ADH
ADH (Antidiuretic Hormone), czyli hormon antydiuretyczny, znany również jako wazopresyna, jest peptydowym hormonem wydzielanym przez tylny płat przysadki mózgowej. Główną funkcją ADH jest regulacja gospodarki wodnej organizmu poprzez zwiększanie reabsorpcji wody w kanalikach nerkowych, co prowadzi do zmniejszenia objętości wydalanego moczu i zwiększenia jego osmolalności.
Wydzielanie ADH jest stymulowane przez wzrost osmolalności osocza, spadek objętości krwi krążącej oraz spadek ciśnienia tętniczego. Hormon ten działa poprzez receptor V2 w kanalikach zbiorczych nerek, aktywując kanały wodne akwaporyny-2, które umożliwiają reabsorpcję wody. Dodatkowo, poprzez receptory V1, ADH wywołuje skurcz mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co przyczynia się do wzrostu ciśnienia tętniczego.
Zaburzenia wydzielania ADH obejmują moczówkę prostą (niedobór ADH), zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH – nadmiar ADH) oraz oporna na działanie wazopresyny moczówka prosta nefrogenna. Diagnostyka tych zaburzeń opiera się na ocenie stężenia sodu w surowicy, osmolalności osocza i moczu oraz testach stymulacyjnych i hamujących wydzielanie ADH.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Pramatis 5 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Pramatis, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się występowaniem działań niepożądanych najczęściej w pierwszych dwóch tygodniach terapii, z tendencją do zmniejszania nasilenia i częstości objawów w trakcie dalszego leczenia. Najczęstsze działania niepożądane (≥1/10) to ból głowy oraz nudności. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń kardiologicznych, w tym wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes, zwłaszcza u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub istniejącymi schorzeniami serca. Istotne jest także zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych w początkowej fazie leczenia oraz możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego, wymagającego natychmiastowej interwencji. Objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu i objawy psychiczne, mogą pojawić się przy nagłym przerwaniu terapii, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
ADH, akatyzja, anorgazmia, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok poporodowy, małopłytkowość, mlekotok, myśli samobójcze, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, stan splątania, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia smaku, zaburzenie snu, zaburzenie wytrysku, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Ciężka niedobór hormonu antydiuretycznego – Leczenie
Leczenie moczówki prostej, szczególnie w ciężkiej postaci niedoboru ADH, koncentruje się na redukcji diurezy, łagodzeniu pragnienia oraz zapobieganiu odwodnieniu. W moczówce centralnej (neurogennej) podstawowym lekiem jest desmopresyna – syntetyczny analog wazopresyny, podawany doustnie (100-200 μg), donosowo (10-20 μg) lub parenteralnie (1-2 μg), z działaniem trwającym od 8 do 24 godzin. Dawkowanie wymaga indywidualizacji, a monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza sodu, jest kluczowe ze względu na ryzyko hiponatremii. W łagodnych przypadkach wystarcza odpowiednia podaż płynów, natomiast w moczówce nefrogennej, gdzie nerki są oporne na ADH, leczenie obejmuje dietę niskosodową i niskobiałkową, stosowanie tiazydów (np. hydrochlorotiazydu) oraz NLPZ, a desmopresyna jest nieskuteczna. W moczówce ciążowej desmopresyna jest bezpieczna i skuteczna, a objawy zwykle ustępują po porodzie.
ADH, analog wazopresyny, chlorpropamid, ciężar właściwy moczu, desmopresyna, dieta niskosodowa, diuretyk tiazydowy, dysfagia, elektrolity, endokrynolog, filtracja kłębuszkowa, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, karbamazepina, klofibrat, moczówka prosta, nefrolog, neurochirurg, niedobór hormonu antydiuretycznego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, podwzgórze, przysadka mózgowa, wazopresyna - Leksykon chorób i schorzeń
Atypowa hiperplazja piersi – Zapobieganie i profilaktyka
Atypowa hiperplazja piersi (AH) stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju raka piersi, zwiększając to ryzyko 4-5-krotnie, z 25-letnim skumulowanym ryzykiem sięgającym około 30%. Diagnostyka i monitorowanie pacjentek z AH powinny obejmować regularne badania kliniczne co 6-12 miesięcy, coroczne mammografie diagnostyczne z możliwością tomosyntezy oraz rozważenie corocznych badań MRI, zwłaszcza u pacjentek z ryzykiem >20% w ciągu życia. Chemoprewencja z zastosowaniem selektywnych modulatorów receptora estrogenowego (SERM), takich jak tamoksyfen (redukcja ryzyka raka piersi o 70-86%) i raloksyfen, oraz inhibitorów aromatazy (anastrozol, eksemestan, letrozol) jest rekomendowana u kobiet powyżej 35. roku życia bez przeciwwskazań. Ponadto, zaleca się wdrożenie zdrowych nawyków, takich jak regularna aktywność fizyczna (150-300 minut umiarkowanej lub 75-150 minut intensywnej tygodniowo), utrzymanie prawidłowej masy ciała, ograniczenie spożycia alkoholu oraz unikanie palenia tytoniu, co może dodatkowo obniżyć ryzyko rozwoju raka piersi.
ADH, anastrozol, atypowa hiperplazja piersi, atypowa hiperplazja przewodowa, atypowa hiperplazja zrazikowa, badanie genetyczne, badanie kliniczne piersi, chemoprewencja, doradca genetyczny, eksemestan, hormonoterapia menopauzalna, inhibitor aromatazy, letrozol, mammografia diagnostyczna, mastektomia profilaktyczna, metformina, mutacja genu BRCA, rak piersi, raloksyfen, receptor estrogenowy, samokontrola piersi, selektywny modulator receptora estrogenowego, SERM, stan przedrakowy, tamoksyfen, tomosynteza, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna