze, implantacja zarodka, kostnienie kości czaszki, kostnienie mostka, narząd rozrodczy, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, rozwój płodu, stężenie w osoczu, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linezolid Polpharma 2 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności linezolidu wykazały istotny wpływ na płodność samców szczurów przy stężeniach w osoczu zbliżonych do ludzkich, obejmujący zmniejszenie płodności, nieprawidłowości spermy i jąder oraz przerost nabłonka najądrza. Efekty te były przemijające u dojrzałych zwierząt, natomiast u młodych szczurów utrzymywały się po długotrwałym podawaniu. U psów obserwowano zmiany masy gruczołu krokowego, jąder i najądrzy, bez przerostu nabłonka. Badania teratogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania teratogennego przy stężeniach do 4-krotności ludzkich, jednak odnotowano toksyczne efekty u ciężarnych samic, takie jak zwiększona śmiertelność zarodków, zmniejszenie masy ciała płodów oraz nasilenie genetycznych nieprawidłowości kostnych. U szczurów przy niższych stężeniach zaobserwowano lekkie toksyczne działania na matki i płody, w tym zmniejszenie przyrostu masy ciała i opóźnienie dojrzewania potomstwa.
działanie onkogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, gruczoł krokowy, kostnienie mostka, linezolid, mielosupresja, nabłonek najądrzy, nerw wzrokowy, nieprawidłowości mostka, nieprawidłowości spermy, profil bezpieczeństwa leku, przenikanie do mleka, przerost nabłonka, śmierć zarodka, spermatogeneza, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, utrata przedimplantacyjna zarodka, wpływ na płodność, zahamowanie szpiku kostnego, zmiany neurotoksyczne, zwyrodnienie aksonów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach zwierząt przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (1,9-11-krotność dawki walsartanu 160 mg i 2,6-13-krotność dawki amlodypiny 10 mg). U szczurów stwierdzono zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka oraz zmiany nerkowe, takie jak bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne i przerost błony tętniczek. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zwiększoną częstość rozszerzonych moczowodów, zaburzeń kostnienia mostka i nieskostniałych paliczków przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia kanalików nerkowych, dawka kliniczna, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórka Sertoliego, kostnienie mostka, krwinki czerwone, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, przerost tętniczek, rakotwórczość, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zapalenie śródmiąższowe, zapalenie żołądka