nadaktywność psychomotoryczna

Nadaktywność psychomotoryczna to stan zwiększonej aktywności fizycznej i psychicznej, charakteryzujący się niepokojem ruchowym, niemożnością pozostania w miejscu oraz przyspieszoną mową i tokiem myślenia. Jest to objaw występujący w różnych zaburzeniach psychicznych, przede wszystkim w manii i hipomanii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, a także w schizofrenii, ADHD, stanach lękowych czy zatruciach substancjami psychoaktywnymi.

W praktyce klinicznej nadaktywność psychomotoryczna objawia się nieprzerwanymi ruchami, chodzeniem, gestykulacją, drżeniem kończyn, niemożnością usiedzenia w miejscu, a także wzmożoną aktywnością werbalną (logorea). Pacjenci wykazują często zmniejszoną potrzebę snu, zwiększony apetyt seksualny oraz podejmują działania impulsywne, nie bacząc na konsekwencje.

Diagnostyka nadaktywności psychomotorycznej opiera się głównie na obserwacji klinicznej i wywiadzie, można również stosować skale oceny stanu psychicznego (np. Skalę Manii Younga). Leczenie koncentruje się na terapii choroby podstawowej i obejmuje farmakoterapię (leki przeciwpsychotyczne, stabilizatory nastroju, benzodiazepiny) oraz interwencje psychospołeczne. W ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl