wielowykładnicza kinetyka eliminacji

Wielowykładnicza kinetyka eliminacji to model matematyczny opisujący złożony proces usuwania leków lub innych substancji z organizmu, charakteryzujący się co najmniej dwoma różnymi fazami eliminacji, każda z własną stałą szybkości (tzw. współczynnikiem eliminacji).

W przeciwieństwie do prostej kinetyki jednowykładniczej (jednokompartmentowej), wielowykładnicza kinetyka odzwierciedla dystrybucję substancji pomiędzy różnymi kompartmentami organizmu, takimi jak krew, tkanki dobrze i słabo ukrwione czy tkanki tłuszczowe. Stężenie leku w osoczu zmienia się w czasie według funkcji będącej sumą kilku funkcji wykładniczych.

Najczęściej spotykana jest kinetyka dwuwykładnicza, obejmująca fazę dystrybucji (szybkiej eliminacji) i fazę eliminacji właściwej (powolnej). Parametry kinetyki wielowykładniczej, takie jak objętości dystrybucji, współczynniki eliminacji dla poszczególnych faz oraz pole pod krzywą stężenia (AUC), mają kluczowe znaczenie przy ustalaniu schematów dawkowania leków, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym.

Znajomość wielowykładniczej kinetyki eliminacji jest szczególnie istotna w przypadku leków podawanych dożylnie, substancji lipofilnych oraz leków wykazujących zjawisko redystrybucji tkankowej, jak niektóre leki przeciwnowotworowe, antybiotyki aminoglikozydowe czy leki anestezjologiczne.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valtap HCT 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Valtap HCT zawiera walsartan oraz hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka ulega wzajemnym modyfikacjom – dostępność układowa hydrochlorotiazydu zmniejsza się o około 30% przy jednoczesnym podawaniu z walsartanem, natomiast kinetyka walsartanu pozostaje zasadniczo niezmieniona. Walsartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny po podaniu doustnym, z biodostępnością 23%, a jego eliminacja charakteryzuje się okresem półtrwania około 6 godzin (fazowy t½α <1h, t½ß ~9h). Walsartan jest wydalany głównie z kałem (83%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%), wiąże się silnie z białkami osocza (94-97%) i nie ulega intensywnej biotransformacji (około 20% dawki w postaci nieaktywnych metabolitów). Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax ~2h) z biodostępnością 70%, wykazuje liniową kinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 6-15 godzin. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza w 40-70% i kumuluje w erytrocytach (1,8-krotnie wyższe stężenie niż w osoczu).
AUC, biodostępność leku, biotransformacja, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dializoterapia, działanie przeciwnadciśnieniowe, hydroksymetabolit, interakcja farmakologiczna, kinetyka liniowa, klirens układowy, kumulacja w erytrocytach, leczenie skojarzone, nadciśnienie tętnicze, narażenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, stężenie w osoczu, walsartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wielowykładnicza kinetyka eliminacji, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg) i wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obu składników. Walsartan charakteryzuje się szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny, biodostępnością 23%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-97%) oraz eliminacją głównie z kałem (83%) i w mniejszym stopniu z moczem (13%). Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po około 2 godzinach, ma biodostępność 70%, umiarkowane wiązanie z białkami osocza (40-70%) i jest wydalany niemal w całości w postaci niezmienionej z moczem. Współpodawanie walsartanu i hydrochlorotiazydu powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, natomiast farmakokinetyka walsartanu pozostaje niezmieniona. Pomimo tej interakcji, terapia skojarzona wykazuje wyraźnie silniejsze działanie hipotensyjne niż monoterapia każdym ze składników lub placebo.
bezwzględna biodostępność, bierna filtracja, biotransformacja, Cmax, dializoterapia, działanie hipotensyjne, GFR, hydrochlorotiazyd, hydroksymetabolit, klirens nerkowy, klirens układowy, kumulacja w erytrocytach, maksymalne stężenie w surowicy, narażenie na lek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, przesączanie kłębuszkowe, terapia skojarzona, walsartan, wielowykładnicza kinetyka eliminacji, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek

wielowykładnicza kinetyka eliminacji

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Valtap HCT 160 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 12,5 mg