plamica wybroczynowa

Plamica wybroczynowa, znana również jako plamica trombocytopeniczna, to schorzenie hematologiczne charakteryzujące się nieprawidłowo niską liczbą płytek krwi (trombocytów), co prowadzi do zwiększonej skłonności do krwawień. Najczęstszą postacią jest małopłytkowa plamica immunologiczna (ITP), gdzie układ odpornościowy nieprawidłowo niszczy własne płytki krwi pacjenta.

Objawami klinicznymi są charakterystyczne wybroczynowe zmiany skórne (petechie) – drobne, płaskie, czerwone lub purpurowe plamki powstające w wyniku mikrowylewów krwi pod skórą. Zmiany najczęściej lokalizują się na kończynach dolnych i w miejscach narażonych na ucisk. Mogą także występować krwawienia z dziąseł, nosa, przewodu pokarmowego oraz przedłużone lub obfite krwawienia miesięczne u kobiet.

Diagnostyka obejmuje morfologię krwi z rozmazem, badania krzepnięcia, badania serologiczne oraz w wybranych przypadkach biopsję szpiku kostnego. W leczeniu stosuje się kortykosteroidy, dożylne immunoglobuliny, leki immunosupresyjne, agonistów receptora trombopoetyny, a w opornych przypadkach splenektomię. Postępowanie terapeutyczne zależy od stopnia małopłytkowości, nasilenia objawów klinicznych i przyczyny schorzenia.