zaburzenie wzwodu
Zaburzenie wzwodu (dysfunkcja erekcyjna) to przewlekła niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji wystarczającej do odbycia satysfakcjonującego stosunku płciowego. Problem ten dotyka znaczącą część populacji męskiej, a jego częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem – szacuje się, że cierpi na niego około 50% mężczyzn po 40. roku życia.
Etiologia zaburzeń wzwodu jest złożona i obejmuje czynniki organiczne, psychogenne oraz mieszane. Do głównych przyczyn organicznych należą choroby układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, choroba wieńcowa), zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, zespół metaboliczny, hiperlipidemia), choroby neurologiczne, endokrynologiczne (hipogonadyzm, hiperprolaktynemia) oraz skutki uboczne leków (m.in. beta-blokery, leki przeciwdepresyjne, antyandrogeny).
Diagnostyka zaburzeń erekcji powinna obejmować szczegółowy wywiad medyczny i seksualny, badanie fizykalne, podstawowe badania laboratoryjne (lipidogram, gospodarka węglowodanowa, profil hormonalny), a w wybranych przypadkach także badania specjalistyczne (USG dopplerowskie naczyń prącia, nocne tumescencje prącia). Istotna jest również ocena czynników psychogennych i relacji partnerskich.
Leczenie zaburzeń wzwodu jest wielokierunkowe i zależy od etiologii. Obejmuje modyfikację stylu życia, leczenie chorób współistniejących, farmakoterapię (inhibitory fosfodiesterazy typu 5, alprostadil, terapia testosteronem), psychoterapię, stosowanie urządzeń próżniowych oraz w wybranych przypadkach leczenie chirurgiczne (wszczepienie implantów prącia). Holistyczne podejście do pacjenta i indywidualizacja terapii mają kluczowe znaczenie dla skuteczności leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Avedol 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Avedol, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla beta-adrenolityków, z działaniami niepożądanymi często niezależnymi od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które są dawkozależne. W początkowym okresie terapii obserwuje się częstsze występowanie zawrotów głowy, omdleń, bólów głowy i uczucia osłabienia, zwykle o łagodnym nasileniu. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do nasilenia niewydolności i zatrzymania płynów, szczególnie podczas zwiększania dawki. Niewydolność serca występuje u 15,4% pacjentów leczonych karwedylolem i 14,5% placebo w grupie po zawale mięśnia sercowego. Ponadto, karwedylol może powodować przemijające pogorszenie czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca lub miażdżycą. Lek może także ujawniać utajoną cukrzycę lub pogarszać kontrolę glikemii, a u kobiet wywoływać nietrzymanie moczu ustępujące po zakończeniu terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, duszność, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, karwedylol, leukopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedrożność nosa, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudność, objaw Raynauda, obrzęk płucny, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, pogorszenie czynności nerek, pokrzywka, przewlekła niewydolność serca, stan przedomdleniowy, stężenie glukozy we krwi, świąd, uogólniona miażdżyca, utajona cukrzyca, wymioty, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie wzwodu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zespół suchego oka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sildenafil Sandoz 100 mg
Syldenafil, klasyfikowany pod kodem ATC G04BE03, jest doustnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) stosowanym w leczeniu zaburzeń wzwodu. Mechanizm działania polega na hamowaniu PDE5, co prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych prącia i potęguje rozkurcz mięśni gładkich oraz dopływ krwi podczas naturalnego pobudzenia seksualnego. Syldenafil wykazuje wysoką selektywność wobec PDE5, przewyższającą inne izoenzymy, np. 10-krotnie względem PDE6 i ponad 4000-krotnie względem PDE3. Czas do osiągnięcia erekcji o sztywności 60% wynosi średnio 25 minut (zakres 12-37 minut), a efekt utrzymuje się do 4-5 godzin po podaniu dawki 100 mg. Lek powoduje niewielkie, przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego (średnio o 8,4 mmHg skurczowego i 5,5 mmHg rozkurczowego) bez istotnych zmian w EKG, także u pacjentów z ciężką chorobą niedokrwienną serca.
choroba niedokrwienna serca, ciała jamiste prącia, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, działanie hipotensyjne, fosfodiesteraza typu 5, grupa farmakoterapeutyczna, hiperlipidemia, klasyfikacja ATC, morfologia plemników, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, perymetr Humphreya, pletyzmografia prącia, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, radioterapia, radykalna prostatektomia, test Farnsworth-Munsella, test siatki Amslera, tlenek azotu, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenie wzwodu, zapis EKG, zwyrodnienie plamki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvedilol-ratiopharm 12,5 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Carvedilol-ratiopharm, wykazuje profil bezpieczeństwa, w którym większość działań niepożądanych nie jest zależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia, bradykardii oraz zaostrzenia niewydolności serca, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. Profil ten jest względnie przewidywalny niezależnie od wskazania terapeutycznego. Najczęstsze działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy i osłabienie, mają zwykle łagodny przebieg i pojawiają się głównie na początku terapii. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca należy monitorować ryzyko zaostrzenia niewydolności i zatrzymania płynów, szczególnie podczas zwiększania dawki. W grupie pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego z zaburzeniami czynności lewej komory częstość niewydolności serca wynosiła 15,4% w grupie leczonej karwedylolem i 14,5% w grupie placebo. Ponadto, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i współistniejącymi schorzeniami (np. niskie ciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, miażdżyca, zaburzenia czynności nerek) obserwowano przemijające pogorszenie funkcji nerek.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperwolemia, hipoglikemia, karwedylol, kontrola glikemii, lek β-adrenolityczny, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, miażdżyca, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, objaw Raynauda, obrzęk płuc, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, przewlekła niewydolność serca, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, stan przedomdleniowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utajona cukrzyca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wzwodu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Corr 40 40 mg
Symwastatyna, substancja czynna preparatu CORR 40 stosowana w dawce 40 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4 444). W badaniu HPS częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była porównywalna z placebo (odpowiednio 4,8% vs 5,1%). Miopatia występowała rzadko (<0,1%) przy dawce 40 mg, natomiast dawka 80 mg wiązała się z wyższym ryzykiem (1,0%). Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, rzadko), reakcje alergiczne (anafilaksja, bardzo rzadko), zaburzenia psychiczne (depresja, częstość nieznana), neurologiczne (bóle głowy, parestezje, neuropatia obwodowa, bardzo rzadkie zaburzenia pamięci), mięśniowo-szkieletowe (miopatia, rabdomioliza, rzadko), a także zaburzenia wątroby (zapalenie, podwyższenie enzymów wątrobowych, rzadko) i skóry (wysypka, świąd, rzadko). Występują także rzadkie przypadki immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) oraz zespołu rzekomej nadwrażliwości o różnorodnych objawach.
anafilaksja, choroba ścięgna, eozynofilia, ginekomastia, hemoglobina glikowana, hipercholesterolemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, polekowa zmiana liszajowata, polimialgia reumatyczna, rabdomioliza, rodzinna heterozygotyczna hipercholesterolemia, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, zaburzenie pamięci, zaburzenie wzwodu, zapalenie naczyń, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sildenafil Sandoz 100 mg
Sildenafil Sandoz w dawce 100 mg, zawierający syldenafil w postaci cytrynianu, jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Mechanizm działania polega na zwiększeniu przepływu krwi do prącia podczas stymulacji seksualnej, co umożliwia osiągnięcie i utrzymanie erekcji wystarczającej do odbycia satysfakcjonującego stosunku płciowego. Preparat występuje w formie jasnoniebieskich tabletek o masie 100 mg substancji czynnej, które można podzielić na cztery dawki, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii i minimalizację działań niepożądanych. Maksymalna zalecana dawka jednorazowa to 100 mg, a skuteczność leku wymaga obecności stymulacji seksualnej, gdyż syldenafil działa wspomagająco, nie wywołując erekcji bez pobudzenia.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – SimvaHexal 20 20 mg
Profil bezpieczeństwa symwastatyny (SimvaHEXAL) został potwierdzony w dużych badaniach klinicznych, takich jak Heart Protection Study (HPS, n=20 536) oraz Scandinavian Simvastatin Survival Study (4S, n=4 444). W badaniu HPS, przy dawce 40 mg/dobę przez około 5 lat, odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił 4,8% w grupie leczonej symwastatyną i 5,1% w grupie placebo. Miopatia występowała rzadko (<0,1%), a podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3× ULN) obserwowano u 0,21% pacjentów na symwastatynie vs 0,09% w grupie placebo. W populacji pediatrycznej (wiek 10-17 lat, n=175) z rodzinną hipercholesterolemią heterozygotyczną profil bezpieczeństwa był zbliżony do placebo, jednak brak jest danych dotyczących długotrwałego (>1 rok) stosowania i wpływu na rozwój fizyczny i płciowy.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, bezsenność, ból głowy, ból mięśni, choroba ścięgna, depresja, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, kurcz mięśni, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, parestezja, polekowa zmiana liszajowata, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rodzinna heterozygotyczna hipercholesterolemia, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, zaburzenie pamięci, zaburzenie wzwodu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zerwanie mięśnia, zespół nadwrażliwości, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nitrendypina Egis 10 mg
Profil bezpieczeństwa nitrendypiny opiera się na danych z badań klinicznych oraz monitoringu po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej występujące działania niepożądane (częstość ≥1/100 do <1/10) to ból głowy (4,7%), obrzęki obwodowe (6,2%), rozszerzenie naczyń krwionośnych (3,0%), kołatanie serca, wzdęcie, złe samopoczucie oraz reakcje lękowe. Objawy te są zwykle łagodne i przemijające, a większość z nich wynika z mechanizmu działania leku jako antagonisty kanałów wapniowych. Działania niepożądane klasyfikowane jako ciężkie nie zostały odnotowane w tej grupie częstości. Wśród rzadziej występujących (≥1/1000 do <1/100) poważnych działań niepożądanych wymienia się niedociśnienie tętnicze, napady dusznicy bolesnej oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, które mogą wymagać pilnej interwencji medycznej.
agranulocytoza, antagonista wapnia, ból głowy, dusznica bolesna, duszność, ginekomastia, kołatanie serca, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, migrena, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, nieżyt żołądka, nitrendypina, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, szum uszny, tachykardia, wielomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzwodu, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Concerta 36 mg
Concerta, zawierająca chlorowodorek metylofenidatu w dawkach 18 mg i 36 mg o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych obejmujący różne układy i narządy. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia neuropsychiatryczne, takie jak bezsenność, nerwowość i ból głowy (występujące u ≥1/10 pacjentów), a także zaburzenia metaboliczne, w tym jadłowstręt i zmniejszenie apetytu (≥1/100 do <1/10). U dzieci długotrwale leczonych może dochodzić do umiarkowanego zmniejszenia przyrostu masy ciała i wzrostu, co wymaga regularnego monitorowania antropometrycznego. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują nagłą śmierć sercową (<1/10 000), stany maniakalne, dezorientację, zaburzenia libido i splątanie (≥1/10 000 do <1/1000), a także próby samobójcze i przemijający nastrój depresyjny (<1/10 000). Zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia i plamica małopłytkowa (≥1/100 do <1/10), oraz reakcje nadwrażliwości (≥1/1000 do <1/100) również wymagają uwagi klinicznej.
apatia, bezsenność, ból głowy, chlorowodorek metylofenidatu, Concerta, częstomocz, dezorientacja, długotrwała erekcja, ginekomastia, jadłowstręt, krwiomocz, lek o natychmiastowym uwalnianiu, leukopenia, łuszczenie się skóry, morfologia krwi, nagła śmierć sercowa, nerwowość, niedokrwistość, nieprawidłowe myślenie, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, próba samobójcza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, stan maniakalny, stan splątania, świąd, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trombocytopenia, urojenie, uzależnienie, wyprysk skórny, wysypka, zaburzenie libido, zaburzenie myślenia, zaburzenie wzwodu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zmniejszenie apetytu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Avedol 25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Avedol, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których większość nie jest zależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia oraz bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. Do bardzo często występujących działań należą zawroty głowy, bóle głowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca oraz osłabienie, z tendencją do łagodnego przebiegu i częstszego pojawiania się na początku terapii. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do nasilenia niewydolności i zatrzymania płynów podczas zwiększania dawki. Ponadto, karwedylol może powodować przemijające pogorszenie czynności nerek, szczególnie u osób z przewlekłą niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, miażdżycą lub zaburzeniami nerkowymi. U pacjentów z cukrzycą obserwuje się ryzyko ujawnienia utajonej cukrzycy, nasilenia objawów oraz zaburzeń kontroli glikemii. Specyficznym działaniem jest nietrzymanie moczu u kobiet, które ustępuje po zakończeniu leczenia.
astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cukrzyca, dławica piersiowa, dyspepsja, hipercholesterolemia, impotencja, karwedylol, lek beta-adrenolityczny, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, objaw Raynauda, obrzęk płucny, parestezja, przewlekła niewydolność serca, reakcja nadwrażliwości, retencja płynów, uogólniona miażdżyca, zaburzenie glikemii, zaburzenie kontroli glikemii, zaburzenie wzwodu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Finahit 1 mg
Finasteryd w dawce 1 mg, stosowany w leczeniu, może powodować działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Do najważniejszych należą reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia psychiczne (zmniejszenie popędu płciowego, depresja, niepokój), kołatanie serca oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia funkcji seksualnych, które występowały niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i obejmowały zaburzenia wzwodu, wytrysku oraz zmniejszoną objętość ejakulatu. Poza tym zgłaszano ginekomastię, tkliwość piersi, ból jąder, niepłodność oraz przypadki raka piersi u mężczyzn, co stanowi istotne ostrzeżenie kliniczne. W pierwszym roku terapii częstość zaburzeń seksualnych wynosiła 3,8% w grupie leczonej finasterydem, spadając do 0,6% w kolejnych latach.
depresja, dysfunkcja seksualna, działanie niepożądane, ejakulat, enzymy wątrobowe, finasteryd, fosfataza alkaliczna, ginekomastia, hepatocyt, kołatanie serca, mastodynia, nadwrażliwość, niepłodność, nowotwór złośliwy, obniżenie libido, obrzęk gardła, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, rak piersi u mężczyzn, tabletka powlekana, transaminazy, wysypka, zaburzenie wytrysku, zaburzenie wzwodu - Leksykon substancji czynnych
Goserelina – Działania niepożądane
Goserelina, analog hormonu uwalniającego gonadotropinę (LHRH), stosowana w formie implantu podskórnego, wywołuje działania niepożądane głównie związane z supresją hormonalną. Do bardzo często występujących należą uderzenia gorąca, nadmierna potliwość, trądzik, osłabienie popędu płciowego u obu płci oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Często obserwuje się upośledzoną tolerancję glukozy, zmiany nastroju, depresję, bóle kości, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nieprawidłowe ciśnienie tętnicze, ginekomastię u mężczyzn oraz nasilenie objawów nowotworu na początku terapii. Rzadkie, ale poważne powikłania to krwotok do przysadki, reakcje anafilaktyczne, ucisk rdzenia kręgowego, hiperkalcemia u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi, zatorowość płucna oraz niedrożność moczowodów. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zmniejszenia gęstości kości i osteoporozy, co zwiększa ryzyko złamań.
depresja, ginekomastia, guz przysadki, hiperkalcemia, hormon uwalniający gonadotropinę, implant podskórny, krwotok przysadki, menopauza, nadmierna potliwość, niedoczynność przysadki, niedrożność moczowodu, niewydolność serca, osłabienie popędu płciowego, osteoporoza, parestezja, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie płuc, supresja hormonalna, torbiel jajnika, ucisk rdzenia kręgowego, uderzenie gorąca, upośledzona tolerancja glukozy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie wzwodu, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół nadmiernej stymulacji jajników, zmniejszenie gęstości kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nitrendypina Egis 20 mg
Nitrendypina EGIS, dostępna w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek, wykazuje profil działań niepożądanych oparty na danych z badań klinicznych oraz monitoringu po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (częstość 1/100 do 1/10) obejmują ból głowy (4,7%), kołatanie serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych (3,0%), obrzęki (6,2%), wzdęcie, złe samopoczucie oraz reakcje lękowe. Większość z nich jest związana z mechanizmem działania leku i ma charakter przemijający, szczególnie na początku terapii. Do działań niepożądanych o niższej częstości (≥ 1/1000 do < 1/100) należą niedociśnienie tętnicze, dusznica bolesna, reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. Bardzo rzadko (< 1/10 000) obserwowano poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia i agranulocytoza.
agranulocytoza, ból głowy, dusznica bolesna, ginekomastia, kołatanie serca, krwotok miesiączkowy, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja lękowa, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń krwionośnych, szum uszny, tachykardia, wielomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie snu, zaburzenie wzwodu, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zawrót głowy pochodzenia ośrodkowego, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tadalafil Sandoz 10 mg
Tadalafil jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), co prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych prącia i w efekcie do relaksacji mięśni gładkich oraz poprawy ukrwienia, umożliwiając erekcję wyłącznie w warunkach stymulacji seksualnej. W badaniach in vitro wykazano, że tadalafil działa ponad 10 000 razy silniej na PDE5 niż na inne izoformy PDE (PDE1-PDE4, PDE7-PDE10), co przekłada się na wysoką skuteczność i korzystny profil bezpieczeństwa, w tym minimalny wpływ na funkcje sercowo-naczyniowe (zmiany ciśnienia tętniczego do 1,6/0,8 mm Hg w pozycji leżącej i 0,2/4,6 mm Hg w pozycji stojącej) oraz brak istotnych zaburzeń widzenia barw (częstość <0,1%). W badaniach klinicznych (n=1054) tadalafil wykazywał szybkie działanie – poprawa erekcji pojawiała się już po 16 minutach, a efekt utrzymywał się do 36 godzin po podaniu. Skuteczność tadalafilu potwierdzono w 16 badaniach klinicznych obejmujących 3250 pacjentów z różnym stopniem i etiologią zaburzeń erekcji, w wieku 21-86 lat. Poprawę erekcji zgłosiło 81% pacjentów stosujących tadalafil w porównaniu do 35% w grupie placebo, z wysoką skutecznością niezależnie od nasilenia zaburzeń (łagodne 86% vs 45%, umiarkowane 83% vs 42%, ciężkie 72% vs 19%). W badaniu u pacjentów z uszkodzeniami rdzenia kręgowego tadalafil (10-20 mg) zwiększył odsetek udanych stosunków do 48% vs 17% placebo. Natomiast w badaniu u dzieci z dystrofią mięśniową Duchenne'a (n=331, dawki 0,3 i 0,6 mg/kg mc.) nie wykazano skuteczności w spowolnieniu utraty funkcji motorycznych (zmiana 6MWD: placebo -51 m, tadalafil -64,7 m i -59,1 m, p>0,3). Profil bezpieczeństwa był zgodny z dotychczasowymi danymi, a EMA zrezygnowała z obowiązku badań u dzieci i młodzieży w leczeniu zaburzeń erekcji.
cGMP, ciała jamiste prącia, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, Europejska Agencja Leków, fosfodiesteraza cGMP typu 5, funkcja motoryczna, hormon folikulotropowy, izoenzym PDE5, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, morfologia plemników, podwójnie ślepa próba, relaksacja mięśni gładkich, rozróżnianie kolorów, spermatogeneza, stężenie plemników, stymulacja seksualna, test 6-minutowego marszu, test Farnsworth-Munsell, tlenek azotu, zaburzenie erekcji, zaburzenie wzwodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xancodal 40 mg
Oksykodon, będący głównym składnikiem aktywnym leku Xancodal w dawce 40 mg (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejszym jest depresja oddechowa, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do bardzo często występujących należą nudności, zaparcia, senność, uspokojenie, zawroty głowy, ból głowy oraz świąd. Często obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego (lęk, splątanie, depresja), układu oddechowego (duszność, skurcz oskrzeli), przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka, suchość w jamie ustnej) oraz reakcje skórne (wysypka, nadmierne pocenie się). Niezbyt często pojawiają się reakcje nadwrażliwości, drgawki, zaburzenia widzenia i słuchu, tachykardia, kołatanie serca, a także zaburzenia psychiczne, w tym uzależnienie od leku.
bezsenność, ból brzucha, brak miesiączki, czkawka, depresja oddechowa, drgawki, drżenie, duszność, dysfonia, dyzuria, hiperalgezja, hipogonadyzm, kołatanie serca, kolka żółciowa, krwawienie z dziąseł, migrena, nadmierne pocenie się, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedrożność jelit, niepamięć, niestrawność, nudności, obrzęk, obrzęk obwodowy, odwodnienie, oksykodon, opryszczka, parestezja, pokrzywka, próchnica zębów, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, senność, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, stan splątania, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, tolerancja leku, uzależnienie od leku, zaburzenie połykania, zaburzenie postrzegania, zaburzenie słuchu, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzwodu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaparcie, zastój żółci, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół centralnego bezdechu sennego, zespół odstawienia, zespół z odstawienia u noworodka, zmniejszony apetyt, zwężenie źrenic, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Decapeptyl Depot 3,75 mg
Profil bezpieczeństwa Decapeptyl Depot (3,75 mg tryptoreliny) opiera się na danych z badań klinicznych i monitoringu po wprowadzeniu do obrotu. U mężczyzn najczęstsze działania niepożądane wynikają z farmakologicznego efektu agonisty GnRH, obejmując zaburzenia wzwodu (44%), uderzenia gorąca (41%) oraz utratę popędu płciowego (40%). Początkowy wzrost testosteronu może wywołać tumor flare u ≤5% pacjentów, manifestujący się nasileniem objawów układu moczowego (<2%) i bólem przerzutów (5%), ustępującym w 1-2 tygodnie. Rzadko obserwuje się niedrożność cewki moczowej lub ucisk przerzutów na rdzeń kręgowy. Długotrwała terapia wiąże się z utratą masy kostnej, potencjalnie prowadzącą do osteoporozy, z odwracalnym zmniejszeniem masy istoty gąbczastej kości w ciągu 6-9 miesięcy po zakończeniu leczenia. Reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadkie. U kobiet działania niepożądane wynikają głównie ze spadku estrogenów i obejmują uderzenia gorąca (60%), ból głowy (20%), suchość pochwy (19%) oraz depresję (4%). Początkowo może wystąpić zaostrzenie objawów endometriozy (≥10%) i różne typy krwawień z dróg rodnych w pierwszym miesiącu terapii. Podobnie jak u mężczyzn, obserwuje się odwracalną utratę masy kostnej.
agonista GnRH, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, dyspareunia, endometrioza, estradiol, ginekomastia, hiperandrogenizm, krwawienie międzymiesiączkowe, nadwrażliwość, niedrożność cewki moczowej, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, parestezja, pokrzywka, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, suchość pochwy, supresja hormonalna, testosteron, tryptorelina, tumor flare, ucisk rdzenia kręgowego, uderzenie gorąca, utrata masy kostnej, zaburzenie wzwodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kornam 2 mg
Terazosyna, substancja czynna preparatu Kornam, wykazuje profil działań niepożądanych o różnym nasileniu, z przewagą objawów łagodnych i przemijających. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to niedociśnienie ortostatyczne, bóle głowy, kołatanie serca, nudności, a także objawy ogólne takie jak astenia, obrzęki obwodowe i uczucie zmęczenia. Częstość występowania działań niepożądanych jest wyższa u pacjentów powyżej 65 roku życia (5,6%) w porównaniu do młodszych (2,6%). Działania niepożądane klasyfikowane są zgodnie z MedDRA, gdzie częstość występowania waha się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród zgłaszanych objawów znajdują się m.in. małopłytkowość, reakcje anafilaktyczne, dna moczanowa, zaburzenia psychiczne (nerwowość, depresja, bezsenność), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, parestezje), zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, migotanie przedsionków), a także objawy ze strony układu pokarmowego i skóry.
antygen swoisty dla prostaty, astenia, dna moczanowa, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, parestezja, podwójne widzenie, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, szum uszny, tachykardia, terazosyna, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zaćma, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół wiotkiej tęczówki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clopixol-Acuphase 50 mg
Octan zuklopentyksolu (Clopixol Acuphase, 50 mg/ml) jest przeciwwskazany w ciąży, zwłaszcza w III trymestrze, ze względu na ryzyko wystąpienia u noworodków objawów pozapiramidowych (drżenie, hipertonia, zaburzenia ruchowe) oraz zespołu odstawienia, które mogą manifestować się pobudzeniem, sennością, zaburzeniami oddechowymi i problemami z karmieniem. Decyzja o zastosowaniu leku w ciąży powinna być indywidualna, po ocenie korzyści i ryzyka. Po porodzie konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu noworodka. W badaniach na zwierzętach wykazano potencjalnie szkodliwy wpływ na reprodukcję, co dodatkowo uzasadnia ostrożność w stosowaniu u kobiet ciężarnych.
amenorrhea, brak miesiączki, drżenie, galaktorrhea, hiperprolaktynemia, hipertonia, lek przeciwpsychotyczny, mlekotok, napięcie mięśniowe, niewydolność oddechowa, objaw odstawienia, objaw pozapiramidowy, octan zuklopentyksolu, pobudzenie, senność, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie wzwodu, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Zuklopentyksol – Działania niepożądane
Zuklopentyksol, dostępny w Polsce pod nazwą Clopixol, jest neuroleptykiem stosowanym w leczeniu psychoz, dostępnym w formie tabletek powlekanych oraz preparatów do iniekcji (Clopixol Acuphase – octan zuklopentyksolu, Clopixol Depot – dekanian zuklopentyksolu). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia ruchowe, szczególnie w początkowej fazie terapii, które można kontrolować przez zmniejszenie dawki lub podanie leków przeciw parkinsonizmowi, z zastrzeżeniem, że profilaktyczne stosowanie tych leków nie jest zalecane. W przypadku dyskinezji późnych leki przeciw parkinsonizmowi mogą nasilać objawy, dlatego wskazane jest zmniejszenie dawki lub odstawienie zuklopentyksolu. Uporczywa akatyzja może być leczona benzodiazepinami lub propranololem. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000), obejmując m.in. zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia), endokrynologiczne (hiperprolaktynemia), metaboliczne (hiperglikemia, hiperlipidemia), psychiczne (bezsenność, depresja, lęk), neurologiczne (senność, akatyzja, drżenie), sercowo-naczyniowe (tachykardia, wydłużenie QT), oddechowe, żołądkowo-jelitowe (suchość w ustach, zaparcia), skórne (świąd, wysypka) oraz mięśniowo-szkieletowe (ból mięśni, sztywność).
agranulocytoza, akatyzja, amnezja, anhedonia, apatia, astenia, ataksja, bezsenność, dekanian zuklopentyksolu, drgawki, drżenie, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkinezja, hiperlipidemia, hiperprolaktynemia, hiperrefleksja, hipertonia, hipokinezja, hipotermia, hipotonia, kołatanie serca, kręcz szyi, lęk, lek przeciw parkinsonizmowi, lek przeciwpsychotyczny, migrena, mydriaza, nadwrażliwość na światło, neuroleptyk, neutropenia, niedociśnienie, niestrawność, nietypowy sen, octan zuklopentyksolu, omdlenie, parestezja, parkinsonizm, pochodna benzodiazepiny, priapizm, propranolol, przeczulica słuchowa, psychoza, reakcja anafilaktyczna, senność, ślinotok, stan splątania, suchość jamy ustnej, szczękościsk, szumy uszne, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wielomocz, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie akomodacji, zaburzenie ruchowe, zaburzenie wytrysku, zaburzenie wzwodu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zaparcia, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienia leku u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, zuklopentyksol, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipperam 10 mg + 160 mg
Produkt złożony Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan, był oceniany w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało skojarzenie obu substancji. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie nosowej części gardła, objawy grypopodobne, reakcje nadwrażliwości, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk z dołkiem pod wpływem ucisku, obrzęk twarzy i obwodowe), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie skóry oraz uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej u pacjentów stosujących lek złożony niż u tych leczonych wyłącznie amlodypiną (średnia częstość 5,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
amlodypina i walsartan, ból głowy, choroba posurowicza, Dipperam, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, obrzęk twarzy, omdlenie, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zapalenie naczyń, zapalenie nosowej części gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Reseligo 10,8 mg
Goserelina w dawce 10,8 mg, stosowana w formie implantu, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych wynikających z jej farmakologicznego mechanizmu działania. Najczęściej obserwuje się uderzenia gorąca, nadmierną potliwość oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia, które rzadko wymagają przerwania terapii. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Do istotnych działań należą m.in. osłabienie popędu płciowego (bardzo często), upośledzona tolerancja glukozy (często), zmiany nastroju i depresja (często), parestezje i ucisk rdzenia kręgowego (często), a także niewydolność serca i zawał mięśnia sercowego (często). W badaniach farmakoepidemiologicznych odnotowano również wydłużenie odstępu QT, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu antyandrogenów.
agonista LHRH, antyandrogen, ból kości, ból stawów, bolesność sutków, cukrzyca, depresja, ginekomastia, guz przysadki, krwotok do przysadki, łysienie, nadmierna potliwość, nadwrażliwość na lek, niedrożność moczowodów, niewydolność serca, osłabienie popędu płciowego, parestezja, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, śródmiąższowe zapalenie płuc, ucisk rdzenia kręgowego, uderzenie gorąca, upośledzona tolerancja glukozy, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie morfologii krwi, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie wzwodu, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zmniejszenie gęstości kości, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kornam
Lek Kornam, zawierający chlorowodorek terazosyny, jest alfa-adrenolitykiem stosowanym głównie w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz nadciśnienia tętniczego. Charakterystycznym działaniem niepożądanym jest znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza niedociśnienie ortostatyczne i omdlenia, które najczęściej występują po pierwszej dawce lub po wznowieniu terapii. Ryzyko to jest wyższe u pacjentów powyżej 65 roku życia (5,6% vs 2,6% u młodszych) oraz u osób z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego. Omdlenia mogą być poprzedzone tachykardią nadkomorową (120-160 uderzeń/min). Zaleca się unikanie nagłych zmian pozycji ciała, długotrwałego stania oraz sytuacji stresowych, a także natychmiastowy kontakt z lekarzem w przypadku zawrotów głowy lub kołatania serca. Ponadto, pacjentów należy informować o ryzyku priapizmu, wymagającego pilnej interwencji lekarskiej.
antagonista wapnia, anuria, brak laktazy, chlorowodorek terazosyny, efekt pierwszej dawki, hemodylucja, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kamica nerkowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek tiazydowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, płyn w osierdziu, priapizm, przepełnienie pęcherza, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tachykardia nadkomorowa, zaburzenie regulacji ortostatycznej, zaburzenie wzwodu, zaćma, zakażenie dróg moczowych, zatorowość płucna, zespół małej źrenicy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lopinawir, stosowany najczęściej w połączeniu z rytonawirem, jest inhibitorem proteazy wykorzystywanym w terapii zakażenia HIV. Lek ten wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji hepatotoksycznych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych oraz regularne monitorowanie funkcji wątroby, a w przypadku nasilenia objawów choroby wątroby należy rozważyć przerwanie leczenia. Klirens nerkowy lopinawiru i rytonawiru jest nieistotny, co pozwala na stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek bez konieczności modyfikacji dawki. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano zwiększone ryzyko krwawień, a także przypadki zapalenia trzustki, szczególnie u osób z hipertriglicerydemią i wcześniejszą historią tego schorzenia. Ponadto, u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności podczas rozpoczynania terapii może wystąpić zespół rekonstrukcji immunologicznej, manifestujący się nasileniem objawów infekcji oportunistycznych lub zaburzeń autoimmunologicznych.
aminotransferaza, amylaza, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, budezonid, chinidyna, chlorofeniramina, choroba Gravesa-Basedowa, cytochrom P450, cytomegalowirus, czynnik VIII, delamanid, erytromycyna, farmakokinetyka, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glukoza we krwi, gospodarka tłuszczowa, hemofilia, hipertriglicerydemia, HIV, inhibitor CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, klirens nerkowy, kolchicyna, kwas fusydowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lipaza, lipidy, lopinawir, martwica kości, nadciśnienie płucne, niedobór odporności, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, riocyguat, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, salmeterol, syldenafil, tadalafil, terapia przeciwretrowirusowa, triamcynolon, triglicerydy, wardenafil, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu PR, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wzwodu, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół rekonstytucji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sastium 50 mg
Lek Sastium, zawierający sertralinę (chlorowodorek), wykazuje profil działań niepożądanych zależny od dawki, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności oraz zaburzenia seksualne (np. niezdolność do ejakulacji u 14% mężczyzn z zespołem lęku społecznego). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz o częstości nieznanej. Nagłe przerwanie terapii może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, nudności, drżenia i bóle głowy, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. U osób starszych istnieje ryzyko hiponatremii, a u dzieci i młodzieży obserwuje się bóle głowy (22%), bezsenność (21%), biegunkę (11%) i nudności (15%).
choroba zwyrodnieniowa stawów, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperwentylacja, hiponatremia, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nieregularna miesiączka, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, rabdomioliza, sertralina, skurcz krtani, skurcz mięśnia, SSRI, TCA, włóknienie płuc, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie seksualne, zaburzenie wytrysku, zaburzenie wzwodu, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół lęku społecznego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złamanie kości, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipperam 5 mg + 160 mg
Preparat Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, potwierdzonych w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów (w tym 2613 leczonych kombinacją obu substancji). Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie nosowej części gardła, objawy grypopodobne, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obwodowe i twarzy), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie skóry oraz uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej u pacjentów stosujących lek złożony, z częstością średnią 5,1% dla wszystkich dawek. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana.
amlodypina, ból głowy, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niewydolność nerek, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Brinzolamide Accord 10 mg/ml
Brinzolamide Accord, sulfonamidowy inhibitor anhydrazy węglanowej stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu (10 mg/ml zawiesina), wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący zarówno reakcje miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. W badaniach klinicznych na 2732 pacjentach najczęściej obserwowano zaburzenia smaku (6,0%) manifestujące się gorzkim lub nietypowym posmakiem oraz przejściowe niewyraźne widzenie (5,4%) utrzymujące się od kilku sekund do minut po aplikacji. Inne działania niepożądane o różnej częstości występowania obejmują m.in. zapalenia błon śluzowych nosa i gardła, zmiany hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, wzrost chlorków w surowicy), reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (apatia, depresja, bezsenność), neurologiczne (zawroty głowy, parestezje), a także liczne objawy okulistyczne, takie jak podrażnienie, ból, przekrwienie, nadżerki i zapalenia rogówki. Rzadkie, ale poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
arytmia, astma, bradykardia, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja ruchowa, inhibitor anhydrazy węglanowej, nadciśnienie, nadwrażliwość, nadżerka rogówki, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, przekrwienie spojówek, punktowate zapalenie rogówki, szum w uszach, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, upośledzenie pamięci, zaburzenie smaku, zaburzenie wzwodu, zapalenie nosa i gardła, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie zatok, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trandolapril Aurobindo 2 mg
Trandolapril Aurobindo (2 mg, kapsułki twarde), jako inhibitor ACE, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały udokumentowane zarówno w badaniach klinicznych, jak i w obserwacjach po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej występujące działania niepożądane to suchy kaszel, ból głowy, zawroty głowy oraz niedociśnienie tętnicze, szczególnie na początku terapii lub u pacjentów odwodnionych. W badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 4,400 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami czynności lewej komory serca, częstość występowania tych objawów wynosiła od 1% do 10%. Ponadto, po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano poważne działania niepożądane, takie jak agranulocytoza, pancytopenia, hiperkaliemia, incydenty neurologiczne (TIA, krwotok śródmózgowy), blok przedsionkowo-komorowy, zatrzymanie akcji serca oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
agranulocytoza, azotemia, blok przedsionkowo-komorowy, hipercholesterolemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, krwotok śródmózgowy, łuszczycopodobne zapalenie skóry, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność jelita, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Octan leuproreliny – Działania niepożądane
Octan leuproreliny, analog gonadoliberyny (GnRH), jest stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, działając poprzez hamowanie produkcji testosteronu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są uderzenia gorąca (występujące u około 58% pacjentów, o nasileniu łagodnym do umiarkowanego), zmęczenie, nudności, złe samopoczucie oraz reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia (pieczenie, ból, zasinienie). Inne często występujące działania obejmują zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość), bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia układu moczowego oraz zmiany w układzie rozrodczym (tkliwość piersi, zanik jąder, zaburzenia wzwodu). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, wydłużenie odstępu QT, śródmiąższowa choroba płuc, reakcje anafilaktyczne oraz martwica w miejscu podania.
aminotransferaza alaninowa, analog gonadoliberyny, flare phenomenon, gęstość kości, ginekomastia, kinaza kreatynowa, kontrola glikemii, krwiomocz, leukopenia, martwica w miejscu podania, nadciśnienie śródczaszkowe, nasilenie cukrzycy, niedokrwistość, octan leuproreliny, osteoporoza, pocenie nocne, przerost gruczołów piersiowych, przerzut do kręgosłupa, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomy guz mózgu, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, uderzenie gorąca, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zakażenie układu moczowego, zanik jąder, zaostrzenie objawów, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie okrężnicy, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zawał przysadki mózgowej, zawroty głowy, złamanie patologiczne, zmniejszenie popędu płciowego, zwężenie dróg moczowych