pimawanseryna
Pimawanseryna to atypowy lek przeciwpsychotyczny, który działa selektywnie jako odwrotny agonista receptorów serotoninowych 5-HT2A. Został zatwierdzony przez FDA w 2016 roku do leczenia halucynacji i urojeń związanych z psychozą w chorobie Parkinsona (PDP).
Mechanizm działania pimawanseryny różni się od klasycznych leków przeciwpsychotycznych, gdyż wykazuje minimalną aktywność wobec receptorów dopaminowych D2, co zmniejsza ryzyko nasilenia objawów motorycznych u pacjentów z chorobą Parkinsona. Dzięki selektywnemu działaniu na receptory serotoninowe 5-HT2A, lek łagodzi objawy psychotyczne przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań niepożądanych typowych dla standardowych neuroleptyków.
Dawkowanie pimawanseryny zazwyczaj wynosi 34 mg raz dziennie. Do najczęstszych działań niepożądanych leku należą: obrzęki obwodowe, nudności, zaparcia oraz stan splątania. Ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QT, stosowanie pimawanseryny wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami serca lub przyjmujących inne leki mogące wpływać na odstęp QT.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Demencja ciałek lewy’ego – Objawy
Demencja ciałek Lewy’ego (DCL) jest drugą co do częstości przyczyną demencji po chorobie Alzheimera, charakteryzującą się postępującym pogorszeniem funkcji poznawczych, zaburzeniami ruchowymi, fluktuacjami poznawczymi oraz halucynacjami wzrokowymi, które występują u około 80% pacjentów. Choroba dotyka głównie osoby powyżej 50. roku życia, z nieco wyższą częstością u mężczyzn. Typowe objawy obejmują zaburzenia poznawcze (spadek zdolności myślenia, planowania, rozumowania), objawy parkinsonowskie (spowolnienie ruchów, sztywność, drżenie), zaburzenia snu REM oraz dysautonomię (ortostatyczne spadki ciśnienia, zaparcia, nietrzymanie moczu). Przebieg choroby trwa średnio 5-8 lat, z indywidualnymi wahaniami od 2 do 20 lat, i dzieli się na stadia od wczesnego, przez środkowe, do późnego, z progresją objawów poznawczych, motorycznych i autonomicznych. Charakterystyczne dla DCL są fluktuacje poznawcze, wczesne halucynacje wzrokowe oraz nadwrażliwość na neuroleptyki, co odróżnia ją od choroby Alzheimera i otępienia w chorobie Parkinsona.
aspiracja, autonomiczny układ nerwowy, choroba Alzheimera, ciałka Lewy’ego, demencja ciałek Lewy’ego, demencja naczyniowa, dysautonomia, dysfagia, fizjoterapia, halucynacje wzrokowe, inhibitory cholinesterazy, klonazepam, klozapina, kwetiapina, leki przeciwparkinsonowskie, leki przeciwpsychotyczne, lewodopa, melatonina, niedociśnienie ortostatyczne, objawy parkinsonowskie, otępienie w chorobie Parkinsona, pimawanseryna, rywastygmina, terapia zajęciowa, zaburzenia poznawcze, zaburzenia snu REM, zachłystowe zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Paraliż senny – Leczenie
Paraliż senny to przejściowa niemożność ruchu lub mowy podczas zasypiania (paraliż hipnagogiczny) lub budzenia się (paraliż hipnopompiczny), zwykle nieszkodliwa i nie wymagająca leczenia. W diagnostyce istotna jest konsultacja lekarska, często z wykorzystaniem polisomnografii w celu wykluczenia współistniejących zaburzeń snu, takich jak narkolepsja czy obturacyjny bezdech senny. Farmakoterapia, choć nie ma leków dedykowanych izolowanemu paraliżowi sennemu, obejmuje stosowanie trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych (np. imipramina, klomipramina, amitryptylina), SSRI (np. fluoksetyna), pimawanseryny oraz leków nasennych (eszopiklon, zolpidem) w celu regulacji snu i redukcji epizodów. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT-ISP) oraz terapia medytacyjno-relaksacyjna (MR Therapy) wykazują skuteczność w zmniejszaniu częstości i nasilenia epizodów, przy czym MR Therapy może redukować liczbę epizodów o około 50-54%.
bezdech senny, CPAP, cykl snu, dysfagia, faza REM, halucynacja, higiena snu, katapleksja, lek nasenny, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, medycyna snu, melatonina, myśli katastroficzne, narkolepsja, obturacyjny bezdech senny, paraliż hipnagogiczny, paraliż hipnopompiczny, paraliż senny, pimawanseryna, polisomnografia, SSRI, terapia poznawczo-behawioralna, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, zaburzenie lękowe, zespół niespokojnych nóg